Η γοητεία του Επιταφίου μέσα από τα μάτια των λογοτεχνών Ημερομηνία:
17/4/2020, 10:21 - Εμφανίσεις: 89
«Χθες, Μεγάλη Παρασκευή, πήγα στον Επιτάφιο.
Κάποτε να μου θυμίσεις να σου πω την ιστορία των Επιταφίων μου.
Λογάριασαν πολύ στη ζωή μου.
Σε κάθε κόχη που έστριβα, έβλεπα χθες, καθώς στεκόμουν επίσημος και τελετουργικός με το κερί στο χέρι, κι έναν Επιτάφιο.
Ο χτεσινός πλούτισε τη συλλογή μου.
Ηταν ο πιο καθωσπρέπει που είδα ποτέ μου.
Φράγκικη πολυφωνία (Η ζωή εν τάφω είχε γίνει Τραβιάτα ξεψυχισμένη): Φράκα.
‘Ασπρα γάντια.
Χρυσαφικά.
Κόκκινα κι άσπρα ροδοπέταλα, τόσο περιποιημένα, που μοιάζαν από celluloid.
Κι η απαραίτητη εγγλεζοχιώτικη προφορά: κατ (h) ετ (h) έθης Κριστ (h) έ.
Ο ωραιότερος και ο πιο αληθινός που είδα ήταν εκείνος που περνούσε με κλαπαδόρες κάτω από τον Παρθενώνα, τ’ Αϊ-Δημήτρη του Λουμπαρδιάρη.
Συλλογίστηκα και τη Στέρνα και μου φάνηκε καλή και σωστή στον τόνο της.
Λέω να τη δημοσιέψω το Σεπτέμβρη, μόνη.
Τι λες; Μου μένει ακόμα ένας Επιτάφιος εδώ, κι έπειτα θα μπορέσω να αντικρίσω το Αιγαίο…» ( Το κείμενο είναι απόσπασμα από το προσωπικό ημερολόγιο του ποιητή- αντιστοιχεί στον Απρίλιο του 1932 – περίοδο κατά την οποία εργαζόταν στο Λονδίνο ως διευθύνων του Ελληνικού Γενικού Προξενείου και εμπεριέχεται στο: «Μέρες Β΄» Γιώργος Σεφέρης – Εκδόσεις Ίκαρος 1975) Βαθιά θρησκευόμενοι ή μή, παλαιότεροι και πλέον σύγχρονοι, οι λογοτέχνες εμπνέονται- συγκλονίζονται απο το Θείο Δράμα και την της φύσεως άνοιξη, τα αντιμετωπίζουν ως «θρησκεία» δημιουργίας , πλουτίζουν με τον ιερό λόγο τη λογοτεχνική φαρέτρα τους και τον αποτυπώνουν σε κείμενα προσωπικά , σε ημερολόγια ζωής και έμπνευσης , τον μεταπλάθουν σε λογοτεχνικά έργα.
Εξάλλου : -«Τίποτα δεν αγγίζει τις απριλιάτικες βιολέτες;/ τίποτα-: μονάχα ο ακάνθινος Ιησούς.» (Ν.
Καρούζος, Τα ποιήματα Β’) ή και… «… Πάσχα στο χωριό δε σημαίνει αναγκαστικά άσπρες λαμπάδες, κόκκινα αβγά και σουβλιστό αρνί την εποχή που βγαίνουν οι παπαρούνες.
Ούτε και σταυρωτά φιλιά.
Παπαρούνες μπορούν ν’ ανθίσουν και τον Γενάρη, φτάνει να το θες.
Ο καθένας μπορεί ν’ αναστηθεί, όπου θέλει κι όποτε θέλει.