Ο Νίκος Γόδας, κομμουνιστής, επιθετικός του Ολυμπιακού και λοχαγός του ΕΛΑΣ, δεν πρόλαβε να φορέσει σε επίσημη διοργάνωση τη φανέλα της ομάδας που αγαπούσε. Αυτό που πρόλαβε, και του ήταν αρκετό, ήταν να τη δει πάνω στο σώμα του, να σκοράρει φορώντας την και να πεθάνει με αυτή. Έτσι έγινε ο ίδιος αθάνατο σύμβολο.
Γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Μυτιλήνη, έπειτα στην Κρήτη και στο τέλος, οριστικά, στην Κοκκινιά του Πειραιά. Από μικρός η αγαπημένη του ασχολία ήταν το ποδόσφαιρο. Το ταλέντο του φάνηκε σύντομα και άρχισε να παίζει στην τοπική ομάδα, όπου του έδωσαν το παρατσούκλι «ο βασιλιάς του ξερού».
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το όνειρο της ζωής του έγινε πραγματικότητα. Πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό, αφού οι άνθρωποι της ομάδας τον παρακολούθησαν και εντυπωσιάστηκαν. Ταυτόχρονα εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του ΕΛΑΣ στην Κοκκινιά. Από το 1942 ήταν ήδη βασικός μεσοεπιθετικός των ερυθρόλευκων και σκόραρε στις νίκες επί του Εθνικού και του Απόλλωνα. Τον Μάιο του 1943 αγωνίστηκε βασικός απέναντι στον Παναθηναϊκό και τον Δεκέμβριο πρωταγωνίστησε στο 5-2 κατά των «πρασίνων».
Παράλληλα με τους αγώνες του στον Ολυμπιακό, ο Γόδας πρωταγωνιστούσε και στον αγώνα του έθνους για την ελευθερία. Ως λοχαγός πήρε μέρος σε πολλές σημαντικές μάχες. Όταν οι Γερμανοί αποχώρησαν, ο εχθρός άλλαξε και ήρθαν οι Άγγλοι. Μετά τα «Δεκεμβριανά», στις αρχές του 1945, προσβλήθηκε από πνευμονία και γύρισε στην Αθήνα από το Βελούχι, όπου βρισκόταν η μονάδα του. Στην πρωτεύουσα συνελήφθη έπειτα από πληροφορία που δόθηκε στις διωκτικές αρχές. Οδηγήθηκε στις φυλακές της Αίγινας και μετά στην Κέρκυρα. Του έδωσαν χαρτί για «δήλωση μεταμέλειας». Αρνήθηκε ευγενικά να το υπογράψει, γνωρίζοντας ότι η άρνηση σήμαινε θάνατο.
«Μην μου δέσετε τα μάτια»
Ο Γόδας έμεινε τρία χρόνια στη φυλακή, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας για να σωθεί. Ήρθε η 19η Νοεμβρίου του 1948. Ο φρουρός άνοιξε το κελί και του είπε πως τον θέλει ο διοικητής «για να μιλήσουν». Κατάλαβε ότι είχε φτάσει η ώρα. Έριξε μια τελευταία ματιά στην ερυθρόλευκη, που κρεμόταν από ένα σκουριασμένο καρφί στον τοίχο, και οδηγήθηκε στη διεύθυνση.
Εκεί αρνήθηκε για τελευταία φορά να κάνει δήλωση μεταμέλειας. Του έδωσαν το δικαίωμα μιας τελευταίας επιθυμίας. «Θέλω να μου φέρετε την φανέλα και το σορτσάκι μου», είπε και έδωσε ένα σημείωμα για τους συγγενείς του. Όταν τον οδήγησαν έξω από τη φυλακή με τη στολή του Ολυμπιακού, ήταν σαν να έβγαινε στο γήπεδο. Τα τελευταία του λόγια προς τους συγκρατούμενούς του ήταν: «Νενικήκαμεν. Ζήτω οι ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας συναθλητές μου». Έπειτα τον πήγαν στο νησί Λαζαρέτο, στο λιμάνι της Κέρκυρας, για την εκτέλεση.
Το απόσπασμα είχε πάρει θέση. Ο Γόδας φώναξε: «Με δολοφονείτε με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Μην μου δέσετε τα μάτια για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν τη χαριστική βολή».
Στα 27 του χρόνια ο Νίκος Γόδας εκτελέστηκε. Νικητής έμεινε για πάντα.
Για τις στιγμές της εκτέλεσης γράφει ο συμπολεμιστής του Σταμάτης Σκούρτης στο βιβλίο του «Ώσπου να ξημερώσει» (εκδ. Κιβωτός): «…ο ήλιος σκάει πίσω απ' τα βουνά και δεν ξέρεις τι είναι πιο κόκκινο, η φανέλα που φοράει κατάσαρκα ο Νίκος, που οι λευκές λωρίδες της κοκκίνισαν απ' το αίμα ή ο ήλιος; Η οικογένεια του Νίκου Γόδα μού μετέφερε τα λόγια του σε κάποιο απ' τα γράμματά του σε ανύποπτο χρόνο, αφού η εκτέλεση ανακοινωνόταν πάντα στον μελλοθάνατο το τελευταίο βράδυ: “Θέλω να ζήσετε καλά. Πεθαίνω για την πατρίδα και τα ιδανικά μου. Αν κάνετε γιο, να του δώσετε τ' όνομά μου”. Κι ο αδελφός του Δημήτρης ονόμασε την κόρη του Νίκη».

































