Εκκινώντας από την αντίληψη ότι οι νόμοι που διέπουν το μακρόκοσμο –το σύμπαν– και το μικρόκοσμο –τον άνθρωπο– είναι οι ίδιοι, οι σκαπανείς της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης επιχείρησαν να διερευνήσουν και να ερμηνεύσουν πέραν των φυσικών και τα ανθρώπινα φαινόμενα. Σε αυτό το πλαίσιο, έστρεψαν την προσοχή τους και στο πεδίο της ιατρικής, όπου καταπιάστηκαν με τις έννοιες της υγείας, της νόσου και της ίασης. Θεμελιώδους σημασίας για την επακολουθήσασα ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης αποδείχθηκε η διδασκαλία του Αναξίμανδρου, του μεγάλου μιλήσιου στοχαστή και θεμελιωτή της φυσικής φιλοσοφίας, ο οποίος έδρασε τον 6ο αιώνα π.Χ. Η πρωτότυπη θεωρία του για τις ενάντιες και διαρκώς αντιτιθέμενες δυνάμεις, το θερμόν και το ψυχρόν, που εκκρίνονται από το άπειρον με την ακατάπαυστη και ατελεύτητη κίνηση (διά της αιδίου κινήσεως), οδήγησε στην προσέγγιση της υγείας ως αρμονικής και ισόρροπης σχέσης μεταξύ των αντίθετων δυνάμεων μέσα στον ανθρώπινο οργανισμό. Οι πυθαγόρειοι, που η δράση τους τοποθετείται επίσης στον 6ο αιώνα π.Χ. (η διδασκαλία του Πυθαγόρα έμελλε βεβαίως να ασκήσει μέγιστη επι
Διαβάστε περισσότερα |