Βαθμολογία 5: εξαιρετική, 4: πολύ καλή, 3: καλή, 2: ενδιαφέρουσα, 1: μέτρια, 0: απαράδεκτη «Η φωλιά» («The nest», Αγγλία/ Καναδάς, 2020) Ενα κάπως «λοξό» οικογενειακό δράμα του Σον Ντάρκιν που σε κάνει να νιώθεις άβολα καθ’ όλη τη διάρκειά του, ίσως επειδή κατά βάθος γνωρίζεις ότι τα πράγματα πολύ δύσκολα, θα έχουν καλή εξέλιξη στην ζωή των ηρώων της ιστορίας.
Για ποιο λόγο, ας πούμε, ο Ρόρι (Τζουντ Λο) παντρεύτηκε την Αλισον (Κάρι Κουν) αφού οι κόσμοι τους ποτέ δεν ταίριαξαν; Εκείνος, Βρετανός γιάπι που άφησε την χώρα του για το κυνήγι του «αμερικανικού ονείρου» της «ριγκανικής» περιόδου (έκφραση που ακούγεται στην ταινία γιατί η ιστορία τοποθετείται στην δεκαετία του 1980 όταν την χρησιμοποιούσαν ακόμα). Εκείνη βέρα Αμερικανίδα που βρίσκει την ευτυχία στα… άλογα.
Με μια κόρη (της) από προηγούμενο γάμο και με έναν γιο (τους), το ζευγάρι, παρά τις ενστάσεις της συζύγου μετακομίζει από τις Ηνωμένες Πολιτείες στο «θατσερικό» Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο φιλόδοξος Ρόρι επιθυμεί διακαώς να δουλέψει ξανά στις υπηρεσίες του παλιού αφεντικού του (Μάικλ Κάλκιν) για να τον κάνει ακόμα πιο πλούσιο.
Θέλει να νιώσει ξανά «μέρος του παιχνιδιού».
Και όμως τα πάντα πηγαίνουν στραβά, στη δουλειά, στο σπίτι, στις σχέσεις, στα οικονομικά.
Νιώθεις ότι παρακολουθείς μια ιστορία στην οποία η κεντρική ιδέα είναι οι λανθασμένες επιλογές που κάποιες φορές κάνουμε και κατόπιν δεν μπορούμε, με τίποτα να διορθώσουμε. Ένα ωραίο εύρημα της ταινίας δε, είναι ότι πολλά στοιχεία των ηρώων δεν σου τα δίνει από την αρχή αλλά κατά τη διάρκειά της: παράδειγμα είναι η σχέση του Ρόρι με τη μητέρα του – Αν Ριντ (έκτακτη όπως πάντα).
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκεσαι διαρκώς σε εγρήγορση παρότι, όπως ήδη ανέφερα, η επιστροφή στην ομαλότητα αυτής της οικογένειας δείχνει εκ των προτέρων ανέφικτη.
Στους ηθοποιούς ξεχωρίζει με άνεση ο Τζουντ Λο, που όπως καλά ξέρουμε μπορεί με ευχέρεια να χειριστεί το διαβολικό και το αθώο, κάποιες φορές ταυτόχρονα.