Την αντίθεσή του στην Ï€Ïοσπάθεια να ανοιχτεί ο αÏχαίος τάφος στην Αμφίπολη εκφÏάζει ο Κώστας Τσόκλης, σε μήνυμά του Ï€Ïος τη ΡÎα Βιτάλη στο Protagon.
Ο διεθνοÏÏ‚ φήμης εικαστικός υποστηÏίζει ότι «διαπÏάττεται επίσημη τυμβωÏυχία», την οποία «το κÏάτος ενισχÏει», ενώ «Îνας ολόκληÏος κόσμος αγωνιά για τα αποτελÎσματά της, αντί να την καταδικάζει».
«Κάποτε, κάπως, θα τιμωÏηθοÏμε γι' αυτό, αν δεν τιμωÏοÏμεθα ήδη. Οι Θεοί των Ελλήνων, μην ξεχνάς, ήταν εκδικητικοί» καταλήγει.
ΟλόκληÏο το μήνυμά του Îχει ως εξής:
Ο βεβηλών αυτό θανάτω, θανατωθήσεται
«Αγαπητή μου ΡÎα,
» ΠαÏακολουθώ αυτÎÏ‚ τις μÎÏες με δÎος, φόβο και αγανάκτηση την επίσημη τυμβωÏυχία που διαπÏάττεται στην Αμφίπολη. Και αποÏÏŽ πώς Îνας λαός ολόκληÏος (θεοσεβοÏμενος κατά τα άλλα) την επιτÏÎπει, πώς Îνα κÏάτος την ενισχÏει, πώς Îνας ολόκληÏος κόσμος, παÏά τα φοβεÏά Ï€Ïοβλήματα που αντιμετωπίζει, παÏακολουθεί αυτή την ανίεÏη Ï€Ïάξη και αγωνιά μάλιστα για τα αποτελÎσματά της, αντί να την καταδικάζει, να την τιμωÏεί.
» Έχω δει βÎβαια και όλα αυτά τα αμεÏικάνικα φιλμ όπου ναοί καταÏÏÎουν, φίδια, σκαÏαβαίοι και κατάÏες αιώνιες Ï€Îφτουν πάνω στους τυμβωÏÏχους, και ομολογώ πως μ' Îχουν επηÏεάσει. ΑστειεÏομαι! Δεν υπάÏχει λοιπόν πια κανÎνας σεβασμός για τους υποτιθÎμενους Ï€Ïογόνους μας;
» Καλά, εκμεταλλευόμαστε τα ÎÏγα της ζωής τους, αλλά και τον θάνατό τους! Γιατί, άλλο είναι να ξεμπαζώνεις και να συντηÏείς αÏχαίους ναοÏÏ‚, και ÎÏγα Ï„Îχνης του παÏελθόντος, που ήταν φτιαγμÎνα για να κατοικηθοÏν και να ιδωθοÏν από ζωντανοÏÏ‚, άλλο να ανασÏÏεις ναυάγια με αÏχαίους θησαυÏοÏÏ‚, να τους συντηÏείς και να τους εκθÎτεις στα Μουσεία, και άλλο να παÏαβιάζεις ιεÏοÏÏ‚, πεντασφÏάγιστους τάφους. ΧώÏους του Άδη, του Σκότους, φτιαγμÎνους (αφελώς ίσως) με Ï€Ïόθεση και με Ï„Ïόπο Ï„Îτοιο, ώστε να μην βÏεθοÏν και Ï€Ïοπάντων, να μην ανοιχτοÏν ποτÎ.
» Σε τι θα μας βοηθήσει αλήθεια η αποκάλυψη κάποιων ακόμα θαυμαστών ÎÏγων Ï„Îχνης, που ήταν καμωμÎνα όμως, για Îναν άλλο, απαγοÏευμÎνο για τους ζωντανοÏÏ‚, κόσμο; Και γιατί να μετατÏÎψουμε Îναν ακόμα ιεÏÏŒ χώÏο, σε τόπο εμποÏίου; (Î Î¿Ï ÎµÎ¯ÏƒÎ±Î¹ ΧÏιστΠμου με το φÏαγγÎλιο!).
» ΣυγχώÏεσΠμε ΑνδÏόνικε, συγχώÏεσΠμε φίλε μου ΣακελλαÏάκη, αλλά αν ο όποιος ενταφιασμÎνος ή αυτοί που τον ενταφίασαν, επιθυμοÏσαν να είναι ο τάφος του επισκÎψιμος, δεν θα πεÏίμεναν εσάς. Θα είχαν βÏει ασφαλώς τον Ï„Ïόπο να διευκολÏνουν τον επισκÎπτη, με τοξάκια, επιγÏαφÎÏ‚ και πολυτελείς εισόδους. Και ασφαλώς δεν θα Îκλειναν τον τάφο εÏμητικά, οÏτε θα τον σκÎπαζαν με Îναν ολόκληÏο χωμάτινο λόφο.
» Άλλο 'αÏχαιολογία', ΡÎα μου, και άλλο 'τυμβωÏυχία'. Κάποτε, κάπως, θα τιμωÏηθοÏμε γι' αυτό, αν δεν τιμωÏοÏμεθα ήδη. Οι Θεοί των Ελλήνων, μην ξεχνάς, ήταν εκδικητικοί».
