Η τεχνολογία παρουσιάζεται συχνά ως μια αδιαμφισβήτητη πρόοδος. Υπόσχεται ευκολία, ταχύτητα, αποδοτικότητα, εξοικονόμηση χρόνου και προσπάθειας. Στον πυρήνα της σύγχρονης τεχνολογικής αφήγησης είναι η ιδέα ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα θα μπορούσε να βελτιστοποιηθεί, να αυτοματοποιηθεί ή να ανατεθεί σε συστήματα που λειτουργούν ταχύτερα και «καλύτερα» από τον άνθρωπο.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Πάντως, αυτή η υπόσχεση έχει ένα κόστος που συχνά παραβλέπεται: την απώλεια της διαδικασίας, της ενσώματης εμπειρίας, της σχέσης και, τελικά, της ίδιας της ανθρώπινης συμμετοχής στον κόσμο. Η τεχνολογία δεν αφαιρεί απλώς κόπο· αφαιρεί μορφές νοήματος που δεν μπορούν να μετρηθούν, να ποσοτικοποιηθούν ή να αποδοθούν σε δείκτες παραγωγικότητας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η τεχνολογία είναι χρήσιμη, αλλά τι χάνεται όταν γίνεται κυρίαρχη ιδεολογία ζωής.document.addEventListener("DOMContentLoaded", function () {lazym2();}); Η «τυραννία της ποσοτικοποίησης» Σύμφωνα με τον Guardian
Διαβάστε περισσότερα |