Το Îναυσμα για να ξεκινήσει νÎος κÏκλος συζητήσεων και δημοσιευμάτων Ï…Ï€ÎÏ Ï„Î·Ï‚ επιστÏοφής των Γλυπτών του ΠαÏθενώνα στην Ελλάδα Îδωσε η απόφαση του Î’ÏÎµÏ„Î±Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎœÎ¿Ï…ÏƒÎµÎ¯Î¿Ï… να δανείσει το άγαλμα του Î™Î»Î¹ÏƒÏƒÎ¿Ï ÏƒÏ„Î¿ Μουσείο ΕÏμιτάζ.
Μετά τη Wall Street Journal και τη δημοσκόπηση στη Î’Ïετανία που ζητοÏν τον επαναπατÏισμό των αÏχαιοτήτων, ÎγκÏιτη νομικός -με άÏθÏο της στο πεÏιοδικό Forbes- δηλώνει σÏμμαχος της εκστÏατείας της ελληνικής κυβÎÏνησης.
«Ο ΠαÏθενώνας αποτελεί Îνα από τα πλÎον αναγνωÏίσιμα σÏμβολα του Î´Ï…Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ θεωÏείται ως το κοÏυφαίο αÏχιτεκτονικό επίτευγμα των αÏχαίων Ελλήνων» γÏάφει η Αμινεντόλεχ, νομικός στην εταιÏεία Galluzzo & Amineddoleh, που Îχει ÎδÏα στη ÎÎα ΥόÏκη, με εξειδίκευση σε θÎματα Ï€Ïοστασίας της πολιτιστικής κληÏονομιάς.
Î‘Ï†Î¿Ï ÎºÎ¬Î½ÎµÎ¹ μία σÏντομη αναφοÏά στο πώς αφαίÏεσε ο λόÏδος Έλγιν τα Γλυπτά, η Αμινεντόλεχ επισημαίνει ότι η νομιμότητα και η ηθική των Ï€Ïάξεών του αμφισβητήθηκαν από την Ï€Ïώτη στιγμή, ενώ υπενθυμίζει πως ο λόÏδος Î’ÏÏων είχε χαÏακτηÏίσει τον Έλγιν «κλÎφτη» (σ.σ. στο ποίημά του «Η ΚατάÏα της Αθήνας» ο λόÏδος Î’ÏÏων ÎγÏαψε: «Απ' του ΤοÏÏκου τη μανία γλίτωσα και του Βανδάλου, μα η χώÏα σου Îναν κλÎφτη μου 'χει στείλει πιο μεγάλο. Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ÏημαγμÎνη, και στοχάσου τι μιζÎÏια είναι γÏÏω απλωμÎνη»).
«Για τους Έλληνες, τα Γλυπτά είναι το σÏμβολο του Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï„Î¿Ï…Ï‚, της πολιτιστικής κληÏονομιάς τους και του παÏελθόντος τους. Στο ίδιο πνεÏμα, ιστοÏικοί Ï„Îχνης και αÏχαιολόγοι ισχυÏίζονται ότι τα Γλυπτά αποτελοÏν αναπόσπαστο κομμάτι του αÏχαίου ναοÏ» σημειώνει η Αμινεντόλεχ.
Είναι σωστό να αποσπάται Îνα ÎÏγο Ï„Îχνης από το σÏνολο μÎσα όπου δημιουÏγήθηκε; διεÏωτάται, σημειώνοντας: «ΕκατομμÏÏια άνθÏωποι επισκÎπτονται κάθε χÏόνο το Î’Ïετανικό Μουσείο και είναι αποκαÏδιωτικό να βλÎπεις τα Γλυπτά στο Λονδίνο, γνωÏίζοντας ότι η αφαίÏεσή τους κατÎστÏεψε Îνα από τα κοÏυφαία επιτεÏγματα της ανθÏωπότητας».
Η Αμινεντόλεχ επισημαίνει πως τα νομικά επιχειÏήματα της Ελλάδας δεν είναι πολλά, όμως σε ηθική βάση, το Î’Ïετανικό Μουσείο Ï€ÏÎπει να επιστÏÎψει τα Γλυπτά.
«Εάν ο λόÏδος Έλγιν δεν είχε τη νόμιμη άδεια να αφαιÏÎσει τα Γλυπτά, τότε το Î’Ïετανικό Μουσείο τα κατÎχει παÏάνομα. Πάντως, ο χÏόνος για να διεκδικήσει νομικά η ελληνική κυβÎÏνηση τον επαναπατÏισμό τους, είναι πεÏιοÏισμÎνος. Το γεγονός ότι τα γλυπτά αφαιÏÎθηκαν είναι γνωστό εδώ και δÏο αιώνες, όμως καμία κυβÎÏνηση στην Ελλάδα δεν κινήθηκε νομικά εναντίον του Έλγιν ή του Î’ÏÎµÏ„Î±Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎœÎ¿Ï…ÏƒÎµÎ¯Î¿Ï…. Κάθε μελλοντική αγωγή θα μποÏοÏσε να 'παγώσει', λόγω παÏαγÏαφής» υπογÏαμμίζει.
