Εάν θέλαμε να συνοψίσουμε σε πολύ λίγες γραμμές όλα όσα έχουμε τονίζει στα τελευταία άρθρα μας για την έννοια του γλωσσικού ελληνισμού (με άλλα λόγια, για τον ελληνισμό από απόψεως γλωσσικής ερμηνείας) έως και την Ύστερη Αρχαιότητα, θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στο σύγγραμμα του Ηρωδιανού Περί σολοικισμού και βαρβαρισμού, όπου αναφέρονται τα εξής: ένιοι μεν λέγουσιν ελληνισμόν είναι τον ποιητήν, ένιοι δε την κοινήν διάλεκτον, ήτις εγένετο συνελθόντων των Ελλήνων εις Ίλιον, άλλοι δε την ετυμολογίαν, […] έπειτα ερωτηθείς τις τι εστιν ελληνισμός, έφη «το πάσαις ταις διαλέκτοις ορθώς χρήσθαι» («Μερικοί λένε ότι ελληνισμός είναι ο ποιητής [σ.σ. η γλώσσα του Ομήρου], άλλοι λένε ότι είναι η κοινή διάλεκτος που δημιουργήθηκε όταν συναθροίστηκαν οι Έλληνες στην Τροία, και άλλοι πάλι ότι είναι η ετυμολογία […]. Κι όταν ρωτήθηκε κάποιος τι είναι ελληνισμός, εκείνος αποκρίθηκε: το να είναι σε θέση κανείς να χρησιμοποιεί σωστά όλες τις διαλέκτους»). Ριζική μεταβολή –η πρώτη στο διάβα των αιώνων– στην έννοια του ελληνισμού επήλθε κατά τη Χριστιανική Περίοδο, όταν ο περίπλοκος αυτός όρος προσέλαβ
Διαβάστε περισσότερα |