Τέσσερις περίπου αιώνες μετά τον Κικέρωνα, ένας ένθερμος θαυμαστής του, ο Άγιος Ιερώνυμος, διάσημος λόγιος και συγγραφέας (μέσα 4ου – αρχές 5ου αιώνα μ.Χ.), συνέχιζε να ακολουθεί την αρχή της ελεύθερης ή κατά παράφραση απόδοσης του κειμένου, στο δικό του μεταφραστικό έργο από τα ελληνικά στα λατινικά. Την ίδια μέθοδο, της –κατά το πρότυπο του Κικέρωνος– απόδοσης του περιεχομένου (sensus de sensu), εφάρμοζαν και οι περισσότεροι μεταφραστές της εποχής του Ιερωνύμου. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε το πεδίο της βιβλικής μετάφρασης, όπου υιοθετήθηκε βάσει οδηγίας του Ιερωνύμου η κατά λέξη απόδοση (verbum e verbo) των κειμένων. Οι Άγιες ή Ιερές Γραφές απαιτούσαν διαφορετικό χειρισμό, καθώς σε αυτές, όπως επισημαίνει σε μια επιστολή του ο Ιερώνυμος, ακόμα και η σειρά των λέξεων είναι μυστήριο. Η διαφορετική αυτή προσέγγιση των Ιερών Γραφών έμελλε να διαμορφώσει με την πάροδο του χρόνου ένα νέο ιδανικό για το μεταφραστή λογοτεχνικών κειμένων: τον πλήρη σεβασμό προς το πρωτότυπο, δηλαδή ένα ύφος που ήταν αρχικά συνυφασμένο με τον υποτιμημένο υπηρέτη της πιστής μετάφρασης. Μάλιστα, το καινούριο
Διαβάστε περισσότερα |