Ο διεθνοÏÏ‚ φήμης εικαστικός υποστηÏίζει ότι «διαπÏάττεται επίσημη τυμβωÏυχία», την οποία «το κÏάτος ενισχÏει», ενώ «Îνας ολόκληÏος κόσμος αγωνιά για τα αποτελÎσματά της, αντί να την καταδικάζει».
«Κάποτε, κάπως, θα τιμωÏηθοÏμε γι' αυτό, αν δεν τιμωÏοÏμεθα ήδη. Οι Θεοί των Ελλήνων, μην ξεχνάς, ήταν εκδικητικοί» καταλήγει.
ΟλόκληÏο το μήνυμά του Îχει ως εξής:
Ο βεβηλών αυτό θανάτω, θανατωθήσεται
«Αγαπητή μου ΡÎα,
» ΠαÏακολουθώ αυτÎÏ‚ τις μÎÏες με δÎος, φόβο και αγανάκτηση την επίσημη τυμβωÏυχία που διαπÏάττεται στην Αμφίπολη. Και αποÏÏŽ πώς Îνας λαός ολόκληÏος (θεοσεβοÏμενος κατά τα άλλα) την επιτÏÎπει, πώς Îνα κÏάτος την ενισχÏει, πώς Îνας ολόκληÏος κόσμος, παÏά τα φοβεÏά Ï€Ïοβλήματα που αντιμετωπίζει, παÏακολουθεί αυτή την ανίεÏη Ï€Ïάξη και αγωνιά μάλιστα για τα αποτελÎσματά της, αντί να την καταδικάζει, να την τιμωÏεί.
» Έχω δει βÎβαια και όλα αυτά τα αμεÏικάνικα φιλμ όπου ναοί καταÏÏÎουν, φίδια, σκαÏαβαίοι και κατάÏες αιώνιες Ï€Îφτουν πάνω στους τυμβωÏÏχους, και ομολογώ πως μ' Îχουν επηÏεάσει. ΑστειεÏομαι! Δεν υπάÏχει λοιπόν πια κανÎνας σεβασμός για τους υποτιθÎμενους Ï€Ïογόνους μας;
» Καλά, εκμεταλλευόμαστε τα ÎÏγα της ζωής τους, αλλά και τον θάνατό τους! Γιατί, άλλο είναι να ξεμπαζώνεις και να συντηÏείς αÏχαίους ναοÏÏ‚, και ÎÏγα Ï„Îχνης του παÏελθόντος, που ήταν φτιαγμÎνα για να κατοικηθοÏν και να ιδωθοÏν από ζωντανοÏÏ‚, άλλο να ανασÏÏεις ναυάγια με αÏχαίους θησαυÏοÏÏ‚, να τους συντηÏείς και να τους εκθÎτεις στα Μουσεία, και άλλο να παÏαβιάζεις ιεÏοÏÏ‚, πεντασφÏάγιστους τάφους. ΧώÏους του Άδη, του Σκότους, φτιαγμÎνους (αφελώς ίσως) με Ï€Ïόθεση και με Ï„Ïόπο Ï„Îτοιο, ώστε να μην βÏεθοÏν και Ï€Ïοπάντων, να μην ανοιχτοÏν ποτÎ.
» Σε τι θα μας βοηθήσει αλήθεια η αποκάλυψη κάποιων ακόμα θαυμαστών ÎÏγων Ï„Îχνης, που ήταν καμωμÎνα όμως, για Îναν άλλο, απαγοÏευμÎνο για τους ζωντανοÏÏ‚, κόσμο; Και γιατί να μετατÏÎψουμε Îναν ακόμα ιεÏÏŒ χώÏο, σε τόπο εμποÏίου; (Î Î¿Ï ÎµÎ¯ÏƒÎ±Î¹ ΧÏιστΠμου με το φÏαγγÎλιο!).
» ΣυγχώÏεσΠμε ΑνδÏόνικε, συγχώÏεσΠμε φίλε μου ΣακελλαÏάκη, αλλά αν ο όποιος ενταφιασμÎνος ή αυτοί που τον ενταφίασαν, επιθυμοÏσαν να είναι ο τάφος του επισκÎψιμος, δεν θα πεÏίμεναν εσάς. Θα είχαν βÏει ασφαλώς τον Ï„Ïόπο να διευκολÏνουν τον επισκÎπτη, με τοξάκια, επιγÏαφÎÏ‚ και πολυτελείς εισόδους. Και ασφαλώς δεν θα Îκλειναν τον τάφο εÏμητικά, οÏτε θα τον σκÎπαζαν με Îναν ολόκληÏο χωμάτινο λόφο.
» Άλλο 'αÏχαιολογία', ΡÎα μου, και άλλο 'τυμβωÏυχία'. Κάποτε, κάπως, θα τιμωÏηθοÏμε γι' αυτό, αν δεν τιμωÏοÏμεθα ήδη. Οι Θεοί των Ελλήνων, μην ξεχνάς, ήταν εκδικητικοί».


































