Αν οι εφημεÏίδες και ο γÏαπτός ΤÏπος ήταν στόλος, ο ΔημοσιογÏαφικός ΟÏγανισμός
ΛαμπÏάκη θα ήταν η ναυαÏχίδα του. Και όλα τα άλλα απλά συμπληÏωματικά σκάφη, μεγάλα ή μικÏά, δυνατά και
πεÏήφανα ή σωστικÎÏ‚ βαÏκοÏλες κÏεμασμÎνες στα καπόνια τους. Θα ήταν αντιτοÏπιλικά, αÏματαγωγά, τοÏπιλάκατοι, «
παντόφλες» (όπως τις λÎγαμε στο Πολεμικό Îαυτικό), ακόμα και
αβάκ, αυτά τα μικÏά πλεοÏμενα χωÏίς καÏίνα που βγάζουν τους πεζοναÏτες στις ακτÎÏ‚ για να ξεχυθοÏν και να
κατακτήσουν εδάφη (στην παÏομοίωση, όπου «εδάφη» βάλτε
δημόσια ÎÏγα, πολιτικά καπελώματα, θαλασσοδάνεια,
βοσκοτόπια – και ÏŒ,τι συναφÎÏ‚ βάζει ο νους σας).
ΔουλεÏοντας για χÏόνια και από Ï€Î¿Î»Ï Î½ÎµÎ±Ïή ηλικία στην ιστοÏική «
Εστία»..
τής οδοÏ
Ανθίμου Γαζή (το Ï€Ïώτο μου επαγγελματικό σχολείο που μου Îδωσε εφόδια ολόκληÏης ζωής) Îνιωσα τη
δημοσιογÏαφική αÏχοντιά που υψωνόταν δίπλα μας, στο παλιό κτίÏιο του
ΔΟΛ της πλατείας ΚαÏÏτση. ΑÏχοντιά και δÎος βλÎποντας να μπαινοβγαίνουν από την (όχι επιβλητική) πόÏτα του τεÏάστια ονόματα της δημοσιογÏαφίας. Από τον
Ψαθά Îως τον
ΠαÏλο Παλαιολόγο, από τον
ΛευτÎÏη Παπαδόπουλο Îως τον
Γιάννη Καψή, από τον
Γιάννη ΜαÏίνο Îως τον ίδιο τον ακÏιβοθώÏητο
ΧÏήστο ΛαμπÏάκη.
Πολλά χÏόνια μετά αισθάνομαι την αÏÏα της
δημοσιογÏαφικής υπεÏηφάνειας που την Îζησα και από μÎσα τη δεκαετία του ‘80, όταν δοÏλεψα στο πεÏιοδικό «
Ομάδα» υπό τη διεÏθυνση του αξÎχαστου
ΘόδωÏου ΣγουÏδαίου. Ακόμα υπάÏχει αποθηκευμÎνη στην οσφÏητική μου μνήμη η μυÏωδιά του δημοσιογÏαφικοÏ
χαÏÏ„Î¹Î¿Ï Î±Ï€ÏŒ τους τυπογÏαφικοÏÏ‚ Ïόλους που άφηναν τα φοÏτηγά Îξω από το πιεστήÏιο της
ΧÏήστου Λαδά. Ήταν η ίδια μυÏωδιά, η
δημοσιογÏαφίλα, που εξÎπεμπε ολόκληÏο το κτίÏιο, με γÏαφεία φτιαγμÎνα για Ï€Î¿Î»Ï ÎºÏŒÏƒÎ¼Î¿. Τα οποία σε κάποιους οÏόφους όλο μίκÏαιναν και
ξαναμίκÏαιναν από τις διαÏÏυθμίσεις για να χωÏÎσουν νÎους συντάκτες που πλήθαιναν μαζί με τις εκδόσεις του ΣυγκÏοτήματος.
Στα χÏόνια της
κÏίσης, που μασάει, καταπίνει, αναμηÏυκάζει και
ξανακαταπίνει τον ΤÏπο, ο ΔΟΛ επιδίδεται σε μια αδιάκοπη
εκπαÏαθÏÏωση εÏγαζομÎνων. Αλλά με τίποτα η μπαταÏισμÎνη ναυαÏχίδα δεν βÏίσκει την ισοÏÏοπία και τα ίσα της. Και τα σήματα κινδÏνου φτάνουν κατά κÏματα
στην ακτή του δημοσιογÏÎ±Ï†Î¹ÎºÎ¿Ï ÎºÎ»Î¬Î´Î¿Ï…. «
Δεν θα γίνουμε τώÏα μπαταχτσήδες. Αν το καÏάβι Ï€Îσει σε ξÎÏες, στα αμπάÏια του θα υπάÏχουν όσα χÏειάζονται για να τελειώσει μια συνεÏγασία», διαμήνυσε με επιστολή του στους εÏγαζόμενους ο καπετάνιος
ΣταÏÏος ΨυχάÏης,
όπως αποκάλυψε το μπλογκ
Zoornalistas.
Μόνο ανησυχία και πόνος υπάÏχει σε εμάς, τους
δημοσιογÏάφους (ειδικά τους παλιότεÏους), για τις πολλÎÏ‚ αβαÏίες και απώλειες της
ναυαÏχίδας. Για τη χαμÎνη
αÏχοντιά, για την ξοδεμÎνη
υπεÏηφάνεια, για την ανÎχεια, για την αναξιοπιστία, για τα
οφειλόμενα δεδουλευμÎνα τεσσάÏων μηνών. Απώλειες για τις οποίες δεν φταίει μόνο η κÏίση. Αλλά το θÎμα δεν τελειώνει με Îνα σαββατιάτικο (για να ξεφεÏγουμε από τα τετÏιμμÎνα) σχόλιο. Θα τα ξαναποÏμε.
*(Το άÏθÏο του Διον. Î’Ïαϊμάκη δημοσιεÏεται στη Live Sport του Σαββάτου με τίτλο «Η μπαταÏισμÎνη ναυαÏχίδα του ΤÏπου»)