Κατά την Ελληνιστική Εποχή η φιλοτιμία διατηρεί, σε εννοιολογικό επίπεδο, το βασικό της περιεχόμενο: προθυμία για ευεργεσία και απόδοση τιμών. Το είδος των ευεργεσιών, όμως, μεταβάλλεται, και τη μεταβολή υπαγορεύει η οικονομική πραγματικότητα. Επειδή λείπουν οι απαιτούμενοι δημόσιοι πόροι, εύποροι πολίτες αναλαμβάνουν να καλύψουν με δικά τους χρήματα τις ανάγκες μιας πόλης που συνδέονται με την άσκηση διαφόρων αξιωμάτων. Έτσι, όσοι τιμώνται είναι πλέον πολύ συχνά πρόσωπα που προβαίνουν σε ευεργεσίες οικονομικής φύσης. Η λέξη φιλοτιμία τείνει ολοένα και περισσότερο να σημαίνει τη δωρεά, το χρηματικό ποσό που προσφέρει ο ευεργέτης.
Η αλλαγή γίνεται αισθητή και στην Αθήνα, στη μετάβαση από τον 4ο στον 3ο αιώνα π.Χ. Μέχρι τότε, οικονομική ευεργεσία προς την πόλη και η αντίστοιχη τιμή αφορούσαν στην πλειονότητά τους ξένους. Αθηναίοι ήταν ελάχιστοι. Από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι ο έμπορος Ηρακλείδης από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, στη δεκαετία 330-320 π.Χ. Ήδη με την έναρξη του 3ου αιώνα π.Χ., ωστόσο, η έννοια της φιλοτιμίας αντιστοιχεί στις περίφημες λειτουργίες της αθηναϊκής δημοκρα
Διαβάστε περισσότερα |