«Του κύκλου τα γυρίσματα» πρέπει να γιορτάζονται. Το τέλος του χειμώνα και η επερχόμενη άνοιξη πρέπει να γιορτάζεται. Η φουσκωμένη κοιλιά της γης είναι έτοιμη να δώσει τους καρπούς της μέσα σε ένα όργιο ανθοφορίας, χρωμάτων και αρωμάτων. Τα πάντα ξυπνούν από τη βαριά νάρκη του χειμώνα, το αίμα ζεστό πάλλεται στις φλέβες του κόσμου, τα πάντα ζευγαρώνουν, το κράτος και η εξουσία της άνοιξης κατά πως λέει ο ποιητής καταλαμβάνουν τα πάντα.
Η τάξη του κόσμου ανατρέπεται, ο δρόμος της Φύσης δείχνει ότι επιβάλλεται να ανατραπεί. Δίπλα στην τελετουργία και η σάτιρα. Δίπλα στην τελετουργία και τη σάτιρα και η μύηση της νέας γενιάς στα μυστικά του κόσμου τούτου. Τώρα μπορούν να ειπωθούν τα ανείπωτα, τώρα μέσα από το τραγούδι μπορούν να ομολογηθούν τα ανομολόγητα. Δεν υπάρχει τίποτα αισχρό η βρώμικο εδώ, γιατί υπάρχει μόνο ζωή.
Όλα τούτα πρέπει να ειπωθούν, πρέπει να γιορταστούν, πρέπει να τραγουδηθούν και να χορευτούν, σε τελετουργίες συμβολικές, σε τελετουργίες πανάρχαιες, η ζωή πρέπει να αντλήσει δύναμη πατώντας στο νωπό χώμα, αρχή και τέλος κάθε κύκλου. Ποιοι θα χορέψουν, ποιοι θα μεθύσουν, ποιοι θα γιορτάσουν; Μα οι άνθρωποι. Μόνο που σε τούτη τη γιορτή θα είναι ίδιοι και ταυτόχρονα διαφορετικοί, γιατί θα φορέσουν τις προσωπίδες τους, τις μάσκες τους για να ξορκίσουν τα κακά και για να αντλήσουν δύναμη από όλα εκείνα τα όντα που επί χιλιετίες ολόκληρες τα θεωρούσαν ανώτερά τους, ένιωθαν πως τους ξεπερνούσαν, ήθελαν όμως να τα καταλάβουν, να τα εννοήσουν και να εκμεταλλευτούν τη δύναμή τους για το δικό τους καλό.
Καρναβάλι, η γιορτή της γονιμότητας, και οι άνθρωποι με τις μάσκες, οι παράξενοι χορευτές τούτης της γιορτής.
Θάμβος
Αρκεί ένα παιχνίδισμα φωτός, μια σκιά, ένα απότομο θρόισμα φύλλων στο έδαφος ή το πέταγμα ενός πουλιού ή μια καταιγίδα, για να νιώσει ένας άνθρωπος κάποιον αόριστο φόβο, να νιώσει ότι υπάρχει μια δύναμη που δεν την ελέγχει, μια δύναμη που το...