Ο ΑλφÏεντ Χίτσκοκ είναι κυÏίως γνωστός για την Ï€ÏωτοποÏία της οπτικής ÎκφÏασής του, η οποία πάντοτε ανανεωνόταν και κατά πεÏίεÏγο Ï„Ïόπο πάντοτε Îμενε η ίδια. Ξεκίνησε την κινηματογÏαφική καÏιÎÏα του στη διάÏκεια του Î²Ï‰Î²Î¿Ï ÎºÎ¹Î½Î·Î¼Î±Ï„Î¿Î³Ïάφου, Ï€Ïάγμα το οποίο εξηγεί με σαφήνεια γιατί ακόμα και στις ομιλοÏσες ταινίες στηÏίχθηκε κυÏίως στην εικόνα ως μÎσο «μεταφοÏάς» συναισθημάτων. ΓνώÏιζε πώς να στήνει και να κινηματογÏαφεί Îξυπνες σκηνÎÏ‚ και ανÎκαθεν αναζητοÏσε νÎους Ï„Ïόπους για να πει ιστοÏίες. «Εχω γίνει Îνα σώμα ταινίες» είχε πει κάποτε. «Είμαι όλες αυτÎÏ‚ οι ταινίες». Î Ïάγματι, κάθε ήÏωας σε κάθε ταινία του αποτελοÏσε μÎÏος ενός ξεκάθαÏου Â«Ï‡Î¹Ï„ÏƒÎºÎ¿ÎºÎ¹ÎºÎ¿Ï ÏƒÏμπαντος» και όλοι τους εξωτεÏίκευαν τις ανησυχίες, τα κÏυφά πάθη και τη φαντασία του δημιουÏγοÏ.
ΜÎχÏι και σήμεÏα δεν θα μποÏοÏσε να χωνÎψει κανείς το γεγονός ότι ο Χίτσκοκ, σκηνοθÎτης που Îχει Ï€Ïαγματικά επηÏεάσει τόσο Ï€Î¿Î»Ï Ï„Î¿Î½ κινηματογÏάφο – στη σκÎψη, στην τεχνική, στο ντεκουπάζ, στη χÏήση της μουσικής, σε όλα! -, δεν βÏαβεÏθηκε ποτΠμε ÎŸÏƒÎºÎ±Ï Î³Î¹Î± δουλειά του. ΜετÏοÏσε 5 υποψηφιότητες στην κατηγοÏία της σκηνοθεσίας, αλλά του δόθηκε μόνο Îνα τιμητικό στη δÏση της καÏιÎÏας του.
Ολες οι ταινίες του είχαν σταθεÏÎÏ‚ βάσεις. Βασίζονταν σε μυθιστοÏήματα, θεατÏικά ÎÏγα και διηγήματα. Ο ίδιος δεν ÎγÏαφε ποτΠτα σενάÏια. Γιατί ήταν σκηνοθÎτης. Φυσικά, θα μποÏοÏσε να Îδινε Ï€ÏοτεÏαιότητα στην εικόνα, ταυτοχÏόνως όμως γνώÏιζε τη σημασία της ιστοÏίας, η οποία οÏτως ή άλλως θα ÎÏ€Ïεπε καταÏχήν να ειπωθεί Ï€ÏÎ¿Ï„Î¿Ï Î¼ÎµÏ„Î±Ï„Ïαπεί σε ταινία. Συνεπώς, η συγγÏαφή των σεναÏίων του ήταν πεÏισσότεÏο σημαντική απ’ όσο πιθανόν να φαίνεται και η συνεÏγασία του με τους συγγÏαφείς Îνα από τα ιδιαιτÎÏως σημαντικά στοιχεία των ταινιών του (Ï€ÏοτιμοÏσε πάντοτε τους ήδη διάσημους συγγÏαφείς, όπως ο ΘόÏντον ΓουάιλντεÏ, ο Μπεν Χεκτ και ο ΡόμπεÏÏ„ ΣÎÏγουντ, διότι είχαν τις λιγότεÏες φιλοδοξίες και δεν ÎγÏαφαν για τη φήμη τους αλλά για την ταινία).
Ασχολήθηκε με ÎÏγα των Δάφνης ντι ΜοÏιΠ(«Τα πουλιά»), ΡόμπεÏÏ„ Μπολτ...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr