Επίτιμη Î´Î¹Î´Î¬ÎºÏ„Ï‰Ï Ï„Î¿Ï… Πανεπιστημίου Αθηνών αναγοÏεÏθηκε η καθηγήτÏια Βυζαντινής ΙστοÏίας, ΕλÎνη ΓλÏκατζη-ΑÏβελÎÏ, σε τελετή που Ï€Ïαγματοποιήθηκε την ΠαÏασκευή στη Μεγάλη Αίθουσα των Î Ïοπυλαίων.
«Τι είναι αυτό Ï€Î¿Ï Î¼Î¿Ï… χαÏίζει μια Ï„Îτοια τιμή; Ασφαλώς η Ï€Ïοσπάθεια μου να δείξω ότι το Βυζάντιο δεν αποτελεί μόνο θεμÎλιο της ελληνικής υπόστασης, αλλά συστατικό στοιχείο του ευÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï» τόνισε η κ. ΑÏβελÎÏ ÏƒÎµ ομιλία που εκφώνησε Îπειτα από την αναγόÏευσή της σε επίτιμη διδάκτοÏα.
Η κ. ΑÏβελÎÏ Ï…Ï€Î¿Î³Ïάμμισε τη σημασία που Îχουν αποκτήσει σήμεÏα η μελÎτη και η ανάδειξη της βυζαντινής πεÏιόδου κάνοντας λόγο για «ανανεωμÎνο βυζαντινισμό».
ΠαÏάλληλα, αναφÎÏθηκε στους άÏÏηκτους δεσμοÏÏ‚ του Î²Ï…Î¶Î±Î½Ï„Î¹Î½Î¿Ï ÎºÏŒÏƒÎ¼Î¿Ï… με τη σημεÏινή εποχή, την κληÏονομιά και τη διαχÏονία του Î²Ï…Î¶Î±Î½Ï„Î¹Î½Î¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï.
ΙδιαίτεÏη ήταν η αναφοÏά της κ. ΑÏβελÎÏ ÏƒÏ„Î· σχÎση των νεοελλήνων με την ΚωνσταντινοÏπολη και την Αγία Σοφία, αλλά και στη θÎση που κατÎκτησαν στην ποίηση, στη λογοτεχνία και στη λαϊκή παÏάδοση. «ΧÏωστάμε στο Βυζάντιο την οικουμενικότητα του μείζονος ελληνισμοÏ» επισήμανε η κα ΑÏβελÎÏ.
«Για τους νεοÎλληνες το Βυζάντιο είναι αενάως παÏόν» Ï€Ïόσθεσε.
Στο Ï„Îλος της ομιλίας της, η κ. ΑÏβελÎÏ Î´Î®Î»Ï‰ÏƒÎµ αλληλÎγγυα στην Ï€Ïοσπάθεια των Ï€Ïυτανικών αÏχών να επαναπÏοσδιοÏίσουν την Îννοια του ασÏλου ως άσυλο ελεÏθεÏης διακίνησης των ιδεών, αποσπώντας το χειÏοκÏότημα των παÏισταμÎνων.
ΑναφεÏόμενος στους λόγους για τους οποίους το Πανεπιστήμιο Αθηνών απεφάνθη να απομείνει στην EλÎνη ΑÏβελÎÏ Ï„Î·Î½ Ïψιστη διάκÏισή του, ο Ï€ÏÏτανης του ΕΚΠΑ, ΘόδωÏος ΦοÏτσάκης, τόνισε ότι ανάγονται όχι μόνο στην επιστημονική διαδÏομή της, αλλά και στο γεγονός ότι με το ÎÏγο της και τη δημόσια παÏουσία της Îχει καταστεί μια Ï€Ïοσωπικότητα οικεία.
«Είναι το Ï€Ïόσωπο του Έλληνα, της Ελληνίδας, που θα θÎλαμε να Îχει η χώÏα και στο εσωτεÏικό κα στο εξωτεÏικό. ΑκοÏγοντας την αισθανόμαστε ότι μετÎχουμε κι εμείς στην ποÏεία της» επισήμανε χαÏακτηÏιστικά ο Ï€ÏÏτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
«Η επιστημονική της σκÎψη, ότι το Βυζάντιο αποτελεί τμήμα της ευÏωπαϊκής ιστοÏίας, δεν Îχει βÏει τη θÎση που της αξίζει. Η θÎση αυτή παÏÎχει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να αναπτÏξει πληθώÏα δÏάσεων, αλλά η Ελλάδα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία αυτής της δυνατότητας» Ï€Ïόσθεσε ακόμα.
