Ένας επιπρόσθετος παράγοντας που συνέβαλε ουσιαστικά στη γέννηση του φιλοσοφικού λεξιλογίου των αρχαίων Ελλήνων ήταν τα δομικά στοιχεία της ελληνικής γλώσσας, τα ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της. Επί του προκειμένου οι μελετητές συνηθίζουν να αναφέρονται στην ύπαρξη του οριστικού άρθρου, στους πολλαπλούς τρόπους με τους οποίους επιτελείται χάρη σε αυτό η ουσιαστικοποίηση διαφόρων μερών του λόγου ή λεκτικών συνόλων. Έτσι, στην αρχαία ελληνική γλώσσα –και ειδικότερα στο πλαίσιο της φιλοσοφικής ορολογίας–, πέραν των λέξεων που σημαίνουν τα υπάρχοντα με αντικειμενική υπόσταση και τα αντιληπτά διά των αισθήσεων, τις θέσεις των όρων μιας πρότασης καταλαμβάνουν επίσης ουσιαστικοποιημένα επίθετα που προσδιορίζουν ιδιότητες (λόγου χάριν, το άπειρον του Αναξίμανδρου, ως πηγή από την οποία γεννιούνται τα πάντα), έναρθρα απαρέμφατα (το πάσχειν κ.ά.), ουσιαστικοποιημένες μετοχές (παραδείγματος χάριν, το συμβεβηκός, το τυχαίο συμβάν, το συμπτωματικό), ποικίλες εκφράσεις (αντωνυμικές, εμπρόθετες, επιρρηματικές) ή και ολόκληρες προτάσεις που συνοδεύονται από το οριστικό άρθρο. Η ιδιαιτερότητα αυτή επέ
Διαβάστε περισσότερα |