Στους αριστοτελικούς συλλογισμούς αντίκειται τρόπον τινά η επαγωγή, η μέθοδος που οδηγεί από τα καθ’ έκαστον στη γνώση του καθόλου, από τις επιμέρους παρατηρήσεις ή συμβάντα στη διατύπωση μιας πρότασης με γενική ισχύ (αρχή, νόμος κ.τ.ό.). Τα επαγωγικά συμπεράσματα ενέχουν πάντα ασιγουριά, σε αντίθεση με τους συλλογισμούς, που είναι ασφαλείς διαδικασίες εφόσον διατυπωθούν ορθά. Η ρητορική επαγωγή καλείται από τον Αριστοτέλη παράδειγμα. Η προηγηθείσα ευσύνοπτη παρουσίαση του τεχνικού λεξιλογίου που μεταχειρίζεται ο σταγειρίτης διανοητής θα ήταν ασφαλώς ελλιπής χωρίς τη μνημόνευση της περίφημης αριστοτελικής ηθικής. Η εν λόγω ηθική –το επίθετο ηθικός, νεολογισμός του Αριστοτέλη, παράγεται από το ήθος/έθος, τη συνήθεια, τον εθισμό– αποτελεί μέρος των πρακτικών μαθήσεων και συνδέεται με την έννοια του τέλους (σκοπού). Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν εδώ οι έννοιες της ηθικής αρετής και της ευδαιμονίας, του ύψιστου αγαθού όπου μπορούν να φθάσουν οι άνθρωποι με τις πράξεις τους, με τη δράση τους. Η ηθική αρετή είναι αποτέλεσμα εθισμού και εξάσκησης, κατά συνέπεια δεν είναι έμφυτη, αλλά επίκ
Διαβάστε περισσότερα |