Τους δικούς της μοναδικούς «Θαλάσσιους τόπους» μάς καλεί να εξερευνήσουμε η Μαρία Κτιστοπούλου στην ομώνυμη ατομική της έκθεση ζωγραφικής, που εγκαινιάζεται την Τετάρτη 7 Αυγούστου στην Αίθουσα Τέχνης «Γιάννη & Ελένης Βάτη» στην Ερμούπολη της Σύρου.
Η καταξιωμένη εικαστικός, η οποία έχει αναπτύξει στα χρόνια της πορείας της μια βαθιά και ουσιαστική σχέση με το υγρό στοιχείο, αυτήν τη φορά παρουσιάζει διαφορετικές όψεις της θάλασσας, που προέκυψαν από την επίμονη και επίπονη παρατήρηση της.
Η Μαρία Κτιστοπούλου έχει πολλές φορές βυθιστεί στην απεραντοσύνη του θαλάσσιου τοπίου, έχει αφεθεί σε γαλάζιες περιπλανήσεις που πάντα εμπεριέχουν το στοιχείο της απρόσμενης ανακάλυψης.
Μια σταγόνα, ένα κύμα, που σμίγει με τη θαλασσινή αύρα, ένα ράπισμα νερού πάνω στα βράχια, είναι αρκετά για να πυροδοτήσουν την έμπνευσή της. Η ζωγράφος σέβεται το θέμα της και το αναδεικνύει σε όλες τις εκφάνσεις του.
«Θυμάμαι πόσες φορές έκανα βουτιές, αγναντεύοντας από τη βεράντα μου, μέσα στα τεράστια κύματα του Αιγαίου» σημειώνει η Μαρία Κτιστοπούλου, με αφορμή τη νέα της έκθεση.
«Πόσες φορές δεν βίωσα την κάθαρση από την αγιοσύνη του νερού… “Να σ’ αγναντεύω Θάλασσα να μην χορταίνω”, τονίζει ο Κώστας Βάρναλης στον πρόλογο της γνωστής ποιητικής συλλογής του “Το φως που καίει”. Άλλες φορές πάλι βλέποντας την καταιγίδα να ’ρχεται στην απεραντοσύνη του πελάγους, θυμόμουν τον Όμηρο “Πέλαγος δε ουδείς πω δια τέλους ήσεν ούτε ποιητής ούτε λογογράφος” (Το πέλαγος κανείς ακόμα δεν το τραγούδησε ως το τέλος, ούτε ποιητής ούτε πεζογράφος). Ως εκ τούτου μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον να προσπαθήσω να αποδώσω εικαστικά την καταιγίδα και θαλασσοταραχή του Αιγαίου. Την Μουσική του Αιγαίου.
»Η θάλασσα περιγράφεται στα Ομηρικά χωρία σχεδόν πάντα αγριεμένη, με επίφοβη όψη. Γενικά από τον Όμηρο και τον Ησίοδο, και από τους Λυρικούς της αρχαιότητας, η θάλασσα παρουσιάζεται περισσότερο ως απειλή…