«Σε καιρούς κρίσης και ανατροπής, μάλιστα, σαν αυτούς που ζει η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, είναι, φαίνεται, γραφτό οι δημοσιογράφοι ν’ αντιμετωπίζονται όπως οι μαίες τον Μεσαίωνα. Οι γυναίκες που έφερναν τον άνθρωπο στη ζωή ήταν οι πρώτες υποψήφιες να καούν στην πυρά ως μάγισσες, γιατί οι προλήψεις τούς απέδιδαν τη μαγική δύναμη να αφαιρούν τη ζωή που έδωσαν. Έτσι και οι δημοσιογράφοι που φανερώνουν τον κόσμο μέσα από τις ειδήσεις είναι το ίδιο ύποπτοι πως έχουν τη μαγική δύναμη να τον κρύβουν κιόλας, να συσκοτίζουν τις σκοτεινές συνωμοσίες που οι κοινές προλήψεις πιστεύουν ότι κινούν τα πάντα. Στην πυρά κι αυτοί, λοιπόν.

Κι όμως, αν ρίξεις μια ματιά στις λίστες των σταυροφόρων που τα κόμματα παρουσίασαν στο φιλοθεάμον κοινό για τις ευρωεκλογές, θα ανακαλύψεις δημοσιογράφους σε καθεμία. Της Νέας Δημοκρατίας, μάλιστα, διαθέτει πέντε. Κι ένας δημοσιογράφος ηγείται κόμματος –νέου και ρηξικέλευθου και δημοφιλούς. Παράδοξο; Κάθε άλλο. Ακόμη κι όταν έκαιγαν τις μαίες ως μάγισσες, συνέχιζαν να τις χρειάζονται στα γεννητούρια. Και ακόμη κι ο Μαξ Βέμπερ στο ίδιο κείμενο του 1918, όπου χαρακτήριζε τους δημοσιογράφους ‘‘παρίες’’, έλεγε πως ‘‘η δημοσιογραφική καριέρα (είναι) ένας από τους σπουδαιότερους δρόμους της επαγγελματικής πολιτικής δραστηριότητας’’. Ίσως, απλώς, να μην μπορούσε να φανταστεί, ακόμη και ο σοφός αυτός, τι θα σήμαινε ‘‘επαγγελματική πολιτική δραστηριότητα’’ σε συνθήκες όπως αυτές που ζούμε σήμερα».

<Ι> Από το άρθρο του Παύλου Τσίμα στα «Νέα» με τίτλο «Πώς και γιατί οι δημοσιογράφοι μετατρέπονται σε προσωπικότητες που θα ‘‘ανανεώσουν’’ την πολιτική» εν όψει κάθε εκλογικής αναμέτρησης».