Θάνος Μικρούτσικος in meroriam: «Και μια πικρία μας ματώνει ανείπωτη...» Ημερομηνία:
29/12/2019, 08:14 - Εμφανίσεις: 158
Όλοι έχουν να πουν κάτι για τον Θάνο Μικρούτσικο που έφυγε από τη ζωή χθες το απόγευμα αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό.
Έχουν κάτι να πουν για το πώς τους χάραξε, τους άγγιξε, τους συγκίνησε, τους άλλαξε.
Και αυτό είναι κάτι πολύ παραπάνω από το να έχει γράψει κάποιος «αγαπημένα τραγούδια» -κι ας έγραψε τραγούδια από τα πιο αγαπημένα.
Σημαίνει ότι ο Μικρούτσικος δεν έγραψε απλώς τραγούδια.
Δεν διαμόρφωσε μόνο ένα τμήμα της συλλογικής ηχητικής μας μνήμης και του ίδιου του ηχητικού τοπίου των τελευταίων δεκαετιών.
Έκανε κάτι πιο βαθύ: διαμόρφωσε τη συλλογική μας αισθητική και σκέψη.
Άνθρωπος με τεράστια παιδεία μουσική αλλά και πολιτική, έδειξε έναν δρόμο για το ελληνικό τραγούδι που ακόμα ψάχνουμε να βρούμε το νήμα του και να το ξαναπιάσουμε.
Και το έκανε διαθέτοντας μια μοναδική ικανότητα να γράφει τραγούδια ικανά να τα αγαπήσεις, να τα θυμάσαι, να τα τραγουδάς ξανά και ξανά, που ταυτόχρονα από πίσω να έχουν παρτιτούρα συνθέτη σύγχρονης «σοβαρής» μουσικής (γιατί αυτό ήταν το πραγματικό εύρος της συνθετικής του ικανότητας).
Διαλέγοντας στίχους ξεχωριστούς και από την ελληνική και ξένη ποίηση αλλά και έχοντας ορισμένες από τις πιο εκπληκτικές συναντήσεις με τους μεγάλους έλληνες στιχουργούς, όπως ο Μάνος Ελευθερίου ή ο Άλκης Αλκαίος.
Αποσπώντας ανεπανάληπτες ερμηνείες από τους τραγουδιστές με τους οποίους συνεργάστηκε.
Ποιος εκτός από τον Μικρούτσικο θα μπορούσε στο ίδιο τραγούδι να μπορέσει να αφήσει να μιλήσει με απόλυτη σαφήνεια ο στίχος του Ελευθερίου, να κυριαρχήσει η φωνή του Μεράντζα, να ελευθερωθεί η πολυρυθμία του Τουλιάτου και να μπει με απόλυτη ακρίβεια το μπουζούκι του Πολυκανδριώτη και όλα αυτά πάνω στο ίδιο απλό τσάμικο, όπως κάνει στη «Δίκοπη Ζωή»; Ποιος άλλος θα μπορούσε να δώσει στη φωνή της Δημητριάδη το περιθώριο να γράψει ιστορία (κοιτώντας στα ίσια τις μεγάλες γερμανίδες ερμηνεύτριες του μπρεχτικού κανόνα); Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει «κτήμα ες αεί» τους εκπληκτικούς στίχους του Ρίτσου για τον «σκύλο μας τον Ντικ»; Ποιος άλλος θα μπορούσε να υψώσε...