Γιατί το Λούβρο επέστρεψε τον «πολεμιστή» του Μπενίν; Ημερομηνία:
7/1/2019, 23:49 - Εμφανίσεις: 102
Αν ήταν ταινία, μπορεί και να είχε τον τίτλο «Κάτι τρέχει με το Λούβρο» καθώς όλα δείχνουν πως το μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου, την ώρα που δικαιώνει τον τίτλο του και από πλευράς προσέλευσης επισκεπτών – έσπασε κάθε ρεκόρ μέσα στο 2018 υποδεχόμενο 10,2 εκατ. άτομα -, φαίνεται πως επιλέγει να ακολουθήσει πολλές και διαφορετικές γραμμές στην πολιτική του. Από τη μία πλευρά θεωρεί ως σοβαρό παράγοντα της αύξησης του αριθμού των επισκεπτών του στο βιντεοκλίπ του δημοφιλούς μουσικού ζεύγους των Τζέι Ζι και Μπιγιονσέ και τον εξισώνει με άλλους πολύ σοβαρότερους και ουσιαστικότερους λόγους, όπως η βελτίωση των υποδομών του και το ξεθώριασμα της μνήμης των τρομοκρατικών επιθέσεων του 2015.
Από την άλλη ενισχύει έντονα τον χαρακτήρα του ως κιβωτός του παγκόσμιου πολιτισμού – απόηχος της αποικιοκρατικής πολιτικής, η οποία έχει οδηγήσει στη δημιουργία μουσείων με παράνομα πολλές φορές απομακρυσμένα εκθέματα από τις χώρες προέλευσής τους -, δημιουργώντας μάλιστα και παραρτήματα – δορυφόρους του με επιλογή εκθεμάτων από διάφορες εποχές και περιοχές, όπως εκείνο που άνοιξε πρόσφατα στο Αμπού Ντάμπι. Και την ίδια στιγμή επιστρέφει – η αλήθεια είναι έπειτα από απόφαση του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, αλλά σίγουρα όχι χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της διοίκησης του μουσείου – ένα από τα πιο δημοφιλή εκθέματά του: έναν σιδερένιο πολεμιστή σε φυσικό μέγεθος, τον οποίο απέσπασαν οι γαλλικές κατοχικές δυνάμεις από την περιοχή του σημερινού βασιλείου του Μπενίν το 1892. Κίνηση που ενδέχεται να βάλει τέλος σε μια μεγάλη μάχη με τη χώρα της Δυτικής Αφρικής αναφορικά με τον επαναπατρισμό των παρανόμως απομακρυσμένων από τις πατρίδες τους έργων τέχνης (μαζί με ακόμα 25 αντικείμενα που εκτίθενται στο Μουσείο Κε Μπρανλί), αλλά ενδέχεται να ανοίξει και το κουτί της Πανδώρας αναφορικά με τις διεκδικήσεις επαναπατρισμού αρχαιοτήτων και έργων τέχνης πολλών ακόμα χωρών, ανάμεσά τους και η Ελλάδα.