Με μια λιτή ανακοίνωση πριν από περίπου 15 μέρες (28/04) ο πρόεδρος του τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ (ΕΜΜΕ) του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Γιώργος Πλειός ανήγγειλε την αναστολή της λειτουργίας του. Έτσι, τα ΕΜΜΕ, μέσω της απόφασης του προέδρου Πλειού, η οποία πάρθηκε από την Ουγγαρία όπου βρισκόταν (!), απέκτησαν την πανελλήνια πρωτοτυπία να είναι η πρώτη σχολή στην οποία κηρύσσεται lockout λόγω της διεκδίκησης-κατάληψης χώρου στέγασης αυτο-οργανωμένων δραστηριοτήτων. Να τονίσουμε ότι τέτοιοι χώροι υπάρχουν δεκάδες στα πανεπιστήμια ανά την Ελλάδα. 

Αυτό που εξόργισε τον πρόεδρο του τμήματος ήταν η κατάληψη μίας αίθουσας του Γρυπαρείου Μεγάρου, στο οποίο μετεγκαταστάθηκε η σχολή, ώστε να στεγαστεί το στέκι των ΕΜΜΕ, το οποίο λειτουργούσε επί 15 συναπτά έτη στο προηγούμενο κτήριο στην Καλαμιώτου 2. “Είμαστε φοιτητές/-τριες (και ενίοτε και εργαζόμενοι/-ες), που επιλέγουμε, σε μια εποχή στην οποία κυριαρχεί ο φόβος, η εργασιακή και όχι μόνο τρομοκρατία και η καταστολή, να συλλογικοποιούμε τις ανάγκες μας και να οργανώνουμε τον αγώνα μας μέσα από οριζόντιες και αντιιεραρχικές διαδικασίες, μακριά από κόμματα και παρατάξεις, σπάζοντας λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης”, αναφέρουν σε δημόσια τοποθέτησή τους οι φοιτητές οι οποίοι κατέλαβαν την αίθουσα. 

 Î‘πό τις 16/01/2009, οπότε και έληξε η κατάληψη της ΕΣΗΕΑ και δημιουργήθηκε η συλλογικότητά μας, στεγαζόμασταν αδιαλείπτως στο κτίριο των ΕΜΜΕ μέχρι τη μετακόμιση του τμήματος πριν 3 περίπου εβδομάδες. Εκεί πραγματοποιούσαμε τις εβδομαδιαίες ανοιχτές συνελεύσεις μας, καθώς και πλήθος εκδηλώσεων. Η επιλογή μας δεν ήταν τυχαία. Πολλοί από εμάς υπήρξαμε φοιτητές της συγκεκριμένης σχολής και αρκετοί από εμάς έχουμε συμμετάσχει ενεργά στο στέκι ΕΜΜΕ. Πάνω απ' όλα, όμως, το στέκι έχει συμβάλει αποφασιστικά ώστε η φοιτητική κοινότητα της συγκεκριμένης σχολής να αποτελεί για χρόνια αναπόσπαστο κομμάτι του κινήματος, αναπόσπαστο κομμάτι των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Τα ΕΜΜΕ αποτέλεσαν καταφύγιο κυνηγημένων διαδηλωτών¹, αλλά και μεταναστών², πλειστάκις, δεχόμενα γι' αυτό τον λόγο την αστυνομική καταστολή με απανωτές παραβιάσεις του ασύλου³ Î±Ï€ÏŒ τα σώματα ασφαλείας⁴. 

Από κοινού με φοιτητές των ΕΜΜΕ καταγγείλαμε έμπρακτα τις απολύσεις και τις σχέσεις εργασίας στα μιντιακά κάτεργα. Ήδη μέσα από την πολύχρονη παρουσία και δράση του Στεκιού, αλλά και του Φ.Σ ΕΜΜΕ, είχε αναδειχθεί η λειτουργία της περίφημης "πρακτικής άσκησης" και η εκμετάλλευσή της από πλείστα αφεντικά των ΜΜΕ, που βρήκαν χρυσή ευκαιρία για φθηνό προσωπικό, το οποίο δύναται να ανακυκλώνεται, καλύπτοντας θέσεις εργασίας, τις οποίες ο εργοδότης θα όφειλε να παρέχει με κανονικό μισθό και ασφάλιση. Το σημαντικότερο, όμως, συνδέοντας πραγματικά το παν/μιο με το εργασιακό τοπίο, προχωρήσαμε σε κοινές παρεμβάσεις στις σύγχρονες γαλέρες των επισφαλώς-και δη νέων-εργαζόμενων στα ΜΜΕ, τα σάιτς και τα διάφορα πόρταλς, τις συνθήκες δουλείας στα οποία, οι μαικήνες των συνδικαλιστών στα ΜΜΕ έχουν σκόπιμα εκτοπίσει στη σφαίρα της αφάνειας.⁵