Φτιαγμένα με τη σοφία των παλιών μαστόρων ή υπό την επίβλεψη ευρωπαίων
μηχανικών, αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας της χώρας.
Τώρα, 20 πέτρινα γεφύρια, μνημεία λαϊκής αρχιτεκτονικής, κινδυνεύουν να
παραδοθούν σιωπηλά στην καταστροφή...
Όταν έπεσε η Πλάκα, η κοινή γνώμη συγκλονίστηκε. Οταν προ ολίγων ημερών κατέρρευσε το Θεογέφυρο, ένα μνημείο της φύσης, η είδηση έκανε τον γύρο του Διαδικτύου. Ακολούθησαν δεκάδες άρθρα, παρεμβάσεις, συγκινητικές δηλώσεις. Τα υπεραιωνόβια γεφύρια αξίζουν, όμως, κάτι περισσότερο από επικήδειους έπειτα από την καταστροφή. Χρειάζονται μέριμνα και προστασία, επισημαίνεται στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα Σαββατοκύριακο».
Σχεδόν 2.000 παλιά λίθινα τοξωτά γεφύρια έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα, στη χώρα όπου εργάστηκαν μερικοί από τους πιο δεξιοτέχνες μαστόρους της πέτρας. Ελληνιστικά, ρωμαϊκά, βυζαντινά, οθωμανικά, φτιαγμένα με τη σοφία των παραδοσιακών χτιστών ή υπό την επίβλεψη ευρωπαίων μηχανικών, αποτελούν σήμερα σπάνια μνημεία λαϊκής αρχιτεκτονικής. Τα περισσότερα δεν χρησιμοποιούνται πια. Μεταφέρουν το μήνυμά τους ανά τους αιώνες και κινδυνεύουν να παραδοθούν σιωπηλά στην καταστροφή. Μέχρι να ξανασυγκλονίσουν την κοινή γνώμη.
«Δεν κινδυνεύουν μόνο άγνωστα και απρόσιτα γεφύρια», λέει στα «ΝΕΑ» ο Σπύρος Μαντάς, ο οποίος από το 1982 ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την μελέτη των πέτρινων γεφυριών της Πίνδου. «Εγώ φοβάμαι ακόμα και για το γεφύρι της Αρτας. Τα φράγματα που ανοίγουν κάθε τόσο τού προκαλούν προβλήματα. Δυστυχώς τα περισσότερα πέτρινα γεφύρια κινδυνεύουν να πέσουν. Ακόμη, όμως, κι αν αυτό είναι το μέλλον τους δεν χρειάζεται να το επισπεύδουμε είτε με αδιαφορία είτε με παρεμβάσεις που αλλοιώνουν τα μνημειακά τους χαρακτηριστικά», σημειώνει. «Φοβάμαι, επίσης, για το γεφύρι της Κόνιτσας. Το γεγονός ότι γίνονται έρευνες δεν μου λέει τίποτα. Στην Πλάκα ο μάστορας έχτισε το γεφύρι σε τρεις μήνες και τώρα πέρασα...