«Το Î’Ïετανικό Μουσείο οφείλει να επιστÏÎψει τα ΜάÏμαÏα του ΠαÏθενώνα στην Ελλάδα» υποστηÏίζει σε άÏθÏο της στο αμεÏικανικό πεÏιοδικό Forbes η ΛÎιλα Αμινεντόλεχ, δικηγόÏος της εταιÏείας Galluzzo & Amineddoleh και εκτελεστική διευθÏντÏια της Lawyers' Committee for Cultural Heritage Preservation, σημειώνοντας ότι «η απόφαση για δανεισμό ενός τμήματος των ΜαÏμάÏων του ΠαÏθενώνα στη Ρωσία αποτελεί Ï€Ïοσβολή κατά της Ελλάδας».
ÎœÎµÏ„Î±Î¾Ï Î¬Î»Î»Ï‰Î½, η κ. Αμινεντόλεχ τονίζει ότι «τα ΜάÏμαÏα του ΠαÏθενώνα αποτελοÏν μÎÏος ενός μνημείου, που αναγνωÏίζεται ως σÏμβολο του Î”Ï…Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ ως το υψηλότεÏο αÏχιτεκτονικό επίτευγμα των ΑÏχαίων Ελλήνων» και επισημαίνει:
«Τα μισά πεÏίπου αγάλματα από τη ζωφόÏο του ΠαÏθενώνα αφαιÏÎθηκαν το 1801-1802 από τον ΛόÏδο Έλγιν, όταν η Αθήνα παÏευÏίσκονταν υπό την οθωμανική κατοχή. Οι πεÏισσότεÏοι ιστοÏικοί συμφωνοÏν ότι ο Έλγιν κατόÏθωσε να αποσπάσει επίσημο διάταγμα (φιÏμάνι) για την αφαίÏεση των αγαλμάτων.
Μολονότι, το ÎγγÏαφο δεν διασώζεται σήμεÏα, μετάφÏαση από ιταλικό αντίγÏαφο υποδηλώνει ότι είχε δοθεί στον Έλγιν άδεια να αφαιÏÎσει "οÏισμÎνα μάÏμαÏα" και όχι τη μισή ζωφόÏο του ΠαÏθενώνα.
ΟÏισμÎνοι ιστοÏικοί υποστηÏίζουν, επίσης, ότι δεν δόθηκε ποτΠεπίσημη άδεια στον Έλγιν για την αφαίÏεσή τους, καθώς δεν υπάÏχουν τεκμήÏια για την ÏπαÏξη του φιÏμανιοÏ.
Αυτό που ξÎÏουμε είναι ότι η αφαίÏεση των μαÏμάÏων Îπληξε τον ΠαÏθενώνα, ακόμα και εάν αυτό δεν ήταν στις Ï€ÏοθÎσεις του Έλγιν. Το 1816 το Î’Ïετανικό ΚοινοβοÏλιο αγόÏασε τα ΜάÏμαÏα και τα εξÎθεσε στο Î’Ïετανικό Μουσείο».
ΕπιπλÎον, στο άÏθÏο τονίζεται ότι «από την αÏχή, αμφισβητήθηκε η νομιμότητα και η ηθική των Ï€Ïάξεων του Έλγιν, με Ï€Ïώτο τον ΛόÏδο ΜπάιÏον που αποκάλεσε τον Έλγιν "άÏπαγα".
Το 1832 η Ελλάδα απÎκτησε την ανεξαÏτησία της, ενώ το 1937 ιδÏÏθηκε η Ελληνική ΑÏχαιολογική Σχολή, κατά την Ï€Ïώτη συνεδÏίαση της οποίας ο Ï€ÏόεδÏός της ζήτησε την επιστÏοφή των ΜαÏμάÏων.
Ο ελληνικός λαός θεωÏεί τα γλυπτά ως σÏμβολο του Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï„Î¿Ï…, της κληÏονομιάς του και του παÏελθόντος του, ενώ κατά τον ίδιο Ï„Ïόπο, οι ιστοÏικοί Ï„Îχνης και οι αÏχαιολόγοι ισχυÏίζονται ότι τα γλυπτά αποτελοÏν αδιάσπαστο μÎÏος του μνημείου που εξακολουθεί να υπάÏχει στην Αθήνα».
ΤÎλος, η ΛÎιλα Αμινεντόλεχ υπογÏαμμίζει ότι ως δικηγόÏος θεωÏεί ότι «η Αθήνα δεν διαθÎτει πολλά επιχειÏήματα για την επιστÏοφή των ΜαÏμάÏων, αλλά διαθÎτει το ηθικό ÎÏεισμα, καθώς τα γλυπτά αποτελοÏν σÏμβολο του ÎµÎ»Î»Î·Î½Î¹ÎºÎ¿Ï Î»Î±Î¿Ï, ενώ η βίαιη αφαίÏεσή τους τα απομάκÏυνε από το νόμιμο σπίτι τους».
