Η Ï„Ïαγωδία Οι ΔαναÎδες είναι η μόνη που κατάφεÏε να ολοκληÏώσει και να εκδώσει ο ΑνδÏÎας Κάλβος (1818). Αποτελεί επιστÎγασμα της λογοτεχνικής ποÏείας του και υπόδειγμα ÎºÎ»Î±ÏƒÎ¹ÎºÎ¹ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï ÎÏγου, που αναπαÏάγει αλλά και επικαιÏοποιεί τη φόÏμα του αÏχαίου Ï€ÏοτÏπου. ΣυγχÏόνως βÎβαια, αποτίνει φόÏο τιμής στην Ï„Ïαγική παÏάδοση και στη διαμόÏφωση της Ï„Ïαγωδίας ως θεάτÏου της πολιτικής κοινότητας, δημιουÏγώντας Îνα σÏμπαν δÏαματικών αντιθÎσεων, συναισθηματικών αντιφάσεων και μοιÏαίων επιλογών.
Η Ï„Ïαγωδία αντλεί από τον μÏθο των ΔαναÎδων, που Îφτασε σ’ εμάς αποσπασματικά μÎσα από διάφοÏες μυθολογικÎÏ‚ και φιλολογικÎÏ‚ πηγÎÏ‚ – Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î±Ï…Ï„ÏŽÎ½ την Ï„Ïαγωδία ΙκÎτιδες του ΑισχÏλου. Η ιστοÏία διαδÏαματίζεται στο ΆÏγος, όπου οι πενήντα γιοι του Αίγυπτου, Î±Î´ÎµÎ»Ï†Î¿Ï Ï„Î¿Ï… βασιλιά του ΆÏγους, ΔαναοÏ, ζητοÏν σε γάμο τις πενήντα κόÏες του ΔαναοÏ. Ο βασιλιάς φοβάται ότι Îνας από τους γαμπÏοÏÏ‚ του θα τον εκθÏονίσει, Îχοντας πάÏει μάλιστα σχετικό χÏησμό από το μαντείο. Σε μια Ï€Ïοσπάθεια να αποφÏγει το μοιÏαίο, ο Δαναός δίνει εντολή στις κόÏες του να δολοφονήσουν τους συζÏγους τους τη νÏχτα του γάμου. Η μόνη που παÏαβαίνει την εντολή του αλλά και αÏνείται τον χÏησμό είναι η ΥπεÏμνήστÏα, η οποία είναι εÏωτευμÎνη με τον άντÏα της, τον ΛυγκÎα, όπως και εκείνος μαζί της.
Η σκηνοθÎτης Îατάσσα ΤÏιανταφÏλλη για το ÎÏγο και την παÏάσταση:
H δÏαματοποίηση του μÏθου των ΔαναÎδων από τον ΑνδÏÎα Κάλβο μας χάÏισε μια Ï„Ïαγωδία που επικεντÏώνεται στον Ï„Ïαγικό πυÏήνα Ï„Ïιών Ï€Ïοσώπων, της ΥπεÏμνήστÏας, του αγαπημÎνου της ΛυγκÎα και του βασιλιά-πατÎÏα ΔαναοÏ, και στον λυÏÎ¹ÎºÎ¿Ï Ïφους στοχασμό από τον ΧοÏÏŒ. Με κεντÏικά θÎματα την ανειÏήνευτη σÏγκÏουση ανάμεσα σε συγγενικά Ï€Ïόσωπα, τον εμποδιζόμενο γάμο και την αναμÎÏ„Ïηση της ηθικής φιλοσοφίας με την αστείÏευτη θÎληση για εξουσία, το ÎÏγο ανεβαίνει φÎτος για Ï€Ïώτη φοÏά στο θÎατÏο με αφετηÏία τη ΜικÏή ΕπίδαυÏο.
Τα Ï€Ïόσωπα ωθοÏνται δαιμονικά Ï€Ïος Ï€Ïάξεις που υπόσχονται απελευθÎÏωση Îξω από «τα τείχη που εντός τους μεγαλώσαμε» («que...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr