Θάνος Μικρούτσικος: Η πολιτική δράση και η προσφορά του στον πολιτισμό Ημερομηνία:
28/12/2019, 22:00 - Εμφανίσεις: 115
Ο Θάνος Μικρούτσικος, που έφυγε από τη ζωή λίγο πριν ξεκινήσει η νέα δεκαετία, δεν ήταν απλά ένας σπουδαίος μουσικός.
Ηταν κι ένας άνθρωπος της προσφοράς που όταν κλήθηκε να βοηθήσει από τα πολιτικά μετερίζια το έκανε.
Ασχολήθηκε με την πολιτική ζωή του τόπου από τις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Κατά την διάρκεια της δικτατορίας διώχθηκε από το καθεστώς για τις αντιδικτατορικές τους δραστηριότητες και ιδέες.
Ύστερα από την πτώση της χούντας, συνέχισε να ασχολείται με τα κοινά, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Δήλωνε μαρξιστής, είχε ιδιαίτερη σχέση με το ΚΚΕ από το οποίο και ξεκίνησε την πολιτική του δράση αλλά αποχώρησε το 1982.
Αλλά ποτέ δεν το αποχωρίστηκε επί της ουσίας.
Φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, τον στήριξε το 1989, εκείνη την περίοδο τη μαύρη για τα πολιτικά πράγματα της χώρας.
Ασκησε σκληρή κριτική στο ΚΚΕ και τον Χ.
Φλωράκη γιατί συνεργάστηκε με τη ΝΔ και τον «αρχιερέα της διαπλοκής», όπως ο Μικρούτσικος είχε χαρακτηρίσει τον Μητσοτάκη.
Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 – 1996) τοποθετήθηκε εξωκοινοβουλευτικός αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού το 1993, και ένα χρόνο αργότερα, το 1994, με το θάνατο της Μελίνας Μερκούρη, ανέλαβε υπουργός Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε μέχρι το 1996 και τον σχηματισμό της κυβέρνησης του Κώστα Σημίτη.
Τι προσέφερε Η πολιτική του ως υπουργού Πολιτισμού στηρίζόταν στους εξής άξονες: Στην υλοποίηση του Εθνικού Πολιτιστικού Δικτύου Πόλεων (ΕΠΔΠ), ενός προγράμματος που σχεδίασε και άρχισε να υλοποιεί από τον Νοέμβριο του 1993 και το οποίο δημιουργεί θεσμούς διεθνούς εμβέλειας στην ελληνική περιφέρεια.
Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος έχει προβλεφθεί η δημιουργία του Πληροφοριακού Συστήματος που θα συνδέσει τις ελληνικές πόλεις μεταξύ τους και με το εξωτερικό στον τομέα του Πολιτισμού.
Το πιλοτικό πρόγραμμα του Πληροφοριακού Συστήματος υπήρξε ο πυρήνας και η αφορμή για τη δημιουργία του κόμβου ΟΔΥΣΣΕYΣ του Υπουργείου Πολιτισμού.
Στη διατύπωση εθνικών, δηλαδή ολοκληρωμένων, πολιτικών κατά τομέα.