Ένα από τα γενικά γνωρίσματα της γλώσσας που χρησιμοποιήθηκε στην πρώιμη ελληνική γραμματεία είναι οι ξεκάθαρες διαλεκτικές διασυνδέσεις. Μολονότι κάθε λογοτεχνικό είδος ήταν συνυφασμένο με τη διάλεκτο στην οποία είχε καλλιεργηθεί και καταγραφεί πρώτη φορά –η σύνδεση αυτή μάλιστα ήταν τόσο ισχυρή, ώστε κάθε συγγραφέας χρησιμοποιούσε υποχρεωτικά τη διάλεκτο του γραμματειακού είδους όπου επρόκειτο να συνθέσει, ασχέταναφορικά με τη δική του καταγωγή και τη μητρική του διάλεκτο–, η λογοτεχνική παραγωγή εν συνόλω είχε ένα κοινό γλωσσικό πρότυπο, έναν κοινό γλωσσικό πρόγονο: τα μνημειώδη ομηρικά έπη, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Η συγκεκριμένη γλωσσική μορφή, χάρη στην πλατιά ακτινοβολία των δύο ξακουστών ποιημάτων, έμελλε να ασκήσει τεράστια επιρροή σε όλα τα λογοτεχνικά είδη. Έτσι, οι λογοτεχνικές διάλεκτοι, ενσωματώνοντας στοιχεία του ομηρικού ποιητικού ιδιώματος, της γλώσσας της επικής ποίησης, αποστασιοποιήθηκαν μεθοδικά από την τρέχουσα γλωσσική χρήση και απέκτησαν χαρακτήρα υπερτοπικό. Ως προς τα χαρακτηριστικά τώρα της διαλέκτου των ομηρικών επών, το πρώτο που αξίζει να επισημανθ
Διαβάστε περισσότερα |