Ένα ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο στο γραπτό αλλά και τον προφορικό λόγο των τελευταίων δεκαετιών είναι η άστοχη και συνάμα άμετρη χρήση του πληθυντικού αριθμού ορισμένων ονομάτων. Στο συγκεκριμένο τομέα «διαπρέπουν» προπάντων άνθρωποι προερχόμενοι από το χώρο της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, που έχουν ίσως την ψευδαίσθηση ότι με αυτόν τον τρόπο δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα και αξία στις θέσεις και τα επιχειρήματά τους.
Τα παραδείγματα λανθασμένης χρήσης του πληθυντικού διαφόρων αφηρημένων ουσιαστικών (θηλυκών ως επί το πλείστον) αφθονούν σε βαρύγδουπα αλλά κενά λόγια πολιτικών, καθώς και σε ουκ ολίγα δημοσιογραφικά κείμενα των εφημερίδων και του Internet. Δυστυχώς, ακούγονται πλέον παράξενα και ενοχλητικά μόνο στ’ αφτιά εκείνων που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της γλώσσας με τον προσήκοντα σεβασμό.
Πρακτικές, συμπεριφορές, λογικές, νοοτροπίες, πολιτικές, στρατηγικές, τακτικές, δομές, εντάσεις και ρυθμοί έχουν πλέον γίνει αναπόσπαστο τμήμα του πολιτικού λόγου και των δελτίων ειδήσεων: «Η υποχώρηση του κόμματος στις δημοσκοπήσεις είναι απόρροια των διχαστικών πρακτικών και συμπεριφορών που έκαναν την εμφάνισή τους πρόσφατα στο εσωτερικό του», «Με τέτοιες αναχρονιστικές λογικές και νοοτροπίες δεν είναι δυνατόν να ξεπεράσει η οικονομία μας την κρίση», «Οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση επιβάλλονται από διεθνείς ελεγκτικούς μηχανισμούς», «Οι προσωπικές στρατηγικές και οι παλαιοκομματικές τακτικές στην προσέγγιση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων οδήγησαν την παράταξη στο σημερινό αδιέξοδο», «Το συγγραφικό έργο του πραγματεύεται το ζήτημα των παραδοσιακών πατριαρχικών δομών της ελληνικής κοινωνίας», «Η παρούσα ιστορική μελέτη έχει θέσει υπό διερεύνηση τις εντάσεις στις σχέσεις των δύο χωρών κατά τη μεταπολεμική περίοδο», «Τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια αυξάνονται με ταχύτατους ρυθμούς».
Ας επιχειρήσουμε τώρα να απαγκιστρωθούμε από την επιρροή της ξύλινης αυτής γλώσσας, που μαϊμουδίζουν ασυλλόγιστα πολιτικοί και δημοσιογράφοι: «Η υποχώρηση του κό...