Παρατυπίες σε μπάσκετ και χάντμπολ: Η μοριοδότηση να διορθωθεί, όχι να καταργηθεί

Δυσάρεστα περιστατικά παράτυπης χρήσης της μοριοδότησης στο μπάσκετ και στο χάντμπολ έφεραν στο προσκήνιο τη συζήτηση για τη χρήση και την αναγκαιότητα του μέτρου.

Αν υπάρχουν περιπτώσεις λανθασμένης ή καταχρηστικής εφαρμογής από μεμονωμένα πρόσωπα, αυτές οφείλουν να ερευνηθούν και να αντιμετωπιστούν. Δεν δικαιολογείται, όμως, να τιμωρηθεί το σύνολο των Ελλήνων αθλητών εξαιτίας της συμπεριφοράς ορισμένων. Μια ενδεχόμενη κατάχρηση δεν αρκεί για να ακυρωθεί η προσπάθεια χιλιάδων παιδιών που καθημερινά δίνουν τη δική τους μάχη, μέσα και έξω από τους αγωνιστικούς χώρους.

Η μοριοδότηση δεν αποτελεί προνόμιο χωρίς αντίκρισμα. Λειτουργεί ως αναγνώριση της ιδιαίτερης προσπάθειας νέων ανθρώπων που επιλέγουν να αφιερώσουν μεγάλο μέρος της ζωής τους στον αθλητισμό, χωρίς να εγκαταλείπουν την εκπαίδευσή τους. Ξυπνούν νωρίς. Περνούν ώρες επί ωρών στις προπονήσεις, μετέχουν σε αγώνες, ταξιδεύουν για να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους και, ταυτόχρονα, καλούνται να αντεπεξέλθουν στις σχολικές και εκπαιδευτικές υποχρεώσεις.

Κάθε αθλητής έχει πίσω του μια οικογένεια που στηρίζει την προσπάθεια. Πρόκειται για γονείς που αφιερώνουν χρόνο, χρήματα και προσωπικές δυνάμεις και θυσιάζονται καθημερινά, ώστε τα παιδιά τους να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Υπάρχουν αθλητές που εκπροσωπούν την Ελλάδα σε διεθνείς διοργανώσεις, στέκονται στο βάθρο, ακούν τον εθνικό μας ύμνο και κρατούν ψηλά τη σημαία. Σε αυτή την πορεία χωρούν κόπος, πειθαρχία, στερήσεις και θυσίες. Την αναγνώριση αυτή την οφείλει η Πολιτεία.

Κανείς δεν υποστηρίζει, βεβαίως, ότι ένα σύστημα πρέπει να μείνει αμετάβλητο ή να μην ελέγχεται. Ισχύει το αντίθετο. Η μοριοδότηση χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη θωράκιση, σαφείς κανόνες, διαφάνεια, αξιοπιστία και δίκαιη εφαρμογή. Χρειάζεται εκσυγχρονισμό, ώστε να περιοριστούν τα περιθώρια κακής χρήσης και τα οφέλη του μέτρου να φτάνουν πραγματικά σε όσους τα δικαιούνται.

Αυτό διαφέρει από την κατάργηση ή την αποδυνάμωση. Τα προβλήματα ενός θεσμού δεν λύνονται με την κατάργησή του, αλλά με τη διόρθωση των αδυναμιών του. Οι παθογένειες πρέπει να εντοπίζονται, οι ευθύνες να αποδίδονται όπου υπάρχουν και να προστατεύονται όσοι αξίζουν πραγματικά τη στήριξή του.

Ένα εξαιρετικά αρνητικό μήνυμα προς τη νέα γενιά θα μετέφερε η κατάργηση ή η ουσιαστική υποβάθμιση της μοριοδότησης. Σε χιλιάδες παιδιά θα έδειχνε ότι η Πολιτεία δεν αναγνωρίζει πλέον την προσπάθεια να συνδυαστούν ο πρωταθλητισμός και η εκπαίδευση. Θα μπορούσε να τα απομακρύνει από τον αθλητισμό, ιδίως σε ηλικία όπου οι απαιτήσεις του πρωταθλητισμού γίνονται ολοένα μεγαλύτερες και οι επιλογές ζωής είναι καθοριστικές. Για όσα παιδιά απομακρύνονται από τον αθλητισμό, ελλοχεύει αυτομάτως ο κίνδυνος κακών παρέων, άσχημων συνηθειών και επικίνδυνων καταστάσεων.

Ο αθλητισμός δεν έχει ως μοναδικό προορισμό το μετάλλιο. Μέσα από αυτόν διαμορφώνονται χαρακτήρες και καλλιεργούνται αξίες, ενώ διδάσκονται η πειθαρχία, ο σεβασμός, η επιμονή και η αποδοχή της προσπάθειας. Η εκπαίδευση παραμένει αναπόσπαστο κομμάτι της διαδρομής. Ο αθλητής πρέπει να έχει τη δυνατότητα να χτίσει το αγωνιστικό του μέλλον, χωρίς να υποθηκεύει το επαγγελματικό και το προσωπικό του αύριο. Σε κάθε περίπτωση, πίσω από τη μοριοδότηση δεν βρίσκονται μόνο αριθμοί και ποσοστά. Βρίσκονται παιδιά, οικογένειες, όνειρα και χρόνια σκληρής προσπάθειας.

Και αυτά αξίζει να προστατευθούν.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow