Εορτολόγιο 10 Νοεμβρίου: τα ονόματα που γιορτάζουν και οι Άγιοι της ημέρας

Σύμφωνα με το εορτολόγιο, η γιορτή της 10ης Νοεμβρίου φέρνει στο προσκήνιο αρκετά σπάνια, αλλά και αγαπημένα ονόματα.

Ποιοι έχουν σήμερα γιορτή

Γιορτάζουν οι Αρσένιος, Αρσένης, Αρσενία, Αρσίνα, Αρσινόη * Εραστός, Εράστη, Εραστή, Ηρωδίων, Ροδίων, Ηρωδιάς, Ηρωδιάδα, Ροδιά, Ροδούλα, Ροδίτα, Ρόζα, Ροζαλία, Ροζίτα, Ροζίνα, Ροζάνα, Ροδίων, Ρόδιος, Ροδής, Ρόδος, Ηρωδίων, Ηρωδιανός, Σωσίπατρος, Σώπατρος, Σωπάτρα, Σωπατρία, Πάτρα, Πατρούλα, Πατρίτσα * Μίλος, Μίλης, Μίλων, Ορέστης, Ορεστιάς, Ορεστία, Ορεστιάδα * Ωρίων, Ωρίωνας, Ωριώνης, Ωριώνη.

Όπου υπάρχει αστερίσκος, το όνομα γιορτάζει και σε άλλες ημερομηνίες.

Οι Άγιοι που τιμά η Εκκλησία

Η 10η Νοεμβρίου είναι αφιερωμένη σε σημαντικές μορφές του χριστιανισμού. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των εξής:

• Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου
• Αποστόλων εκ των Εβδομήκοντα
• Ιερομάρτυρος Μίλου του θαυματουργού
• Αγίου Ορέστου του Τυανέως
• Αγίου Ωρίωνος

Ο βίος του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη

Ο οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε περί το 1840 μ.Χ. στα Φάρασα, ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι χριστιανικών χωριών της περιφέρειας Φαράσων, στην Καππαδοκία. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε υλικά αγαθά. Απέκτησαν δύο γιους, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο, τον μετέπειτα άγιο Αρσένιο.

Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και την προστασία τους ανέλαβε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό περιστατικό σημάδεψε τα παιδιά: ο άγιος Γεώργιος έσωσε θαυματουργικά τον μικρό τότε Θεόδωρο από βέβαιο πνιγμό. Από εκείνο το γεγονός ο Βλάσιος δόθηκε με τον δικό του τρόπο στον Θεό, τον δοξολογούσε ως δάσκαλος της βυζαντινής μουσικής και αργότερα κατέληξε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Θεόδωρος, από την πλευρά του, θέλησε να γίνει καλόγερος.

Μεγαλώνοντας, στάλθηκε πρώτα στη Νίγδη και ύστερα στη Σμύρνη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του.

Γύρω στα είκοσι έξι του χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου, το Ζιντζί-Ντερέ, όπου αργότερα εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Αρσένιος. Την ησυχία, όμως, δεν πρόλαβε να τη χαρεί για πολύ. Εκείνη την εποχή η ανάγκη για δασκάλους ήταν μεγάλη, κι έτσι ο μητροπολίτης Παΐσιος ο Β' τον χειροτόνησε διάκονο και τον έστειλε στα Φάρασα, για να μάθει γράμματα στα εγκαταλελειμμένα παιδιά. Τα μαθήματα γίνονταν στα κρυφά, με πολλές προφυλάξεις, ώστε να μην το πληροφορηθούν οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισάρεια πρεσβύτερος, με τον τίτλο του αρχιμανδρίτη και με την ευλογία να είναι πνευματικός.

Από τότε η πνευματική του δράση μεγάλωνε και απλωνόταν. Με την άφθονη θεία χάρη που του έδωσε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων που πονούσαν. Είχε πολλή αγάπη για τον Θεό και για την εικόνα Του, τον άνθρωπο, και όχι για τον εαυτό του. Όταν έβλεπε μεγάλο πόνο και τουρκική καταπίεση, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Τον ανθρώπινο πόνο τον θεράπευε χωρίς διάκριση, όπου τον συναντούσε, σε χριστιανούς ή σε Τούρκους. Για τον άγιο αυτό δεν είχε καμία σημασία, γιατί στο πρόσωπό τους έβλεπε την εικόνα του Θεού, πλασμένη με πολλή αγάπη.

