Πώς καταφέρνουν οι κυβερνήσεις της Ευρώπης να βρουν τον δρόμο τους μέσα από μια ολοένα και πιο έντονη συσσώρευση κρίσεων που απειλούν να τις κατακλύσουν; Νιώθουν να δέχονται χτυπήματα από όλες τις πλευρές – αν και τα χτυπήματα, στην πραγματικότητα, τα δέχονται οι πολίτες τους: από το κόστος διαβίωσης και τις αυξανόμενες ανισότητες, από την επιστημονικά υποβοηθούμενη επισφάλεια της αγοράς εργασίας, από την κλιματική αλλαγή και τα ακραία καιρικά φαινόμενα, από τους βίαιους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, αλλά και από το γενικό αίσθημα ότι τα κοινωνικά δικαιώματα υποβαθμίζονται όλο και περισσότερο. Η απλή φόρμουλα που επικρατούσε για δεκαετίες από τη δεκαετία του 1980 – να αφήσουμε την αγορά να εντοπίσει μια φυσική ισορροπία – είχε απαξιωθεί από την πρώτη από αυτές τις κρίσεις, την οικονομική κατάρρευση του 2008. Πάντως, αν κάποια κυβέρνηση επιστρέψει στο προσκήνιο, η αυξανόμενη δυσπιστία του κοινού αποδυναμώνει τις προσπάθειές της. Αυτό εκμεταλλεύονται τα λαϊκιστικά και ακροδεξιά κόμματα τα οποία, όπως και στη δεκαετία του 1930, προσφέρουν νοσταλγικούς εθνικούς μύθους ως
Διαβάστε περισσότερα |