Πέραν του Σέξτου του Εμπειρικού, για τον οποίον κάναμε λόγο στο τελευταίο άρθρο μας, σημαντική πηγή πληροφόρησης όσον αφορά την έννοια του ελληνισμού από τη σκοπιά της γλώσσας αποτελεί ο Διογένης ο Λαέρτιος, επιφανής ιστοριογράφος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, ο οποίος έζησε πιθανώς τον 3ο αιώνα μ.Χ. Στο έργο του παρατίθεται ο ορισμός που είχε δώσει για τις αρετές του λόγου (εν προκειμένω με τη σημασία της φράσης, του συνόλου λέξεων με πλήρες νόημα και ορθή γραμματική και συντακτική δομή) ο στωικός φιλόσοφος Διογένης ο Βαβυλώνιος (3ος-2ος αιώνας π.Χ.). Μία από τις πέντε αυτές αρετές είναι ο ελληνισμός, που σημαίνει φράσις αδιάπτωτος εν τη τεχνική και μη εικαία συνηθεία (διατύπωση άπταιστη από γραμματικής απόψεως, δίχως κοινοτοπίες κατώτερης ποιότητας). Στον ορισμό του Διογένη του Βαβυλωνίου απαντούν επίσης οι όροι βαρβαρισμός και σολοικισμός, ως ελαττώματα στον τρόπο έκφρασης. Ο μεν βαρβαρισμός περιγράφεται ως διατύπωση που παραβαίνει το έθος των ευδοκιμούντων Ελλήνων (την καθιερωμένη χρήση των ευυπόληπτων Ελλήνων), ο δε σολοικισμός ως λόγος ακαταλλήλως συντεταγμένος (φράση με
Διαβάστε περισσότερα |