«Leviathan» και σύγχρονη Ρωσία ένα από τα φαβορί για Χρυσό Φοίνικα

Η διαφθορά της σύγχρονης Ρωσίας μέσα από μαγευτικές εικόνες. Ο σπουδαίος ρώσος σκηνοθέτης, Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ, ενθουσίασε τις Κάννες με την ταινία του Leviathan, κάνοντας πολλούς να μιλούν για μια ταινία-φαβορί για Χρυσό Φοίνικα.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τον Κόλια, έναν μηχανικό αυτοκινήτου με μία όμορφη δεύτερη σύζυγο τη Λίλια και έναν έφηβο γιο τον Ρόμα από τον πρώτο του γάμο. Ένας διεφθαρμένος δήμαρχος θέλει να αγοράσει μια πανέμορφη έκταση που ανήκει στον Κόλια. Εκείνος ζητά τη βοήθεια του φίλου του δικηγόρου Ντμίτρι, ο οποίος υπόσχεται να βοηθήσει αποκαλύπτοντας βρόμικα μυστικά για τον δήμαρχο. Ο Ντμίτρι έχει, όμως, μια κρυφή ατζέντα...

Ο Ζβιάνγκιτσεφ έχει δώσει ταινίες-μικρά διαμάντια. Με την Επιστροφή κέρδισε Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ η Ελένα ήταν μία χαμηλών τόνων κοινωνική ταινία με ψήγματα μυστηρίου.

Η κατάσταση που επικρατεί στη σύγχρονη Ρωσία απασχολεί πολύ έντονα τον σκηνοθέτη. Σε συνέντευξη που είχε δώσει παλαιότερα στο in.gr, ο Ζβιάνγκιντσεφ είχε πει: «Τις δύο τελευταίες δεκαετίες έφτασαν πολλά χρήματα στη Ρωσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξουν πολλά πράγματα. Ακόμα κι εμείς οι ίδιοι αλλάξαμε. Είναι σαν να μη μας ενδιαφέρει τίποτα άλλο πέρα από τα λεφτά. Έχω την αίσθηση ότι τουλάχιστον παλιότερα παρευρίσκονταν κάποιες αξίες, κάποια όνειρα».

Αυτή την εικόνα φαίνεται πως παρουσιάζει στο Leviathan.

O Guardian γράφει ότι είναι η ταινία αποτελεί «ένα νηφάλιο και συναρπαστικό τραγικό δράμα για τη διαφθορά και τον εκφοβισμό στη σύγχρονη Ρωσία», ενώ αναφέρεται σε μείγμα «Χομπς, Τσέχοφ και της Βίβλου», επισημαίνοντας ότι διαθέτει «εξαιρετικές εικόνες και υπέροχη συμμετρία».

«Καμία από τις προηγούμενες ταινίες του (Ζβιάνγκιτσεφ) δεν έφτασε τα ύψη αυτής της σκοτεινής, σχολαστικής έρευνας που παρουσιάζεται στο όμορφα πολυεπίπεδο έπος Leviathan, μια τραγωδία βιβλικών διαστάσεων, στην οποία ο φόβος και η απογοήτευση είναι πιο κεντρικά στοιχεία από την ίδια την υπόθεση της ταινίας και όπου μόνο οι άκαρδοι στην εξουσία μπορούν να βρουν ικανοποίηση» γράφει το Indiewire, χαρίζοντάς του τον ανώτερο βαθμό.

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωσε για την έμπνευσή του, μιλώντας στις Κάννες: «Ένας φίλος μού δήλωσε μια ιστορία ενός άνδρα που ζούσε στο Κολοράντο και που επαναστάτησε κατά μιας ισχυρής επιχείρησης. [...] Αυτή η ιστορία θα μπορούσε να έχει πάρει χώρα οπουδήποτε. Μεταφέραμε την ιστορία στη Ρωσία και υπάρχει προηγούμενο: η αρχαία ιστορία. Η ιστορία του φτωχού Ιώβ στη Βίβλο. Από εκεί προέκυψε το Leviathan».

Η ταινία, βέβαια, έγινε με την υποστήριξη της ρωσικής κυβέρνησης. «Είμαι υπερήφανος που η ταινία μας έλαβε οικονομική στήριξη από τη ρωσική κυβέρνηση και που καταφέραμε να αναπτύξουμε μια σχέση κατανόησης. Σκοπεύω να παραμείνω στη χώρα μου και να συνεχίσω να γυρίζω ταινίες» είπε.

Αλλά και το Mommy του Ξαβιέ Ντολάν συγκέντρωσε κάτι παραπάνω από κολακευτικά σχόλια, κάνοντας πολλούς να μιλούν για ένα ακόμα φαβορί για το μεγάλο βραβείο. Ο μόλις 25 χρόνων σκηνοθέτης έφτιαξε μια μαύρη, αλλά και σπαρακτική, κωμωδία για τη σχέση μητέρας-γιου.

Οι κριτικοί μίλησαν για μία απίστευτα συναισθηματική ταινία με εξαιρετικές κριτικές (ήδη οι πρωταγωνιστές θεωρούνται φαβορί για βραβεία ερμηνείας).

Αξίζει να δει κανείς εάν η μάχη θα δοθεί τελικά ανάμεσα σε ένα δραματικό έπος και την ταινία του Ντολάν. Εάν, πάντως, ο δεύτερος φύγει με τον Χρυσό Φοίνικα, θα είναι ο νεότερος σκηνοθέτης στην ιστορία του θεσμού που θα έχει καταφέρει κάτι τέτοιο.

Το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής

Το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής κέρδισε το The Tribe του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκι από την Ουκρανία. Το The Tribe αφηγείται την ιστορία του κωφάλαλου Σεργκέι, ο οποίος εισάγεται σε ένα ειδικό ίδρυμα όπου κυριαρχεί μια βίαιη συμμορία νέων με το ίδιο πρόβλημα. Πρέπει να υπακούει στους νόμους που επιβάλλει η συμμορία που έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο πορνείας και παραεμπορίου. Ο Σεργκέι ανεβαίνει σιγά σιγά στις βαθμίδες της ιεραρχίας της συμμορίας αλλά ερωτεύεται την Άννα που εκπορνεύεται με σκοπό την φυγή της από την Ουκρανία.

Η ταινία είναι γυρισμένη στην νοηματική γλώσσα χωρίς μετάφραση και μιλά για τη σύγχρονη Ουκρανία, σε μια στιγμή που τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας είναι στραμμένα πάνω στη χώρα.

Αγγελική Στελλάκη