Σχολιάζοντας τα επιχειÏήματα που Ï€Ïοβάλλει το Î’Ïετανικό Μουσείο, η Αμινεντόλεχ τονίζει ότι «τα Ï€Ïάγματα Îχουν αλλάξει» και εάν τα γλυπτά επιστÏÎψουν στην Αθήνα θα είναι Ï€ÏοστατευμÎνα, Î±Ï†Î¿Ï Î¸Î± μεταφεÏθοÏν στο Μουσείο της ΑκÏόπολης. Στο σημείο αυτό δεν παÏαλείπει να τονίζει ότι τα γλυπτά Ï…Ï€Îστησαν ζημιÎÏ‚ και απώλειες μÎσα στο Î’Ïετανικό Μουσείο (σ.σ. το 1939), όταν οι συντηÏητÎÏ‚ του αποφάσισαν να τα καθαÏίσουν με μεταλλικά εÏγαλεία και λευκαντικά.
«Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα διαθÎτει το Μουσείο της ΑκÏόπολης που εγγυάται την Ï€Ïοστασία των Γλυπτών και επιπλÎον απÎχει μόλις 300 μÎÏ„Ïα από την ΑκÏόπολη. Έτσι τα γλυπτά θα βÏεθοÏν στη θÎση που Ï€ÏοοÏίζονταν, λουσμÎνα από το φως του ÎµÎ»Î»Î·Î½Î¹ÎºÎ¿Ï Î®Î»Î¹Î¿Ï…Â» Ï€ÏοσθÎτει και σημειώνει ότι τα επιχειÏήματα της διοίκησης του Î’ÏÎµÏ„Î±Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎœÎ¿Ï…ÏƒÎµÎ¯Î¿Ï… καταÏÏίπτονται από τις ίδιες τις Ï€Ïάξεις της. «Επί σειÏά χÏόνων υποστήÏιζαν ότι τα γλυπτά είναι ασφαλή μόνο στο Î’Ïετανικό Μουσείο και ότι είναι επικίνδυνο να μετακινηθοÏν. ΤώÏα όμως δάνεισαν Îνα από τα αγάλματα στο ΕÏμιτάζ» γÏάφει χαÏακτηÏιστικά.
Μετά τη Wall Street Journal και τη δημοσκόπηση στη Î’Ïετανία που ζητοÏν τον επαναπατÏισμό των αÏχαιοτήτων, ÎγκÏιτη νομικός -με άÏθÏο της στο πεÏιοδικό Forbes- δηλώνει σÏμμαχος της εκστÏατείας της ελληνικής κυβÎÏνησης.
«Ο ΠαÏθενώνας αποτελεί Îνα από τα πλÎον αναγνωÏίσιμα σÏμβολα του Î´Ï…Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ θεωÏείται ως το κοÏυφαίο αÏχιτεκτονικό επίτευγμα των αÏχαίων Ελλήνων» γÏάφει η Αμινεντόλεχ, νομικός στην εταιÏεία Galluzzo & Amineddoleh, που Îχει ÎδÏα στη ÎÎα ΥόÏκη, με εξειδίκευση σε θÎματα Ï€Ïοστασίας της πολιτιστικής κληÏονομιάς.
Î‘Ï†Î¿Ï ÎºÎ¬Î½ÎµÎ¹ μία σÏντομη αναφοÏά στο πώς αφαίÏεσε ο λόÏδος Έλγιν τα Γλυπτά, η Αμινεντόλεχ επισημαίνει ότι η νομιμότητα και η ηθική των Ï€Ïάξεών του αμφισβητήθηκαν από την Ï€Ïώτη στιγμή, ενώ υπενθυμίζει πως ο λόÏδος Î’ÏÏων είχε χαÏακτηÏίσει τον Έλγιν «κλÎφτη» (σ.σ. στο ποίημά του «Η ΚατάÏα της Αθήνας» ο λόÏδος Î’ÏÏων ÎγÏαψε: «Απ' του ΤοÏÏκου τη μανία γλίτωσα και του Βανδάλου, μα η χώÏα σου Îναν κλÎφτη μου 'χει στείλει πιο μεγάλο. Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ÏημαγμÎνη, και στοχάσου τι μιζÎÏια είναι γÏÏω απλωμÎνη»).
