Τόμπι Λιτλ: Ο εξάχρονος σκηνοθέτης από τη Βρετανία μιλά στο Ειδήσεις - Πολιτισμός

Είναι μόλις 6 χρόνων και είναι σκηνοθέτης! Ο λόγος για τον Τόμπι Λιτλ (το επώνυμο του στα αγγλικά σημαίνει μικρός), ο οποίος βρέθηκε στο 17ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και για Νέους και εξέθεσε την «προϊστορική συνέντευξή» του, ένα βίντεο που γύρισε, έγραψε και έπαιξε ο ίδιος με αντικείμενο τα απολιθωμένα περιττώματα.
Παράλληλα, ξεκίνησε να επικοινωνεί με ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο. Σκοπός του ήταν να γράψει επιστολές σε κάθε μία από τις χώρες του πλανήτη. Και τα κατάφερε!
Το in.gr τον συνάντησε στον Πύργο και του ζήτησε να πει μερικά πράγματα για τον εαυτό του –με λίγη βοήθεια από τη μαμά του.

Στην ταινία σου «Μια προϊστορική συνέντευξη» ποιος είναι ο πρωταγωνιστής;

Τόμπι: Ένας κοπρόλιθος.

Και τι ακριβώς είναι αυτό;

Τόμπι: Απολιθωμένα περιττώματα.

Πώς κατασκευάσατε αυτόν τον κοπρόλιθο;

Τόμπι: Δεν τον κατασκευάσαμε. Τον βρήκαμε. Η μαμά μου τον βρήκε. Τον συγκεκριμένο τον αγοράσαμε.

Έχουν δει οι φίλοι σου τις ταινίες σου;

Μαμά του Τόμπι: Κάποιες τις έχουν δείξει στο σχολείο.

Η ταινία βοήθησε τους φίλους σου να καταλάβουν πράγματα που γι’ αυτούς ήταν δύσκολα;

Τόμπι: Ναι. Όταν είδαν ότι μου αρέσει να μιλάω για την άγρια φύση, με ρωτούσαν για τις φάλαινες.
Μαμά Τόμπι: Όταν οι δάσκαλοι είδαν την ταινία, του ζήτησαν να πάει σε μικρότερα παιδιά και να τους μιλήσει για τις φάλαινες, γιατί είδαν πόσο πολύ του αρέσει να εξηγεί πράγματα.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου ζώο;

Τόμπι: Η αρκτική αλεπού.

Η επόμενη ταινία σου θα είναι για την αρκτική αλεπού;

Τόμπι: Σκέφτηκα να την βάλω σε κάποιες ταινίες.

Τι σου αρέσει να κάνεις όταν δεν έχεις σχολείο;

Τόμπι: Τη Δευτέρα μετά το σχολείο πάω τάε κβο ντο, την Τρίτη πρώτα πάω στη βιβλιοθήκη, μετά στα μαθήματα κινηματογράφου, την Τετάρτη μετά το σχολείο πάω πάλι τάε κβο ντο. Η Πέμπτη είναι ελεύθερη μέρα. Την Παρασκευή κάνω μαθήματα τσέλο, το Σάββατο κινέζικα, αναρρίχηση, μπαλέτο, θέατρο και η Κυριακή είναι άλλη μία ελεύθερη ημέρα.

Τι μαθαίνεις στο μάθημα κινηματογράφου;

Τόμπι: Παίζουμε με φιλμ και βλέπουμε τι μπορούμε να κάνουμε με αυτά.

Πώς σου ήρθε η ιδέα να γράψεις γράμμα σε κάθε χώρα του κόσμου;

Τόμπι: Αρχικά ήθελα να στείλω ένα γράμμα στη Νέα Ζηλανδία.
Μαμά του Τόμπι: Στην Αγγλία φέρνουν βιβλία από το σχολείο. Γύρισε σπίτι φέρνοντας ένα βιβλίο που λεγόταν «Γράμμα στη Νέα Ζηλανδία». Κατά τη γνώμη μου ήταν ένα πολύ βαρετό βιβλίο γιατί ήταν για τις ταχυδρομικές υπηρεσίες. Και ο Τόμπι με ρώτησε εάν μπορούσαμε να γράψουμε ένα γράμμα στη Νέα Ζηλανδία. Του είπα: «Ίσως. Θα ρωτήσω στο Facebook».
Τόμπι: Μετά από αυτό ρώτησα εάν μπορούσα να γράψω ένα γράμμα σε κάθε χώρα του κόσμου.
Μαμά του Τόμπι: Εγώ του είπα: «Υπάρχουν πολλές χώρες. Ας αρχίσουμε και θα δούμε πώς θα συνεχιστεί».
Τόμπι: Και τώρα το έκανα!
Μαμά του Τόμπι: Τώρα το έκανες. Έπαθε εμμονή στη διάρκεια του καλοκαιριού. Έγραφε δέκα γράμματα τη μέρα κάποιες φορές.

Πώς βρήκατε τις διευθύνσεις;

Μαμά του Τόμπι: Ρώτησα στο Facebook και πολλοί ήξεραν κάποιον και ορισμένες φορές ήμασταν τυχεροί και βρίσκαμε κάποιον που να εργάζεται για μία ανθρωπιστική οργάνωση και όλοι οι μεταφραστές γνώριζαν ανθρώπους σε διάφορες χώρες. Μερικές φορές ένας άνθρωπος μπορούσε να μας δώσει 7-8 διαφορετικές διευθύνσεις. Όσο περισσότερες βρίσκαμε, τόσο πιο δύσκολο γινόταν να βρούμε διευθύνσεις από τις χώρες που μας έλειπαν. Η πιο δύσκολη χώρα να βρούμε διεύθυνση ήταν το Σαν Μαρίνο. Αυτή ήταν η τελευταία. Στο τέλος έγραφα σε ξενοδοχεία, συνεδριακά κέντρα, πιτσαρίες, οπουδήποτε μπορούσα να βρω.

Πώς είναι να έχετε ένα παιδί που θέλει να κάνει τόσα πολλά πράγματα;

Μαμά του Τόμπι: Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτόν. Μερικές φορές του λέμε όχι. (Στον Τόμπι) Είναι καλό για σένα. Μερικές φορές μας ρωτάνε εάν έχουμε και άλλα παιδιά. Τους λέμε ότι ο Τόμπι μας κρατά σε εγρήγορση. Δουλεύω και εγώ και ο σύζυγός μου, επομένως είναι μία πολυάσχολη ζωή. Προτιμώ, όμως, αυτό από ένα παιδί που κάθεται μπροστά από την τηλεόραση όλη μέρα.
Αγγελική Στελλάκη