Η ΕλÎνη ΓλÏκατζη-ΑÏβελÎÏ Î³ÎµÎ½Î½Î®Î¸Î·ÎºÎµ στην Αθήνα και είναι απόφοιτος ΙστοÏίας και ΑÏχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκπόνησε δÏο διδακτοÏικά ΙστοÏίας (1957) και Φιλολογίας (1966) στη Σχολή Ανώτατων Σπουδών του ΠαÏισιοÏ.
ΕÏγάστηκε ως εÏευνήτÏια στο Εθνικό ΚÎντÏο Επιστημονικών ΕÏευνών της Γαλλίας, όπου διετÎλεσε επί σειÏά χÏόνων διευθÏντÏιά του, καθώς και ως διευθÏντÏια του ΚÎντÏου ΈÏευνας Βυζαντινής ΙστοÏίας και Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ της ΧÏιστιανικής ΕγγÏÏ‚ Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Paris I.
Στο ίδιο Πανεπιστήμιο εξελÎγη αντιπÏόεδÏος και Ï€ÏόεδÏος.
ΕξελÎγη, επίσης, καθηγήτÏια της Βυζαντινής ΙστοÏίας στο Πανεπιστήμιο της ΣοÏβόννης, καθώς και διευθÏντÏια του Τμήματος ΙστοÏίας και Ï€ÏόεδÏος της ΕπιτÏοπής ΈÏευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του ιδίου πανεπιστημίου.
ΥπήÏξε Ï€ÏÏτανης της Ακαδημίας και καγκελάÏιος των Πανεπιστημίων ΠαÏισίων, αντιπÏόεδÏος του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Εκπαίδευσης, Ï€ÏόεδÏος του ΕυÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï ÎšÎντÏου Δελφών, γενική γÏαμματÎας στη Διεθνή ΕπιτÏοπή ΙστοÏικών Σπουδών, καθώς και σε πολλά άλλα, διεθνοÏÏ‚ κÏÏους, κÎντÏα ιστοÏικών μελετών. Είναι, επίσης, αντεπιστÎλλον μÎλος της Ακαδημίας Αθηνών, μÎλος της Î’Ïετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, του ΒεÏολίνου και της Ακαδημίας Επιστημών της ΒουλγαÏίας.
«Τι είναι αυτό Ï€Î¿Ï Î¼Î¿Ï… χαÏίζει μια Ï„Îτοια τιμή; Ασφαλώς η Ï€Ïοσπάθεια μου να δείξω ότι το Βυζάντιο δεν αποτελεί μόνο θεμÎλιο της ελληνικής υπόστασης, αλλά συστατικό στοιχείο του ευÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï» τόνισε η κ. ΑÏβελÎÏ ÏƒÎµ ομιλία που εκφώνησε Îπειτα από την αναγόÏευσή της σε επίτιμη διδάκτοÏα.
Η κ. ΑÏβελÎÏ Ï…Ï€Î¿Î³Ïάμμισε τη σημασία που Îχουν αποκτήσει σήμεÏα η μελÎτη και η ανάδειξη της βυζαντινής πεÏιόδου κάνοντας λόγο για «ανανεωμÎνο βυζαντινισμό».
ΠαÏάλληλα, αναφÎÏθηκε στους άÏÏηκτους δεσμοÏÏ‚ του Î²Ï…Î¶Î±Î½Ï„Î¹Î½Î¿Ï ÎºÏŒÏƒÎ¼Î¿Ï… με τη σημεÏινή εποχή, την κληÏονομιά και τη διαχÏονία του Î²Ï…Î¶Î±Î½Ï„Î¹Î½Î¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï.
ΙδιαίτεÏη ήταν η αναφοÏά της κ. ΑÏβελÎÏ ÏƒÏ„Î· σχÎση των νεοελλήνων με την ΚωνσταντινοÏπολη και την Αγία Σοφία, αλλά και στη θÎση που κατÎκτησαν στην ποίηση, στη λογοτεχνία και στη λαϊκή παÏάδοση. «ΧÏωστάμε στο Βυζάντιο την οικουμενικότητα του μείζονος ελληνισμοÏ» επισήμανε η κα ΑÏβελÎÏ.
«Για τους νεοÎλληνες το Βυζάντιο είναι αενάως παÏόν» Ï€Ïόσθεσε.
