Την άποψη ότι η γλώσσα γεννήθηκε νόμω, ότι οι λέξεις μιας γλώσσας είναι απόρροια σύμβασης μεταξύ των μελών μιας ανθρώπινης κοινότητας, υποστήριξε ο Δημόκριτος, ο οποίος υπήρξε σύγχρονος των σοφιστών και απέσπασε τον έπαινο αρχαίων συγγραφέων για την υψηλή ποιότητα του ύφους του, τη διαύγεια και την ευστοχία του, την επιμέλεια στην τοποθέτηση των λέξεων. Εάν το όνομα ενός πράγματος είχε όντως δοθεί από τη φύση, ισχυρίστηκε ο εξ Αβδήρων φιλόσοφος, τότε δε θα παρευρίσκονταν ούτε περιπτώσεις πολυσημίας (ύπαρξη λέξεων με πολλές σημασίες) ούτε περιπτώσεις πολυωνυμίας (εμφάνιση ενός πράγματος με πολλά ονόματα). Σύμφωνα με τη μαρτυρία του νεοπλατωνικού Πρόκλου (5ος αιώνας μ.Χ.), οι όροι που χρησιμοποίησε ο ίδιος ο Δημόκριτος για τις προαναφερθείσες περιπτώσεις είναι πολύσημον και ισόρροπον αντίστοιχα. Τέτοιου είδους φαινόμενα, πολυσημίας και πολυωνυμίας, απαντούν στο τεχνικό λεξιλόγιο των αρχαίων ελλήνων φιλοσόφων. Τυπικό παράδειγμα πολυσημίας συνιστά ο λόγος του Ηρακλείτου, η κεντρική λέξη του έργου του, όρος που ερμηνεύεται με διαφορετικούς τρόπους (προπάντων, όμως, ως η μεγάλη έγκυρη τά
Διαβάστε περισσότερα |