Σε ό,τι αφορά τη μεταφραστική δραστηριότητα στο θρησκευτικό πεδίο, ήδη προ της βασιλείας του Μεγάλου Κωνσταντίνου ελληνικά βιβλικά κείμενα είχαν ξεκινήσει να μεταφράζονται στη λατινική, στη συριακή και στην κοπτική (την πλέον όψιμη μορφή της αρχαίας αιγυπτιακής) γλώσσα. Από τον 4ο/5ο αιώνα μ.Χ. και μετά πληθώρα θρησκευτικών κειμένων –πατερικών στην πλειονότητά τους– μεταφράζονται στη συριακή, στην κοπτική και σε άλλες ανατολικές γλώσσες, όπως η γεωργιανή, η αρμενική και η αραβική (στην τελευταία, από τον 8ο αιώνα και μετά). Πολύ σπανιότερες είναι οι μεταφράσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση – ξεχωρίζουν ορισμένα παραδείγματα μετάφρασης συριακών κειμένων στα ελληνικά. Εξάλλου, κατά τους Βυζαντινούς Χρόνους συνεχίστηκε η μετάφραση θρησκευτικών και κοσμικών κειμένων από τη λατινική στην ελληνική. Στο χώρο της θρησκευτικής γραμματείας αξιοπρόσεκτα παραδείγματα αποτελούν οι μεταφράσεις έργων του επισκόπου Καρχηδόνας Κυπριανού, του θεολόγου και ασκητικού συγγραφέα Ιωάννη Κασσιανού, του πολυγραφότατου συγγραφέα και μεγάλου θεολόγου Αυγουστίνου και του Γρηγορίου του Μεγάλου (πάπα Γρηγορίου
Διαβάστε περισσότερα |