«Για τους Έλληνες, τα Γλυπτά είναι το σÏμβολο του Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï„Î¿Ï…Ï‚, της πολιτιστικής κληÏονομιάς τους και του παÏελθόντος τους. Στο ίδιο πνεÏμα, ιστοÏικοί Ï„Îχνης και αÏχαιολόγοι ισχυÏίζονται ότι τα Γλυπτά αποτελοÏν αναπόσπαστο κομμάτι του αÏχαίου ναοÏ» σημειώνει η Αμινεντόλεχ.
Είναι σωστό να αποσπάται Îνα ÎÏγο Ï„Îχνης από το σÏνολο μÎσα όπου δημιουÏγήθηκε; διεÏωτάται, σημειώνοντας: «ΕκατομμÏÏια άνθÏωποι επισκÎπτονται κάθε χÏόνο το Î’Ïετανικό Μουσείο και είναι αποκαÏδιωτικό να βλÎπεις τα Γλυπτά στο Λονδίνο, γνωÏίζοντας ότι η αφαίÏεσή τους κατÎστÏεψε Îνα από τα κοÏυφαία επιτεÏγματα της ανθÏωπότητας».
Η Αμινεντόλεχ επισημαίνει πως τα νομικά επιχειÏήματα της Ελλάδας δεν είναι πολλά, όμως σε ηθική βάση, το Î’Ïετανικό Μουσείο Ï€ÏÎπει να επιστÏÎψει τα Γλυπτά.
«Εάν ο λόÏδος Έλγιν δεν είχε τη νόμιμη άδεια να αφαιÏÎσει τα Γλυπτά, τότε το Î’Ïετανικό Μουσείο τα κατÎχει παÏάνομα. Πάντως, ο χÏόνος για να διεκδικήσει νομικά η ελληνική κυβÎÏνηση τον επαναπατÏισμό τους, είναι πεÏιοÏισμÎνος. Το γεγονός ότι τα γλυπτά αφαιÏÎθηκαν είναι γνωστό εδώ και δÏο αιώνες, όμως καμία κυβÎÏνηση στην Ελλάδα δεν κινήθηκε νομικά εναντίον του Έλγιν ή του Î’ÏÎµÏ„Î±Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎœÎ¿Ï…ÏƒÎµÎ¯Î¿Ï…. Κάθε μελλοντική αγωγή θα μποÏοÏσε να 'παγώσει', λόγω παÏαγÏαφής» υπογÏαμμίζει.
Σχολιάζοντας τα επιχειÏήματα που Ï€Ïοβάλλει το Î’Ïετανικό Μουσείο, η Αμινεντόλεχ τονίζει ότι «τα Ï€Ïάγματα Îχουν αλλάξει» και εάν τα γλυπτά επιστÏÎψουν στην Αθήνα θα είναι Ï€ÏοστατευμÎνα, Î±Ï†Î¿Ï Î¸Î± μεταφεÏθοÏν στο Μουσείο της ΑκÏόπολης. Στο σημείο αυτό δεν παÏαλείπει να τονίζει ότι τα γλυπτά Ï…Ï€Îστησαν ζημιÎÏ‚ και απώλειες μÎσα στο Î’Ïετανικό Μουσείο (σ.σ. το 1939), όταν οι συντηÏητÎÏ‚ του αποφάσισαν να τα καθαÏίσουν με μεταλλικά εÏγαλεία και λευκαντικά.
«Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα διαθÎτει το Μουσείο της ΑκÏόπολης που εγγυάται την Ï€Ïοστασία των Γλυπτών και επιπλÎον απÎχει μόλις 300 μÎÏ„Ïα από την ΑκÏόπολη. Έτσι τα γλυπτά θα βÏεθοÏν στη θÎση που Ï€ÏοοÏίζονταν, λουσμÎνα από το φως του ÎµÎ»Î»Î·Î½Î¹ÎºÎ¿Ï Î®Î»Î¹Î¿Ï…Â» Ï€ÏοσθÎτει και σημειώνει ότι τα επιχειÏήματα της διοίκησης του Î’ÏÎµÏ„Î±Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎœÎ¿Ï…ÏƒÎµÎ¯Î¿Ï… καταÏÏίπτονται από τις ίδιες τις Ï€Ïάξεις της. «Επί σειÏά χÏόνων υποστήÏιζαν ότι τα γλυπτά είναι ασφαλή μόνο στο Î’Ïετανικό Μουσείο και ότι είναι επικίνδυνο να μετακινηθοÏν. ΤώÏα όμως δάνεισαν Îνα από τα αγάλματα στο ΕÏμιτάζ» γÏάφει χαÏακτηÏιστικά.


































