Άμεσα και άρρηκτα συνυφασμένη με την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας στο διάβα του χρόνου είναι ασφαλώς η έννοια του ελληνισμού, μια έννοια αναδιαμορφούμενη και αναπροσδιοριζόμενη, η οποία έμελλε να ζήσει τη δική της σημασιακή περιπέτεια στο πέρασμα των αιώνων. Αυτήν ακριβώς την έννοια θα εξετάσουμε στα επόμενα άρθρα μας, εκκινώντας από τη βασική παραδοχή ότι ο ελληνισμός θεμελιώνεται πάνω σε μείζονες αντιθέσεις και ουσιώδεις πολιτισμικές διασταυρώσεις: αρχικά του ελληνικού και του βάρβαρου, ακολούθως του ελληνικού και του ανατολικού (κατά την αντίληψη του γερμανού ιστορικού Johann Gustav Droysen), εντέλει δε του ειδωλολατρικού και του χριστιανικού. Πριν αρχίσουμε να εντρυφούμε στη μελέτη του όρου ελληνισμός, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε συνοπτικά όσα έχουμε ήδη τονίζει στη θεματική ενότητα της Γλώσσας αναφορικά με το υπό εξέταση ζήτημα. Οι Έλληνες, λοιπόν, ήδη από τους Αρχαϊκούς Χρόνους, από τον 7ο αιώνα π.Χ., αυτοαποκαλούνταν με το συγκεκριμένο εθνωνύμιο, ενώ από τον επόμενο αιώνα άρχισαν να αντιδιαστέλλουν τον αυτοπροσδιορισμό αυτόν προς όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, τους
Διαβάστε περισσότερα |