Αξιοπρόσεκτη όμως –όπως έχουμε ήδη αναφέρει– υπήρξε στο διάβα των αιώνων και η επενέργεια της λατινικής στην ελληνική γλώσσα. Κατά πρώτον, πολλές λατινικές δάνειες λέξεις της ελληνικής υπήρξαν άμεσο επακόλουθο της ύπαρξης ρωμαϊκών θεσμών (διοικητικών και νομικών) και στρατευμάτων στην κατακτηθείσα ελληνική Ανατολή, στο ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ορισμένα από τα δάνεια αυτά εξαφανίστηκαν όταν τερματίστηκε η ρωμαϊκή κυριαρχία (π.χ., ήδικτον/edictum – διάταγμα, πραίφεκτος/praefectus – κυβερνήτης, διάριον/diarium – σιτηρέσιο ή μεροκάματο), ενώ πολλά άλλα επέζησαν στους κατοπινούς αιώνες (π.χ., λεγεών – λεγεώνa/legio, πραίτωρ – πραίτορας/praetor, μαγίστωρ – μάγιστρος/magister – κύριος ή δάσκαλος ή διοικητής, κουστωδία/custodia – φρουρά ή συνοδεία). Εξάλλου, σημειώνονται περιπτώσεις αφενός αντικατάστασης λατινικών δανείων από αντίστοιχες ελληνικές λέξεις (π.χ., η λέξη σένατος, προερχόμενη από τη λατινική senatus, αντικαταστάθηκε εντέλει από τη λέξη σύγκλητος) και αφετέρου διατήρησης τόσο της λατινικής όσο και της ελληνικής λέξης (π.χ., οι λέξεις επιγραφή και τίτλος, η δε
Διαβάστε περισσότερα |