Οι πρώτες επαφές ανάμεσα στην ελληνική και τη λατινική γλώσσα έλαβαν χώρα στην περίφημη Μεγάλη Ελλάδα –δηλαδή, στο νότιο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου και στη Σικελία–, όταν οι Έλληνες που αποίκισαν αρχικά την εν λόγω περιοχή ήλθαν σε επικοινωνία με τους ομιλητές διαφόρων γηγενών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είχαν ιδρύσει τη Ρώμη. Απόρροια της γλωσσικής αυτής αλληλεπίδρασης υπήρξε κατ’ αρχάς η προσαρμογή του ελληνικού αλφαβήτου στη γραπτή απόδοση της λατινικής, που συντελέστηκε εντός του 7ου αιώνα π.Χ. Οι τόποι απ’ όπου ξεκίνησε η διάδοση του ελληνικού αλφαβήτου στους λατινικούς πληθυσμούς ήταν η Κύμη, η αποικία που ίδρυσαν οι ευβοείς θαλασσοπόροι απέναντι από τις Πιθηκούσες (τη νήσο Ίσκια στο βόρειο άκρο του κόλπου της Νεάπολης), και οι κοινότητες των Ετρούσκων στο μεσοδυτικό τμήμα της ιταλικής χερσονήσου, βορειοδυτικά της Ρώμης. Οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ ελληνοφώνων και λατινοφώνων ήταν δύο ειδών: αφενός μεν η επαφή μέσω της εμπορικής δραστηριότητας, των ταξιδιών και των μεταναστευτικών ρευμάτων, αφετέρου δε η συνειδητή και συστηματική καλλιέργεια της γλώσσας
Διαβάστε περισσότερα |