Στο Ï„Îλος της ομιλίας της, η κ. ΑÏβελÎÏ Î´Î®Î»Ï‰ÏƒÎµ αλληλÎγγυα στην Ï€Ïοσπάθεια των Ï€Ïυτανικών αÏχών να επαναπÏοσδιοÏίσουν την Îννοια του ασÏλου ως άσυλο ελεÏθεÏης διακίνησης των ιδεών, αποσπώντας το χειÏοκÏότημα των παÏισταμÎνων.
ΑναφεÏόμενος στους λόγους για τους οποίους το Πανεπιστήμιο Αθηνών απεφάνθη να απομείνει στην EλÎνη ΑÏβελÎÏ Ï„Î·Î½ Ïψιστη διάκÏισή του, ο Ï€ÏÏτανης του ΕΚΠΑ, ΘόδωÏος ΦοÏτσάκης, τόνισε ότι ανάγονται όχι μόνο στην επιστημονική διαδÏομή της, αλλά και στο γεγονός ότι με το ÎÏγο της και τη δημόσια παÏουσία της Îχει καταστεί μια Ï€Ïοσωπικότητα οικεία.
«Είναι το Ï€Ïόσωπο του Έλληνα, της Ελληνίδας, που θα θÎλαμε να Îχει η χώÏα και στο εσωτεÏικό κα στο εξωτεÏικό. ΑκοÏγοντας την αισθανόμαστε ότι μετÎχουμε κι εμείς στην ποÏεία της» επισήμανε χαÏακτηÏιστικά ο Ï€ÏÏτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
«Η επιστημονική της σκÎψη, ότι το Βυζάντιο αποτελεί τμήμα της ευÏωπαϊκής ιστοÏίας, δεν Îχει βÏει τη θÎση που της αξίζει. Η θÎση αυτή παÏÎχει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να αναπτÏξει πληθώÏα δÏάσεων, αλλά η Ελλάδα δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται τη σημασία αυτής της δυνατότητας» Ï€Ïόσθεσε ακόμα.
Η ΕλÎνη ΓλÏκατζη-ΑÏβελÎÏ Î³ÎµÎ½Î½Î®Î¸Î·ÎºÎµ στην Αθήνα και είναι απόφοιτος ΙστοÏίας και ΑÏχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκπόνησε δÏο διδακτοÏικά ΙστοÏίας (1957) και Φιλολογίας (1966) στη Σχολή Ανώτατων Σπουδών του ΠαÏισιοÏ.
ΕÏγάστηκε ως εÏευνήτÏια στο Εθνικό ΚÎντÏο Επιστημονικών ΕÏευνών της Γαλλίας, όπου διετÎλεσε επί σειÏά χÏόνων διευθÏντÏιά του, καθώς και ως διευθÏντÏια του ΚÎντÏου ΈÏευνας Βυζαντινής ΙστοÏίας και Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ της ΧÏιστιανικής ΕγγÏÏ‚ Ανατολής στο Πανεπιστήμιο Paris I.
Στο ίδιο Πανεπιστήμιο εξελÎγη αντιπÏόεδÏος και Ï€ÏόεδÏος.
ΕξελÎγη, επίσης, καθηγήτÏια της Βυζαντινής ΙστοÏίας στο Πανεπιστήμιο της ΣοÏβόννης, καθώς και διευθÏντÏια του Τμήματος ΙστοÏίας και Ï€ÏόεδÏος της ΕπιτÏοπής ΈÏευνας της Φιλοσοφικής Σχολής του ιδίου πανεπιστημίου.
ΥπήÏξε Ï€ÏÏτανης της Ακαδημίας και καγκελάÏιος των Πανεπιστημίων ΠαÏισίων, αντιπÏόεδÏος του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Εκπαίδευσης, Ï€ÏόεδÏος του ΕυÏÏ‰Ï€Î±ÏŠÎºÎ¿Ï Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÏ„Î¹ÎºÎ¿Ï ÎšÎντÏου Δελφών, γενική γÏαμματÎας στη Διεθνή ΕπιτÏοπή ΙστοÏικών Σπουδών, καθώς και σε πολλά άλλα, διεθνοÏÏ‚ κÏÏους, κÎντÏα ιστοÏικών μελετών. Είναι, επίσης, αντεπιστÎλλον μÎλος της Ακαδημίας Αθηνών, μÎλος της Î’Ïετανικής Ακαδημίας, της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου, του ΒεÏολίνου και της Ακαδημίας Επιστημών της ΒουλγαÏίας.


































