Μετά το θάνατο του Πλάτωνος και του Αριστοτέλη, κατά τους Ελληνιστικούς Χρόνους, στο πεδίο της φιλοσοφίας δεσπόζουν οι αποκαλούμενες σχολές, τις οποίες συγκρότησαν φιλόσοφοι που είχαν κοινές θέσεις και συγκεκριμένο τόπο συνάντησης. Οι φιλοσοφικές αυτές αιρέσεις, τις οποίες είχαν ιδρύσει πρόσωπα ευρείας αποδοχής, χρησιμοποιούσαν ένα πολύ εξειδικευμένο τεχνικό λεξιλόγιο, όπου συμπεριλαμβάνονταν πλατωνικοί και αριστοτελικοί όροι. Κοινό χαρακτηριστικό των σχολών αυτών ήταν η στροφή της φιλοσοφίας προς την έννοια της πράξης, με άλλα λόγια το ιδιαίτερο βάρος που δόθηκε στην πρακτική έναντι της θεωρητικής φιλοσοφίας. Μια από τις κυριότερες φιλοσοφικές σχολές που λειτούργησαν στην Αθήνα κατά την Ελληνιστική Περίοδο ήταν εκείνη των Στωικών, η οποία ιδρύθηκε περί το 300 π.Χ. από τον Ζήνωνα τον Κιτιέα (το Κίτιον ήταν πόλη-βασίλειο της Κύπρου, χτισμένη στη θέση που κατέχει σήμερα η Λάρνακα). Έδρα της σχολής των Στωικών ήταν η Ποικίλη Στοά στην Αγορά των Αθηνών, κι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίον η διδασκαλία του Ζήνωνος –και το όλο φιλοσοφικό σύστημα που αναπτύχθηκε επί τη βάσει αυτής– ονομά
Διαβάστε περισσότερα |