Ο Φαίδων Καστρής μιλάει στο για τη δική του βασίλισσα «Σοφία» Ημερομηνία:
17/10/2017, 03:14 - Εμφανίσεις: 174
«Ο μύθος λέει πως η Δήμητρα κάθισε κι έκλαψε στην Αγέλαστο Πέτρα, στον Θρόνο των δακρύων, ενώ ο κόσμος γύρω της μεταμορφωνόταν σε έρημο. Ή θα μπορούσε να ήταν από πριν έρημος και η Θεά να έκλαψε επειδή νόμιζε πως ήταν ένα λιβάδι σπαρμένο κρίνα»
Η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία, μπροστά στο φέρετρο του νεκρού συζύγου της, βασιλιά Χουάν Κάρλος, κάποια στιγμή στο μέλλον. Μια φωνή της μιλάει. Μια φωνή μέσα στο μυαλό της. Το παρελθόν ξυπνά. Μνήμες θραύσματα την πλημμυρίζουν. Το Τατόι, ο Παύλος, η Φρειδερίκη, ο Χουανίτο, ο Φράνκο, ένα παιδί που πεθαίνει μπροστά στα μάτια της… Ποια είναι; Τι έζησε; Τι δεν έζησε;
Ο Φαίδων Καστρής, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, υποδύεται ένα αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας και μεταμορφώνεται σε όλους όσους καθόρισαν τη ζωή της. Ποιος είναι; Κάποιος αόρατος φίλος της, η συνείδησή της ή μήπως μια φωνή από το παρελθόν; Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι σπάει τα όρια του ρεαλισμού και μας προσκαλεί σε μια διαδρομή στα όνειρα και τους εφιάλτες της βασίλισσας Σοφίας.
Ο Φαίδων Καστρής για 70 λεπτά υποδύεται αυτό το αλλόκοτο πλάσμα στην παράσταση «Σοφία» που παρουσιάζεται στην Οικία Κατακουζηνού στο Σύνταγμα. Του ζήτησα να μας αποκαλύψει με ποιόν τρόπο φέρνει στη σκηνή την βασίλισσα, αν θα μπορούσε να ζήσει μια ζωή αντίστοιχη με τη δική της αλλά τι του λέει η δική του εσωτερική φωνή.
Τι είναι αυτό που σας γοήτευσε περισσότερο όταν διαβάσατε για πρώτη φορά τον μονόλογο του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι;
Πρώτα με γοήτευσε το πρόσωπο, η Σοφία, η Σοφία του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι, η σιωπή της, η αξιοπρέπεια και η θέλησή της να χαμογελάει ακόμα κι όταν καταρρέει. Κι ύστερα αισθάνθηκα ένα ρίγος, αμέσως μου ήρθε στο μυαλό η μπαλάντα του Τέννυσον , η Λαίδη του Σαλλότ. Αργότερα στην πρόβα φωτίστηκε αυτός μου ο συνειρμός και κάποιοι στίχοι της μπαλάντας εισήλθαν από τον σκηνοθέτη μου Λεωνίδα Παπαδόπουλο και στην παράσταση. Η ερημιά, η απομόνωση, σαν σε μ...