Ολοκληρώνεται απόψε η 59η διοργάνωση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με περισσότερες από 500 προβολές συνολικά 253 ταινιών, δεκάδες sold out, χιλιάδες θεατές, μια εικαστική αναπαράσταση των διαγωνιζόμενων ταινιών, συζητήσεις για το queer σινεμά, για το animation, ακόμα και για το Μουσείο της Ακρόπολης και τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας στην προβολή των αρχαιολογικών συνόλων, μια 14ωρης διάρκειας κινηματογραφική saga από την Αργεντινή, κινηματογραφικές «ματιές» σε ιδεολογικές αναζητήσεις των μετασοσιαλιστικών Βαλκανίων, της μεταδικτατορικής Νότιας Αμερικής, το νέο ασιατικό κινηματογράφο και την «αμήχανη» και συχνά εσωστρεφή Ευρώπη.
Το «παρών» στο φετινό πάνδημο φεστιβάλ κινηματογράφου έδωσαν -πέραν των χιλιάδων νέων θεατών, που παρακολούθησαν με τη δική τους σύγχρονη οπτική τις προβαλλόμενες ταινίες (χωρίς πολλές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις για τις ιδεολογικές και τεχνικές των ταινιών)- και πολλοί νέοι στην πλειονότητά τους σκηνοθέτες (ο Ρομέν Γαβράς από τη Γαλλία, ο Κριστόμπαλ Λεόν από τη Χιλή, ο ισπανός Χάιμε Ροσάλες, η ολλανδή δημιουργός Νάνουκ Λέοπολντ κ.ά.), που συμφώνησαν ότι «επικρατεί παγκοσμίως μια νέου τύπου διανοητική-ιδεολογική ομίχλη» και πως οι ίδιοι προτιμούν, εν συγκρίσει με τους «μεγάλους» προκατόχους τους, τις πιο έμμεσες πολιτικές αναφορές και πιο υπόγειο χιούμορ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η χθεσινή συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στην Αποθήκη Γ’ με αντικείμενο την «παιδική ταινία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Σύμφωνα με στοιχεία έρευνας, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε 12 χώρες (Αλβανία, Βοσνία, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρος, Ελλάδα, Κόσοβο, Μαυροβούνιο, ΠΓΔΜ, Ρουμανία, Σερβία και Σλοβενία) και παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της συζήτησης, σε σύνολο 1.088 παραγωγών στις συγκεκριμένες χώρες, κατά την περίοδο 2013-2018, μονάχα 22 εξ αυτών ήταν παιδικές ταινίες (οι 4 από αυτές προέκυψαν το τρέχον έτος). Μονάχα δύο χώρες από αυτές που περιλαμβάνονται στη μελέτη διαθέτουν επισήμως θεσπισμένη πολι...