Του ΠεÏικλή ΚοÏοβÎση
Ας αÏχίσουμε με Îνα αφελÎÏ‚ εÏώτημα. Γιατί διαβάζουμε εφημεÏίδες; Για τα αθλητικά; Για τις καλλιτεχνικÎÏ‚ σελίδες; Για τους κινηματογÏάφους, τα φαÏμακεία, για το σκάκι ή το Sudocu; ΣίγουÏα υπάÏχουν άνθÏωποι που Îχουν ειδικά ενδιαφÎÏοντα και αγοÏάζουν μια εφημεÏίδα μόνο και μόνο για να ζήσουν το πάθος τους. Το Îντυπο που αγοÏάζουν τους Ï€ÏοσφÎÏει χαÏά και ικανοποίηση. Δεν Îχω υπόψη μου καμιά ÎÏευνα που να μας εξηγεί τους ακÏιβείς λόγους που οι άνθÏωποι αγοÏάζουν μια εφημεÏίδα. ΕμπειÏικά μποÏÏŽ να πω, και δεν μου Îχει Ï„Ïχει οÏτε μία φοÏά να συναντήσω ανθÏώπους που αγοÏάζουν μια εφημεÏίδα αντίθετη με τα πολιτικά τους φÏονήματα γιατί Îχει καλÎÏ‚ καλλιτεχνικÎÏ‚ ή αθλητικÎÏ‚ σελίδες. Και ακόμα για τα Îξυπνα παιχνίδια.
Η εφημεÏίδα, θεωÏητικά, είναι η παγκόσμια ΙστοÏία της μιας μÎÏας. ΕκφÏάζει αυτοÏÏ‚ που δεν Îχουν φωνή και είναι ανεξάÏτητη από πολιτικοÏÏ‚, θÏησκευτικοÏÏ‚ ή οικονομικοÏÏ‚ κÏκλους. ΕνημεÏώνει αντικειμενικά τους πολίτες για να Îχουν τη γνώση που χÏειάζεται για να ασκήσουν τα καθήκοντά τους και να μάθουν τα δικαιώματά τους. Με άλλα λόγια, μια εφημεÏίδα που δεν είναι κÏιτική απÎναντι στην εξουσία, παÏει να είναι εφημεÏίδα και γίνεται Ï€Ïοπαγανδιστικό ÏŒÏγανο και εκφÏαστής της εξουσίας. Της όποιας εξουσίας. ΚÏατικής, θÏησκευτικής, οικονομικής ή κομματικής. Ο πολίτης δεν διαμοÏφώνει ελεÏθεÏη σκÎψη και κÏιτικό πνεÏμα, αλλά πείθεται για αιώνιες αλήθειες και γίνεται «πιστός». Καμία κÏίση. Μόνο την «οÏθοδοξία» υποστηÏίζει, άσχετα αν αυτή είναι εναντίον των συμφεÏόντων του. Η εφημεÏίδα, όπως την Ï€ÏοσδιοÏίσαμε παÏαπάνω, είναι εκ φÏσεως δημοκÏατική και είναι ο μακÏινός απόγονος των νόμων της Αθηναϊκής ΔημοκÏατίας. Οι νόμοι είχαν χαÏαχτεί πάνω σε πλάκες και Îτσι μποÏοÏσε να τους διαβάσει ο κάθε πολίτης. Από αυτήν την άποψη θα μποÏοÏσε να χαÏακτηÏιστεί «εφημεÏίδα του τοίχου» γιατί ο πολίτης μάθαινε πώς λειτουÏγεί η πολιτεία του και ÎπαιÏνε μÎÏος στη λειτουÏγία της ισόνομα. Πόσοι άÏαγε ÎεοÎλληνες να Îχουν διαβάσει το ΣÏνταγμα, τους βασικοÏÏ‚ νόμους ή τα μνημόνια; Ο ΤÏπος από την αÏχή που καθιεÏώθηκε με τη μοÏφή που ξÎÏουμε σήμεÏα, Îχει υποστεί φοβεÏÎÏ‚ λογοκÏισίες, φυλακίσεις και εκτελÎσεις δημοσιογÏάφων και ακόμα απαγόÏευση κυκλοφοÏίας. Îα είναι τυχαίο πως ακόμα και σήμεÏα σκοτώνονται 100-150 δημοσιογÏάφοι και πως υπάÏχουν εκατοντάδες δημοσιογÏάφοι στις φυλακÎÏ‚ σε όλο τον κόσμο;
