Η –έστω και διά της κοινής καταδίκης τους– σύνδεση του ελληνισμού και του ιουδαϊσμού, για την οποία κάναμε λόγο στο τελευταίο άρθρο μας, είχε αναμφίβολα και γλωσσικό υπόβαθρο. Και τούτο, διότι τα ελληνικά ήταν στην περίοδο που εξετάζουμε (την Πρώιμη Χριστιανική) η δεύτερη γλώσσα πολλών Εβραίων – ή ακόμα και η πρώτη, η μητρική, των εξελληνισμένων Εβραίων που ζούσαν στην Ανατολή και αλλαχού, σε κάθε τόπο εβραϊκής διασποράς. Οι τελευταίοι, οι εξελληνισμένοι Ισραηλίτες, αποκαλούνταν ελληνισταί, αποτελούσαν δε μια ιδιαίτερη κατηγορία, καθώς ήταν λιγότερο αφοσιωμένοι στον εβραϊκό νόμο και είχαν δικές τους, ξεχωριστές συναγωγές. Είναι εξόχως χαρακτηριστική η διάκριση που απαντά στις Πράξεις των Αποστόλων μεταξύ των ελληνιστών Εβραίων (αυτών δηλαδή που συγκροτούσαν τις ελληνόφωνες εβραϊκές κοινότητες) και των ομοφύλων τους που μιλούσαν σημιτικές γλώσσες (εβραϊκά και αραμαϊκά): Εν δε ταις ημέραις ταύταις πληθυνόντων των μαθητών εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών προς τους Εβραίους […].Εν τω μεταξύ, πέραν των εξελληνισμένων Εβραίων, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει τον ελληνικό χαρακτήρα (ελληνική γ
Διαβάστε περισσότερα |