Ένα από τα βασικά γνωρίσματα του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού υπήρξε η γνώση και των δύο κυρίαρχων γλωσσών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της λατινικής και της ελληνικής, από άτομα ή και ολόκληρες πληθυσμιακές ομάδες. Η παράλληλη γνώση των δύο γλωσσών, φαινόμενο που αποδίδεται σε λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς ή απλώς πρακτικούς, πρωτοεμφανίστηκε στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της Ρώμης, που στράφηκαν πρώιμα προς την ελληνομάθεια επιθυμώντας να γνωρίσουν έναν πολιτισμό με μακραίωνη παράδοση. Ήδη από τον 3ο αιώνα π.Χ. οι νέοι της πόλης διδάσκονταν την ελληνική γλώσσα –παράλληλα ασφαλώς με τη λατινική– και έρχονταν έτσι σε επαφή με την ελληνική παιδεία. Η τελευταία άρχισε να καλλιεργείται ακόμα περισσότερο έπειτα από την κατάκτηση της Ανατολής, καθώς πολλοί από τους αμέτρητους ελληνόφωνους δούλους που μεταφέρθηκαν στη Ρώμη ανέλαβαν παιδαγωγικά καθήκοντα σε οικογένειες της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Η διάδοση αυτή της ελληνικής γλώσσας στη Ρώμη, που κατέστη ιδιαίτερα αισθητή μετά τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ., δεν περιορίστηκε μόνο στα μέλη της άρχουσας τάξης, που αναγνώριζαν την υψηλή π
Διαβάστε περισσότερα |