Η εξουσία όμως ξÎÏει να Ï€ÏοσαÏμόζεται. Αντί να διώκει τον ΤÏπο, βÏήκε μια καλÏτεÏη μÎθοδο. Τον αγοÏάζει με τον μανδÏα του επενδυτή. Είναι γνωστό πως σε όλο τον πλανήτη οι εφημεÏίδες πεÏνοÏν κÏίση. Οι πωλήσεις τους μειώνονται και οι διαφημίσεις λιγοστεÏουν δÏαματικά. Για ποιο λόγο όλοι αυτοί οι μεγιστάνες του πλοÏτου τοποθετοÏν λεφτά σε μια τόσο επισφαλή επÎνδυση; Διαφωτιστικό είναι το παÏάδειγμα της Γαλλίας*. Οταν η εφημεÏίδα που ίδÏυσε ο ΣαÏÏ„Ï, η «LiberatiÏŒn», άÏχισε να παίÏνει την κατιοÏσα, επικÏάτησε η άποψη να βÏεθεί επενδυτής, παÏά τις αντιÏÏήσεις των συντακτών που Îβλεπαν καπιταλιστικοποίηση της εφημεÏίδας. Και αυτό Îγινε. Η εφημεÏίδα δεν σώθηκε. Μπαίνει μÎσα 20.000 ευÏÏŽ την ημÎÏα. ΕντοÏτοις, ο επενδυτής την κÏατάει. Και θα την ενισχÏσει με 14 εκατομμÏÏια ευÏÏŽ επιπλÎον. Αλλά δεν είναι μόνο ο ÎÏ„Ïάι που αγόÏασε τη «LiberatiÏŒn». Σχεδόν το σÏνολο του Î³Î±Î»Î»Î¹ÎºÎ¿Ï Î¤Ïπου Îχει πεÏάσει στους πιο πλοÏσιους ανθÏώπους της Γαλλίας. ΚλασικÎÏ‚ εφημεÏίδες και πεÏιοδικά, όπως η «Monde», η «Figaro», ο «Le Nouvel Observateur» και πλήθος άλλων ΜΜΕ Îχουν πεÏάσει σε χÎÏια ολιγαÏχών, όπως ο Îτασό και ο ÎιÎλ. Και το Ï€Ïώτο Ï€Ïάγμα που κάνουν είναι να απολÏουν δημοσιογÏάφους -για λόγους λιτότητας βÎβαια- και να παίÏνουν παπαγαλάκια, ιδίως στις οικονομικÎÏ‚ σελίδες, και να αντικαθιστοÏν αναλυτÎÏ‚ και αÏθÏογÏάφους κÏÏους με γνωστοÏÏ‚ αλλά πουλημÎνους δημοσιογÏάφους της σειÏάς. Και η ΑκÏοδεξιά ανεβαίνει. Î’Ïίσκεται σε φιλικό πεÏιβάλλον με τους μεγιστάνες.
Και εδώ νομίζω βÏίσκεται η κÏίση του ΤÏπου. Αυτό που Îγινε στη Γαλλία Îχει συμβεί Ï€Ïο Ï€Î¿Î»Î»Î¿Ï ÏƒÎµ μας και είναι παγκόσμιο φαινόμενο. Οταν κάποιος θÎλει να αποβλακωθεί, για ποιο λόγο να πληÏώνει την αποβλάκωσή του; Την Îχει τσάμπα από την τηλεόÏαση. Μόνο οι ανεξάÏτητες εφημεÏίδες που υπηÏετοÏν τα συμφÎÏοντα της κοινωνίας Îχουν Ï€Ïοοπτική. Αλλά γι’ αυτό απαιτοÏνται και ανεξάÏτητοι πολίτες με δική τους σκÎψη. Πόσοι να Îχουν απομείνει σ’ αυτήν την εποχή ζόφου και παÏαπληÏοφόÏησης;
*ΠηγÎÏ‚: «Monde Diplomatique» του ΟκτωβÏίου 2014 (ελπίζω η «Αυγή» να δημοσιεÏσει αυτό το άÏθÏο του ΣεÏζ Αλιμί).
Πηγή: greekmme.blogspot.com