Η διττή στρατηγική των ΗΠΑ πίσω από τις απευθείας συνομιλίες τους με τον υπουργό του Μαδούρο πριν την απαγωγή Ημερομηνία:
Σήμερα 18/1/2026, 10:40 - Εμφανίσεις: 23
Σοβαρά ερωτήματα εγείρει η σημερινή αποκάλυψη του Reuters, που ρίχνει νέο φως στο παρασκήνιο της αμερικανικής επιχείρησης στη Βενεζουέλα και την απομάκρυνση του Νικολάς Μαδούρο, με το δημοσίευμά του να τονίζει πως ανώτατοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ παρευρίσκονταν σε απευθείας συνομιλίες με τον σκληροπυρηνικό Υπουργό Εσωτερικών της Βενεζουέλας, Ντιοσντάντο Καμπέγιο, μήνες πριν από τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανατροπή της κυβέρνησης.
Όπως προκύπτει από πηγές που έχουν γνώση των ευαίσθητων αυτών διπλωματικών δραστηριοτήτων, η επικοινωνία μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Καμπέγιο δεν ήταν ένα μεμονωμένο συμβάν, αλλά μια διαρκής διαδικασία που ξεκίνησε κατά τις πρώτες ημέρες της τρέχουσας αμερικανικής διοίκησης και εντάθηκε τις εβδομάδες που προηγήθηκαν της εφόδου.
Οι συζητήσεις αυτές συνεχίζονται και στη μετά-Μαδούρο εποχή, υπογραμμίζοντας τον κρίσιμο, αν και αμφιλεγόμενο, ρόλο που καλείται να διαδραματίσει ο ισχυρός άνδρας του καθεστώτος στη νέα τάξη πραγμάτων.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Οι επαφές αυτές αναδεικνύουν το περίπλοκο γεωπολιτικό σκάκι που εκτυλίσσεται στο Καράκας Το περιεχόμενο των συνομιλιών φαίνεται να κινείται σε ένα λεπτό σκοινί μεταξύ διαπραγματεύσεων και προειδοποιήσεων.
Από τη μία πλευρά, τέθηκαν επί τάπητος ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις προσωπικές κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στον Καμπέγιο από τις ΗΠΑ, καθώς και το κατηγορητήριο που εκκρεμεί εις βάρος του.
Από την άλλη, Αμερικανοί αξιωματούχοι διαμήνυσαν με σαφήνεια στον Υπουργό Εσωτερικών να μην χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις ασφαλείας ή τις παραστρατιωτικές ομάδες που ελέγχει (τους λεγόμενους «colectivos») για να στοχοποιήσει μέλη της αντιπολίτευσης στη διάρκεια αυτής της ασταθούς περιόδου.document.addEventListener("DOMContentLoaded", function () {lazym2();}); Η στρατηγική της Ουάσιγκτον φαίνεται να βασίζεται σε έναν ρεαλιστικό, αν και παράδοξο, υπολογισμό.