Η Κίνα στην Αρκτική και ο λόγος που ανησυχεί η Δύση Ημερομηνία:
Σήμερα 12/2/2026, 22:20 - Εμφανίσεις: 8
Καθώς ο Χειμώνας ξεκινούσε στην Αρκτική, η Κίνα γιόρταζε μια εξαιρετική χρονιά εκεί.
Τον Σεπτέμβριο, ένα από τα παγοθραυστικά πλοία της, το Xuelong 2, ολοκλήρωσε την μεγαλύτερη αποστολή της χώρας στην Αρκτική.
Στην αποστολή έλαβαν μέρος εκατό επιστήμονες και πραγματοποιήθηκε η πρώτη κατάδυση με πλήρωμα σε βαθιά νερά κάτω από τον πάγο.
Τον Οκτώβριο, ένα κινεζικό πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων ολοκλήρωσε το πρώτο προγραμματισμένο ταξίδι από την Κίνα στην Ευρώπη μέσω της Αρκτικής χωρίς τη χρήση παγοθραυστικών.
Τα κινεζικά μέσα ενημέρωσης χαιρέτισαν το 20ήμερο ταξίδι του στη Βόρεια Θαλάσσια Οδό (το οποίο διήρκεσε το μισό χρόνο από το Σουέζ) ως την «ταχύτερη παράδοση στην ιστορία της μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων».
Πάντως, η διάθεση των Κινέζων ερευνητών της Αρκτικής ήταν υποτονική όταν συγκεντρώθηκαν στις αρχές Φεβρουαρίου για δύο συνέδρια στο Τρόμσο της βόρειας Νορβηγίας.
Στην ετήσια διάσκεψη του Κέντρου Έρευνας για την Αρκτική Κίνας-Σκανδιναβίας, οι Κινέζοι συμμετέχοντες δεν ανέφεραν τον «πολικό δρόμο του μεταξιού», το μεγαλεπήβολο σχέδιο για την ανάπτυξη των θαλάσσιων διαδρομών, των υποδομών και της εξόρυξης στην Αρκτική που η Κίνα παρουσίασε το 2018.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Αντίθετα, υπονόησαν ότι η Αρκτική δεν συγκαταλέγεται στις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της Κίνας.
Επιπλέον, εξέφρασαν τη λύπη τους για τη νέα έμφαση στην ασφάλεια της περιοχής, ειδικά έπειτα από την εντατικοποίηση των προσπαθειών του Ντόναλντ Τραμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία, όπως μεταδίδει ο Economist.
Η ασφάλεια στην Αρκτική ήρθε στο προσκήνιο εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία Η ξαφνική μετριοφροσύνη της Κίνας όσον αφορά τις φιλοδοξίες της στην Αρκτική οφείλεται σε μια ραγδαία αλλαγή στη γεωπολιτική της περιοχής.
Η πρόσφατη δήλωση του κ.
Τραμπ ότι κινεζικά πολεμικά πλοία παραμόνευαν στα ανοικτά της Γροιλανδίας ήταν «ανοησία» κατά τον Economist.