Για κάποιον που θεωρεί ότι ο χορός μπήκε κατά τύχη στη ζωή του - «δεν ήταν παιδικό όνειρο, ούτε χόρευα μικρός στο δωμάτιό μου» -, ο Χρήστος Παπαδόπουλος έχει καταφέρει πολύ περισσότερα απ' όσα θα περίμενε κανείς. Σπούδασε χορό και χορογραφία στο SNDO (School for New Dance Development) του Αμστερνταμ, θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ξεκίνησε την καριέρα του ως χορευτής: oρισμένοι ίσως να τον θυμούνται ως Κένταυρο στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, κάποιοι θα μπορούσε να τον γνώρισαν ως ερμηνευτή σε έργα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, του Φώτη Νικολάου ή της Μαριέλας Νέστορα.
Οι ανησυχίες του τον έστρεψαν γρήγορα στη χορογραφία. «Με γοήτευσε η αμεσότητα με την οποία επικοινωνεί το σώμα» σχολιάζει λακωνικά. Για αρκετά χρόνια επιμελούνταν κινησιολογικά θεατρικές παραστάσεις, όμως δεν του ήταν αρκετό να υπηρετεί μονίμως το όραμα κάποιου άλλου. Η απόφασή του να δημιουργήσει από το μηδέν κάτι εντελώς δικό του αποδείχθηκε σοφή. Οι δύο παραστάσεις που φέρουν την υπογραφή του, τα «Opus» και «Elvedon», έχουν παρουσιαστεί με εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα, στο θέατρο Πόρτα, και έχουν ταξιδέψει σε πολλά φεστιβάλ στο εξωτερικό. Το «Elvedon» υπήρξε η πρώτη επιλογή του πανευρωπαϊκού δικτύου Aerowaves Τwenty16 και, κατόπιν, ταξίδεψε στο Παρίσι (Théâtre de la Ville και La Briqueterie), στο Αμστερνταμ και σε άλλες ευρωπαϊκές σκηνές. Βαδίζοντας στο ίδιο μονοπάτι, το «Opus» διακρίθηκε στο Aerowaves Twenty17, ενώ τον προσεχή Μάρτιο ξεκινάει τη διεθνή περιοδεία του.
Ο γεννημένος στη Νεμέα καλλιτέχνης ετοιμάζεται αρχές Φεβρουαρίου να παρουσιάσει το νέο έργο του, «Ιόν», στη σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Το πέταγμα των πουλιών, ο συντονισμός των πυγολαμπίδων, μια σειρά από μικροφαινόμενα που συνιστούν τον κόσμο της φύσης γίνονται η αφορμή για την κινητική έρευνά του.