Το 2018 ας είναι χρόνος ξαστεριάς!..
Ημερομηνία:
31/12/2017, 10:50 - Εμφανίσεις: 125
Αν οι γιοÏÏ„ÎÏ‚ είναι η θυσία του πετσοκομμÎνου 12ου Î¼Î¹ÏƒÎ¸Î¿Ï Î® του επιδόματος ανεÏγίας στον βωμό της οικονομίας της αγοÏάς, δεν με αφοÏοÏν∙ δεν είναι παÏά Îνα-δυο πεÏίσσια μουντά σÏννεφα στον νεφελώδη ουÏανό του «πολιτισμÎνου κόσμου»
ΓÏάφει ο Îίκος ΤσαγκÏής (*)
ΓÏάφω με τη συναίσθηση ότι αυτά που γÏάφω δεν είναι αυτά που θÎλω να γÏάψω, αλλά αυτά που Ï€ÏÎπει να γÏάψω. Κάποιες φοÏÎÏ‚ που τυχαίνει να γÏάψω αυτά που θÎλω να γÏάψω και όχι αυτά που Ï€ÏÎπει να γÏάψω, τα κείμενά μου είναι Ï€Ïοσωπικά, σαν αποσπάσματα ημεÏολογίου, δειλÎÏ‚ απόπειÏες ενδοσκοπήσεων.. ΔειλÎÏ‚, Î±Ï†Î¿Ï Î±ÎºÏŒÎ¼Î± και τότε συλλαμβάνω τον εαυτό μου να επιλÎγει ανάμεσα σ’ αυτά που θÎλω να γÏάψω, αυτά που Ï€ÏÎπει να γÏάψω. Αυτά που η δοσμÎνη δημοσιογÏαφική μου συνείδηση μου επιτÏÎπει να φανεÏώσω στη στήλη μιας εφημεÏίδας… ΘÎλω να γÏάψω γι’ αυτή την αίσθηση ανακοÏφισης που με καταλαμβάνει καθώς τελειώνουν οι χÏιστουγεννιάτικες γιοÏÏ„ÎÏ‚, αλλά δεν είμαι σίγουÏος αν Ï€ÏÎπει. Αν γÏάψω ότι εδώ και πολλά χÏόνια, ακόμα κι από τότε που ήμουνα παιδί, νιώθω να σÏÏομαι σε βαÏετά ΧÏιστοÏγεννα, σε καταθλιπτικά Πάσχα, σε ανοÏσιες εθνικÎÏ‚ ή εοÏταστικÎÏ‚ επετείους, αν φανεÏώσω ότι τις πεÏισσότεÏες φοÏÎÏ‚ όλα αυτά τα ανθÏώπινα ευÏήματα τα βιώνω υποχÏεωτικά, ακόμα και καταναγκαστικά, είναι πιθανό ή και βÎβαιο ότι θα Ï€ÏοκαλÎσω ή θα Ï€Ïοσβάλλω όλους αυτοÏÏ‚ τους πατÏιώτες (τους αναγνώστες της στήλης, την… κοινή γνώμη) που πεÏιμÎνουν πώς και πώς τις γιοÏÏ„ÎÏ‚, τις χαίÏονται και τις απολαμβάνουν. Î ÏÎπει;
******* Î ÏÎπει, ας ποÏμε, μÎÏες γιοÏτινÎÏ‚, να τις χαλάσω γÏάφοντας ότι εκατοντάδες χιλιάδες Ï€Ïόσφυγες και μετανάστες παγιδευμÎνοι στη ΛιβÏη βÏίσκονται στο Îλεος των αÏχών και της πολιτοφυλακής, καθώς και ενόπλων ομάδων και διακινητών που συχνά συνεÏγάζονται Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Ï„Î¿Ï…Ï‚ για οικονομικό όφελος; Και, είναι σκόπιμο να Ï€ÏοσθÎσω ότι δεκάδες χιλιάδες εξ’ αυτών κÏατοÏνται για αόÏιστο χÏονικό διάστημα σε υπεÏπλήÏεις χώÏους κÏάτησης όπου υποβάλλονται σε συστηματική κακοποίηση υπό την επίγνωση των κυβεÏνήσεων της ΕυÏωπαϊκής Ένωσης∙ οι οποίες ευÏωπαϊκÎÏ‚ κυβεÏνήσεις, δεν Îχουν μόνο πλήÏη επίγνωση αυτών των κακοποιήσεων, αλλά η ενεÏγή υποστήÏιξη τους Ï€Ïος τις αÏχÎÏ‚ της ΛιβÏης για να σταματοÏν τις βάÏκες από το να διασχίζουν τη Μεσόγειο και η κÏάτηση των ανθÏώπων εκεί, τις καθιστά συνεÏγοÏÏ‚ σε αυτά τα εγκλήματα». Κι ακόμα, είναι άÏαγε σωστό, αντί για κάλαντα, ευχÎÏ‚ κι όλα τα σχετικά, να σας θυμίσω πως στη ÎιγηÏία, στη Σομαλία, στο Îότιο Σουδάν και στην ΥεμÎνη εξελίσσεται η μεγαλÏτεÏη ανθÏωπιστική κÏίση από τον ΔεÏτεÏο Παγκόσμιο Πόλεμο; Ότι εκατομμÏÏια άνθÏωποι βÏίσκονται στο κατώφλι του υποσιτισμοÏ, ευάλωτοι σε ασθÎνειες και επιδημίες, αναγκασμÎνοι να σκοτώσουν τα ζώα τους για να σιτισθοÏν και να φάνε τους σπόÏους που είχαν φυλάξει Ï€ÏοκειμÎνου να σπείÏουν για την επόμενη σοδειά;
******* ΘÎλω να γÏάψω ότι αν τα ΧÏιστοÏγεννα είναι μια γαλοποÏλα και δυό κηÏοπήγια στο Ï„ÏαπÎζι, αν η Î ÏωτοχÏονιά είναι Îνα ακόμα παιχνίδι στο δωμάτιο των παιδιών, Îνα Ïεβεγιόν με τον Μαζωνάκη και την Μποφίλιου, το σβήσιμο των φώτων την ÏŽÏα που παÏακολουθείς το εοÏταστικό Ï€ÏόγÏαμμα του skai tv, αν οι γιοÏÏ„ÎÏ‚ είναι η θυσία του πετσοκομμÎνου 12ου Î¼Î¹ÏƒÎ¸Î¿Ï Î® του επιδόματος ανεÏγίας στον βωμό της οικονομίας της αγοÏάς, δεν με αφοÏοÏν∙ δεν είναι παÏά Îνα-δυο πεÏίσσια μουντά σÏννεφα στον νεφελώδη ουÏανό του «πολιτισμÎνου κόσμου», δυό – Ï„Ïία ακόμα νεφελώματα στη σκοτεινή, την εικονική, την πλαστή ευμάÏεια των καιÏών μας. Έτσι, σαν κάποιος συγγÏαφÎας που γÏάφει αυτό που θÎλει και όχι σαν αÏθÏογÏάφος μιας εφημεÏίδας που γÏάφει ÏŒ,τι Ï€ÏÎπει, θα ήθελα να γÏάψω πως «αυτό που επιθυμώ στ’ αλήθεια, στο πιο μÏχιο βάθος της ψυχής μου, είναι να φÏγουν αυτά τα άτονα μουντά σÏννεφα που σαπουνίζουν με στάχτη τον ουÏανό. Αυτό που μονάχα θÎλω να δω είναι το γαλανό να ξεπÏοβάλλει ανάμεσά τους, αλήθεια φωτεινή και βÎβαιη, γιατί είναι τίποτα και δεν θÎλει τίποτα»**… Έτσι, γÏάφοντας με τη συναίσθηση ότι αυτά που γÏάφω είναι αυτά που θÎλω να γÏάψω και όχι αυτά που Ï€ÏÎπει να γÏάψω, εÏχομαι το 2018 να είναι ο χÏόνος που θα διώξουμε αυτά τα θλιβεÏά μουντά σÏννεφα που, εδώ και μια οκταετία, σκοτεινιάζουν τον φωτεινό ουÏανό της χώÏας μας… **ΦεÏνάντο Πεσσόα, από το Βιβλίο της Ανησυχίας
* το κείμενο του Îίκου ΤσαγκÏή είναι από την Αυγή της ΚυÏιακής (30/31-12-2017)
Πηγή: greekmme.blogspot.com
|
|
|