Express.gr
ÎœÎµÏ„Î±Î¾Ï Î¬Î»Î»Ï‰Î½, η κ. Αμινεντόλεχ τονίζει ότι «τα ΜάÏμαÏα του ΠαÏθενώνα αποτελοÏν μÎÏος ενός μνημείου, που αναγνωÏίζεται ως σÏμβολο του Î”Ï…Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Î Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï ÎºÎ±Î¹ ως το υψηλότεÏο αÏχιτεκτονικό επίτευγμα των ΑÏχαίων Ελλήνων» και επισημαίνει:
«Τα μισά πεÏίπου αγάλματα από τη ζωφόÏο του ΠαÏθενώνα αφαιÏÎθηκαν το 1801-1802 από τον ΛόÏδο Έλγιν, όταν η Αθήνα παÏευÏίσκονταν υπό την οθωμανική κατοχή. Οι πεÏισσότεÏοι ιστοÏικοί συμφωνοÏν ότι ο Έλγιν κατόÏθωσε να αποσπάσει επίσημο διάταγμα (φιÏμάνι) για την αφαίÏεση των αγαλμάτων.
Μολονότι, το ÎγγÏαφο δεν διασώζεται σήμεÏα, μετάφÏαση από ιταλικό αντίγÏαφο υποδηλώνει ότι είχε δοθεί στον Έλγιν άδεια να αφαιÏÎσει "οÏισμÎνα μάÏμαÏα" και όχι τη μισή ζωφόÏο του ΠαÏθενώνα.
ΟÏισμÎνοι ιστοÏικοί υποστηÏίζουν, επίσης, ότι δεν δόθηκε ποτΠεπίσημη άδεια στον Έλγιν για την αφαίÏεσή τους, καθώς δεν υπάÏχουν τεκμήÏια για την ÏπαÏξη του φιÏμανιοÏ.
Αυτό που ξÎÏουμε είναι ότι η αφαίÏεση των μαÏμάÏων Îπληξε τον ΠαÏθενώνα, ακόμα και εάν αυτό δεν ήταν στις Ï€ÏοθÎσεις του Έλγιν. Το 1816 το Î’Ïετανικό ΚοινοβοÏλιο αγόÏασε τα ΜάÏμαÏα και τα εξÎθεσε στο Î’Ïετανικό Μουσείο».
ΕπιπλÎον, στο άÏθÏο τονίζεται ότι «από την αÏχή, αμφισβητήθηκε η νομιμότητα και η ηθική των Ï€Ïάξεων του Έλγιν, με Ï€Ïώτο τον ΛόÏδο ΜπάιÏον που αποκάλεσε τον Έλγιν "άÏπαγα".
Το 1832 η Ελλάδα απÎκτησε την ανεξαÏτησία της, ενώ το 1937 ιδÏÏθηκε η Ελληνική ΑÏχαιολογική Σχολή, κατά την Ï€Ïώτη συνεδÏίαση της οποίας ο Ï€ÏόεδÏός της ζήτησε την επιστÏοφή των ΜαÏμάÏων.
Ο ελληνικός λαός θεωÏεί τα γλυπτά ως σÏμβολο του Ï€Î¿Î»Î¹Ï„Î¹ÏƒÎ¼Î¿Ï Ï„Î¿Ï…, της κληÏονομιάς του και του παÏελθόντος του, ενώ κατά τον ίδιο Ï„Ïόπο, οι ιστοÏικοί Ï„Îχνης και οι αÏχαιολόγοι ισχυÏίζονται ότι τα γλυπτά αποτελοÏν αδιάσπαστο μÎÏος του μνημείου που εξακολουθεί να υπάÏχει στην Αθήνα».
ΤÎλος, η ΛÎιλα Αμινεντόλεχ υπογÏαμμίζει ότι ως δικηγόÏος θεωÏεί ότι «η Αθήνα δεν διαθÎτει πολλά επιχειÏήματα για την επιστÏοφή των ΜαÏμάÏων, αλλά διαθÎτει το ηθικό ÎÏεισμα, καθώς τα γλυπτά αποτελοÏν σÏμβολο του ÎµÎ»Î»Î·Î½Î¹ÎºÎ¿Ï Î»Î±Î¿Ï, ενώ η βίαιη αφαίÏεσή τους τα απομάκÏυνε από το νόμιμο σπίτι τους».
Express.gr


