Τα θαύματα που επιτέλεσε με τη χάρη του Θεού είναι αναρίθμητα. Στείρες γυναίκες αποκτούσαν παιδιά αφού τους διάβαζε ευχή ή τους έδινε «φυλακτό», ένα κομμάτι χαρτί με ευχές που είχε γράψει ο ίδιος. Σε σοβαρές περιπτώσεις διάβαζε το άγιο Ευαγγέλιο, όπως σε τυφλούς, βουβούς, χωλούς, παραλυτικούς και δαιμονισμένους, και μόλις τελείωνε η ανάγνωση γίνονταν καλά. Πολλοί χριστιανοί και Τούρκοι θεραπεύτηκαν αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του, το ανακάτεψαν με λίγο νερό και το ήπιαν, με την πίστη ότι θα γίνουν καλά. Η πίστη τους στον άγιο έφερνε το θαύμα. Χρήματα δεν δεχόταν ποτέ, ούτε τα έπιανε στα χέρια του.

Συνήθιζε να λέει: «η πίστη μας δεν πουλιέται».

Ζούσε την πίστη ολοκληρωτικά και «έπασχε τα Θεία». Η ζωή του ήταν αυταπάρνηση, γιατί αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και έπειτα την εικόνα Του, τον πλησίον. Κατέβαλε αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες για να κρατήσει συγχωριανούς και συμπατριώτες στην πίστη, ώστε να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν. Οι ημέρες και οι εποχές εκείνες ήταν χαλεπές, με πολλές και ποικίλες πιέσεις από τους Τούρκους, αλλά και από προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που επιχειρούσαν να ποιμάνουν την ποίμνη του Χριστού.

Το κελί του ήταν μικρό και απέριττο και βρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε ανάμεσα στους ανθρώπους και, ταυτόχρονα, κατάφερνε να ζει και έξω από τον κόσμο.

Σε αυτό, όπως και στα θεία του κατορθώματα, τον βοηθούσαν πολύ οι δύο ημέρες που έμενε έγκλειστος στο κελί του και προσευχόταν, η Τετάρτη και η Παρασκευή. Εκείνες οι ημέρες καρποφορούσαν τότε περισσότερο στην πνευματική ζωή, γιατί αγίαζαν και την εργασία των υπόλοιπων. Ώρες έμενε γονατιστός και προσευχόταν στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία του αγίου πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση, και ιδίως στα ζώα. Ποτέ δεν κάθισε σε ζώο για να το κουράσει και να ξεκουραστεί ο ίδιος. Προτιμούσε πάντα να βαδίζει πεζός και, όπως είχε συνήθειο, ξυπόλυτος. Είχε διαρκώς μπροστά του τον Χριστό, που δεν κάθισε ποτέ σε ζώο, παρά μόνο μία φορά. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πως να καθίσω σ’ αυτό;»

Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατέφευγε σε ορισμένες «ιδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σκληρός, θυμώδης και οξύθυμος. Αποπήρε γυναίκες που, από αγάπη γι’ αυτόν και από ευγνωμοσύνη, προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να τον βοηθήσουν, να του μαγειρέψουν και να του στείλουν φαγητό. Στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο έλεγε χαρακτηριστικά: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούσε γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος».

Όταν ύψωνε τα χέρια για να ζητήσει κάτι από τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας «Θεέ μου!», σαν να ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα. Έδινε την εντύπωση ότι έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν τον άφηνε ώσπου να του κάνει το αίτημα. Οι Φαρασιώτες έλεγαν: «Εμείς, στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

Εκτός από τα άλλα χαρίσματά του είχε και το προορατικό. Ο Θεός τον είχε πληροφορήσει ότι θα έφευγαν για την Ελλάδα, κάτι που έγινε στις 14 Αυγούστου 1924 μ.Χ., με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από πριν και τον θάνατό του, καθώς και ότι αυτός θα συνέβαινε σε ένα νησί.

Η αγία μορφή του σκόρπιζε διαρκώς χάρη και παρηγοριά. Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε με το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού. Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες που έκανε από αγάπη στον Χριστό, αλλά και από τους πολλούς κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιό του. Το ποίμανε πενήντα χρόνια ως καλός ποιμένας.

Τρεις ημέρες πριν από την εκδημία του ήρθε η Παναγία, τον γύρισε σε όλο το Άγιον Όρος, στα μοναστήρια και στους ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί, και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, τον οποίο αγάπησε τόσο και στον οποίο έδωσε ολόκληρο τον εαυτό του.

Κοιμήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Νοεμβρίου 1924 μ.Χ.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow