Με το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα της γραμματικής καταπιάστηκε, μεταξύ άλλων, ο Σέξτος ο Εμπειρικός, ιατροφιλόσοφος που έζησε το 2ο-3ο αιώνα μ.Χ. Στο σύγγραμμά του Προς γραμματικούς, ο επιφανής σκεπτικός φιλόσοφος εκφράζει τις προσωπικές του αντιλήψεις για τη γραμματική και τους –περισσότερο ή λιγότερο γνωστούς– αρχαίους γραμματικούς. Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του στο ελληνίζειν και στον ελληνισμό, που απηχεί ασφαλώς τις απόψεις της αλεξανδρινής γραμματικής παράδοσης. Πιο αναλυτικά, ο Σέξτος υποστηρίζει την καθαρότητα (καθαριότητα) των διαλέκτων, του τρόπου ομιλίας. Ισχυρίζεται ότι αυτός που υποπίπτει κάθε τόσο σε βαρβαρισμούς και σολοικισμούς, ο εκάστοτε βαρβαρίζων και σολοικίζων, χλευάζεται ως απαίδευτος, αμόρφωτος. Απεναντίας, εκείνος που μιλά σωστά ελληνικά, ο ελληνίζων, είναι ικανός να παρουσιάζει με σαφήνεια και ακρίβεια συνάμα όσα έχει στο νου του για τα πράγματα, τα νοηθέντα των πραγμάτων. Κατά τα άλλα, ο Σέξτος διακρίνει δύο είδη ελληνισμού: αυτόν που βασίζεται στην αρχή της γραμματικής αναλογίας και εκείνον που διαμορφώνεται από τη χρήση της κοινής διαλέ
Διαβάστε περισσότερα |