Στη «Νεοελληνική Γραμματική» του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων (Αναπροσαρμογή της Μικρής Νεοελληνικής Γραμματικής του Μανόλη Τριανταφυλλίδη) διαβάζουμε τα ακόλουθα αναφορικά με τα σημεία στίξης:

Όταν μιλούμε, σταματούμε κάθε τόσο, άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο, γιατί το θέλει το νόημα ή για να πάρουμε αναπνοή. Άλλοτε πάλι ανεβοκατεβάζουμε τη φωνή μας για να ρωτήσουμε, να δείξουμε την απορία μας, τη χαρά μας ή να εκφράσουμε ό,τι άλλο αισθανόμαστε.

Είναι βέβαια αδύνατο με το γράψιμο να παραστήσουμε αυτό που δείχνει η φωνή μας. Μεταχειριζόμαστε όμως μερικά σημαδάκια, που μας δείχνουν πού πρέπει να σταματήσουμε και πόσο κάθε φορά, και πώς να χρωματίσουμε τη φωνή μας. Αν έλειπαν αυτά, θα ήταν δύσκολο να καταλάβουμε το νόημα διαβάζοντας. Τα σημαδάκια αυτά τα ονομάζουμε σημεία της στίξης.

Η
τελεία
, η
άνω τελεία
, η
διπλή τελεία
και οι
τρεις τελείες
, που περιλαμβάνονται στα προαναφερθέντα
σημεία στίξης
, συνιστούν το αντικείμενο του παρόντος άρθρου.

Η
τελεία
(
.
) επισημαίνεται στις εξής περιπτώσεις:

α. Στο τέλος μιας φράσης που έχει ακέραιο, ολοκληρωμένο νόημα, ώστε να δηλώσουμε στον αναγνώστη ότι στο συγκεκριμένο σημείο πρέπει να σταματήσει λίγο την ανάγνωση.

Οι μέτριες επιδόσεις της στα μαθήματα ήταν επακόλουθο της έλλειψης φροντίδας από μέρους των γονέων της.

Ο πατέρας της εξαφανίστηκε σαν ξωτικό στο βάθος του σπιτιού.

β. Στις συντομογραφίες.

Ο κ. πρωθυπουργός αρνήθηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων.

Η απόσταση που πρέπει να καλύψουμε δεν είναι πάνω από 200 μ.

γ. Στους αριθμούς που αποτελούνται από τέσσερα και πλέον ψηφία, για να χωριστούν οι χιλιάδες από τις εκατοντάδες, τα εκατομμύρια από τις χιλιάδες και τις εκατοντάδες κ.λπ.

Στις...

Πηγή/Περισσότερα: in.gr

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow