Υπάρχει ένα εύκολο, σχεδόν αντανακλαστικό, παράπονο στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο: «ο αντίπαλος ξεκουράστηκε μια μέρα παραπάνω», «εμείς ταξιδέψαμε περισσότερο», «το πρόγραμμα μας στραγγίζει». Αν θέλει κανείς να βάλει μέτρο στην υπερβολή, αρκεί να κοιτάξει προς το Ντονέτσκ – ή καλύτερα προς το Λβιβ και την Κρακοβία. Εκεί όπου η Σαχτάρ, μια ομάδα που τυπικά ανήκει στο Κίεβο, στην πράξη ζει αλλού, προπονείται αλλού, παίζει αλλού και για να φτάσει «εντός έδρας» στην Ευρώπη χρειάζεται ένα ταξίδι που μοιάζει με μικρή εκστρατεία. Επτά ώρες λεωφορείο μέχρι την Κρακοβία για τα ευρωπαϊκά παιχνίδια, έλεγχοι, σύνορα, καθυστερήσεις, ανασφάλεια· και μετά ξανά πίσω, με μια προπόνηση-σφήνα, μια «γρήγορη» τακτική και πάλι στον δρόμο. Κι όμως, μέσα σε αυτή την παράλογη συνθήκη, η Σαχτάρ όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί ως σύμβολο: της Ουκρανίας που επιμένει, αλλά και ενός συγκεκριμένου μοντέλου ποδοσφαίρου που συνδυάζει θέαμα και κέρδος, ανάπτυξη και μεταπώληση, ταλέντο και μηχανισμό. Το πιο χαρακτηριστικό της γνώρισμα παραμένει αναλλοίωτο: η Σαχτάρ εξακολουθεί να είναι η «Βραζιλία
Διαβάστε περισσότερα |