Κώστας Βουτσάς: Όλη η Ελλάδα υποκλίνεται στον μεγάλο κωμικό Ημερομηνία:
27/2/2020, 09:35 - Εμφανίσεις: 78
«Μια μέρα χωρίς γέλιο είναι μια μέρα χαμένη».
Αυτό υποστήριζε ο Κώστας Βούτσας και με αυτό το σκεπτικό κινήθηκε όλη του τη ζωή.
Χθες όμως ήταν μια μέρα που δυσκολευτήκαμε να γελάσουμε.
Ο θάνατος του Κώστα Βουτσά στο νοσοκομείο Αττικόν μετά από νοσηλεία στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας σκόρπισε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Συνάδελφοι, φίλοι αλλά και όλος ο ελληνικός λαός έχασε χθες ένα από καλύτερα παιδιά του.
Γιατί αυτό ήταν ο Βουτσάς, ένα παιδί που αρνιόταν να μεγαλώσει.
Ένα ηθοποιός με πηγαίο χιούμορ, με μεγάλη ανάγκη αυτοσαρκασμού και ένας ακούραστος εργάτης της σκηνής.
Όσοι δούλεψαν μαζί του στο θέατρο αλλά και την τηλεόραση έχουν να πουν μόνο τα καλύτερα.
Για τον ηθοποιό που κέρδιζε τις εντυπώσεις ακόμα και την τελευταία στιγμή, για τον νεαρό της διπλανής πόρτα που κατάφερνε και έκλεβε την παράσταση ανεξαρτήτως αν είχε πρωταγωνιστικό ή δεύτερο ρόλο.
Οι ταινίες δεκάδες, οι επιτυχία ανάλογες.
Μόνο στη Φίνος Φιλμς είχε κάνει περίπου 70 ταινίες, οι περισσότερες από αυτές ιδιαίτερα αγαπητές στο κοινό.
Μέσα από μία λαμπρή πορεία 67 χρόνων ο Βουτσάς αποτελούσε ζωντανό και φωτεινό σύμβολο της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και συνέχειά του, ενώ η φήμη του παραμένει στα ύψη, γοητεύοντας τις νέες γενιές, αλλά και κατευθύνοντας, διδάσκοντας και εμπνέοντας τους νέους συναδέλφους του.
Ο Κώστας Βουτσάς έβαλε τη σφραγίδα του σε κωμωδίες, οι οποίες απέκτησαν διαχρονική αξία και προβάλλονται αδιάλειπτα από την μικρή οθόνη.
Ιστορικές έχουν μείνει οι ατάκες του ηθοποιού σε κλασικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Όπως έχουν αποκαλύψει σκηνοθέτες και σεναριογράφοι που συνεργάστηκαν επί χρόνια μαζί του, ο Βουτσάς άλλαζε πολύ συχνά το σενάριο, αυτοσχεδίαζε πάνω στο κείμενο που του έδιναν, το έκανε δικό του.
Έτσι, πολλές από τις χαρακτηριστικές φράσεις των ταινιών του ή ήταν τελείως δικές του ή φρόντιζε να τις τονίζει με τέτοιον τρόπο, ώστε να μείνουν αθάνατες.
Η ατάκα «Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» διά στόματος Ανδρέα Ράμογλου άφησε εποχή και ακόμα και σήμ...