Ο Ζινεντίν Ζιντάν επέστρεψε στους πάγκους ως ομοσπονδιακός προπονητής της Γαλλίας και η υποδοχή ήταν ενθουσιώδης. Οι προσδοκίες ήταν υψηλές και επικρατούσε η πεποίθηση ότι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών μπορεί να οδηγήσει τους «τρικολόρ» σε νέα εποχή επιτυχιών. Τέσσερις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η πρώτη αποτίμηση έχει δύο όψεις. Στη μία βρίσκονται τα αποτελέσματα και η τεράστια δημοτικότητα του νέου προπονητή. Στην άλλη, οι αγωνιστικές αδυναμίες και οι πρώτες εσωτερικές εντάσεις.
Σε ανάλυσή του στην ισπανική «AS», ο Γάλλος δημοσιογράφος Φρεντερίκ Ερμέλ σημειώνει ότι η Εθνική Γαλλίας έκλεισε την πρώτη φάση του Nations League στην κορυφή του ομίλου της. Στις έξι αναμετρήσεις είχε τέσσερις νίκες, μία ισοπαλία και μία ήττα. Η πρόκριση στα προημιτελικά δεν τέθηκε σε ουσιαστική αμφισβήτηση. Έτσι επιβεβαιώνεται ότι η ομάδα κρατά τη νοοτροπία της νικήτριας, γνώριμη εδώ και χρόνια.
Την ίδια ώρα, το ενδιαφέρον των Γάλλων φιλάθλων παρουσιάζει εντυπωσιακή άνοδο. Οι αγώνες της εθνικής ομάδας καταγράφουν τηλεθέαση ενισχυμένη κατά 35% σε σύγκριση με την προηγούμενη διοργάνωση του Nations League. Η άνοδος αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στην παρουσία του Ζιντάν. Το όνομά του συνεχίζει να έλκει το γαλλικό κοινό, ενώ η επιστροφή του στο ποδόσφαιρο έχει γεννήσει προσδοκίες που δεν περιορίζονται σε μια συνηθισμένη αλλαγή προπονητή.
Στον αγωνιστικό χώρο, όμως, η εικόνα δεν συμβαδίζει πάντα με αυτές τις προσδοκίες. Το σκορ είναι με το μέρος της, αλλά η Γαλλία δείχνει σημαντικές αμυντικές αδυναμίες, ορατές σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Ο Ζιντάν καλείται να διορθώσει την έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στους αμυντικούς, τα κενά πίσω από τους πλάγιους μπακ και τα προβλήματα στις στατικές φάσεις.
Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν το γκολ που δέχθηκε η Γαλλία από την Τουρκία ύστερα από κόρνερ. Η ομάδα δέχεται κατά μέσο όρο ένα γκολ ανά αγώνα. Ακόμη κι έτσι, η συνολική αμυντική λειτουργία δεν γεννά την ασφάλεια που απαιτεί η διεκδίκηση μεγάλων τίτλων.
Ήδη ο Ζιντάν κατηγορείται ότι δίνει υπερβολική έμφαση στην επιθετική ανάπτυξη, χωρίς να έχει χτίσει την απαραίτητη ισορροπία. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να δικαιολογηθεί αν η Γαλλία παρουσίαζε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο και έβαζε πολλά γκολ. Υπάρχουν στιγμές ατομικής ποιότητας, αλλά η συνολική απόδοση μένει κατώτερη των προσδοκιών.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες για τις σχέσεις του νέου ομοσπονδιακού με ορισμένους από τους σημαντικότερους παίκτες του. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο Κιλιάν Εμπαπέ. Είχε χαιρετίσει με ενθουσιασμό την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Ζιντάν, όμως πλέον φέρεται δυσαρεστημένος με τον ρόλο που του έχει δοθεί στον αγωνιστικό χώρο.
Ο τεχνικός θέλει τον Εμπαπέ στην αριστερή πλευρά της επίθεσης, αφήνοντας τη θέση του κεντρικού επιθετικού στον Ουσμάν Ντεμπελέ. Το ισπανικό δημοσίευμα αναφέρει ότι η επιλογή δεν έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τον αρχηγό της Γαλλίας. Εκείνος θεωρεί ότι η απόδοσή του και η θέση του στην ομάδα δικαιολογούν διαφορετική αντιμετώπιση.
Η διαφωνία δείχνει τη φιλοσοφία που επιχειρεί να περάσει ο Ζιντάν. Θέλει να διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχό του, Ντιντιέ Ντεσάμπ, και να καταστήσει σαφές ότι κανένας ποδοσφαιριστής δεν βρίσκεται πάνω από το σύνολο, ανεξάρτητα από τη φήμη και την αξία του. Η γραμμή αυτή μπορεί να δυναμώσει την πειθαρχία. Μπορεί, όμως, και να φέρει τριβές σε μια ομάδα γεμάτη προσωπικότητες.
Στη νέα εποχή ξεχωρίζει και η αυστηρή πολιτική μυστικότητας του Ζιντάν. Κατά τον Ερμέλ, ο Γάλλος τεχνικός απαίτησε αυστηρές ρήτρες εμπιστευτικότητας στα συμβόλαια των συνεργατών του, ώστε να περιοριστεί δραστικά η επικοινωνία τους με τα μέσα ενημέρωσης.
Συνεργάτης που επρόκειτο να μπει στο ιατρικό επιτελείο φέρεται να απομακρύνθηκε επειδή παραχώρησε συνέντευξη στο ραδιόφωνο. Εκεί εξέφρασε μονάχα τη χαρά του για το ενδεχόμενο να συνεργαστεί με τον Ζιντάν. Ο ίδιος ανέφερε ότι το συμβόλαιό του δεν είχε υπογραφεί ακόμη.
Επιπλέον, απαγορεύεται στους δημοσιογράφους να κινηματογραφούν την άφιξη των διεθνών στο προπονητικό κέντρο. Στόχος είναι ο απόλυτος έλεγχος της πληροφορίας γύρω από την εθνική ομάδα.
Η προσέγγιση θυμίζει πλευρές της θητείας του στη Ρεάλ Μαδρίτης. Εκεί ο Ζιντάν διαχειρίστηκε μεγάλες προσωπικότητες και κατέκτησε τρία συνεχόμενα Champions League. Η καθημερινότητα μιας εθνικής ομάδας, ωστόσο, απέχει σημαντικά από εκείνη ενός συλλόγου. Ο χρόνος προετοιμασίας είναι περιορισμένος και οι αγωνιστικοί αυτοματισμοί χτίζονται με διαφορετικό τρόπο.
Οι πρώτοι μήνες του Ζιντάν στον πάγκο της Γαλλίας δεν αποτιμώνται ως αποτυχία. Το αγωνιστικό ισοζύγιο είναι θετικό, η δημοτικότητα της ομάδας ανεβαίνει και η παρουσία του δίνει στους «τρικολόρ» ιδιαίτερο κύρος. Οι αμυντικές αδυναμίες, οι διαφωνίες με βασικούς ποδοσφαιριστές και η αυστηρή διαχείριση των σχέσεων με τον Τύπο δείχνουν πάντως ότι το πέρασμα στη νέα εποχή δεν κύλησε τόσο ομαλά όσο αναμενόταν στην αρχή.
Ο Ζιντάν έχει πλέον να αποδείξει ότι η λάμψη του ονόματός του μπορεί να γίνει ολοκληρωμένη αγωνιστική πρόταση. Στη Γαλλία οι απαιτήσεις παραμένουν πάντοτε υψηλές. Το κύρος ενός θρύλου μπορεί να εξασφαλίσει χρόνο και εμπιστοσύνη, αλλά η τελική κρίση βγαίνει πάντοτε μέσα στο γήπεδο.

































