Τέρενς Μάλικ και Πατρίσιο Γκουζμάν μιλούν για τη ζωή στη Μπερλινάλε

Δύο ταινίες δοσμένες με λυρισμό και ποίηση, οι οποίες προβλήθηκαν το Σαββατοκύριακο στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ, έδωσαν μια άλλη διάσταση στο 65ο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου.

Δύο ταινίες, το The Pearl Button του xιλιανού σκηνοθέτη Πατρίσιο Γκουζμάν, και το Knight of Cups» του αμερικανού Τέρενς Μάλικ, που καταπιάνονται με τα ουσιαστικά θέματα της ζωής. Με τον Γκουζμάν να χρησιμοποιεί το θέμα του νερού και τον Μάλικ να καταφεύγει στο Χόλιγουντ, για να μας μιλήσουν και οι δύο για τη ζωή και την αναζήτηση απαντήσεων στα προβλήματά της.

Ο Μάλικ απέφυγε, όπως συνηθίζει και σε άλλα φεστιβάλ, να εμφανιστεί στους δημοσιογράφους ή να περπατήσει στο κόκκινο χαλί, αν και συχνά πηγαίνει ινκόγκνιτο στις προβολές των ταινιών. Έτσι, στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την προβολή της ταινίας του, τον Μάλικ εκπροσώπησαν οι πρωταγωνιστές του, Κρίστιαν Μπέιλ και Κέιτ Μπλάνσετ, που μίλησαν θερμά για τη συνεργασία τους με τον σκηνοθέτη.

«Δεν μας λέει πολλά, ούτε μας δίνει κάποιο σενάριο» ανάφερε ο Μπέιλ. «Απλά μας εξηγεί μερικά πράματα, πολλές φορές μάλιστα δεν ξέρουμε τι θα γυρίσουμε όταν φτάνουμε στο πλατό. Έχει φτιάξει έναν δικό του κόσμο που τον καταλαβαίνουμε».

Η ταινία του Μάλικ είναι κατά κάποιον τρόπο συνέχεια των δύο προηγούμενων ταινιών του, Το δέντρο της ζωής και Μέχρι το θαύμα. Ο τίτλος της, Knight of Cups αναφέρεται σε χαρτί του Ταρό και εκφράζει τα νιάτα, τη μετάβαση, τον αγώνα και τη σύγκρουση.

Η ταινία παρακολουθεί τον Ρικ (Κρίστιαν Μπέιλ), σεναριογράφο κωμωδιών στο Χόλιγουντ στην προσπάθειά του να εντοπίσει τον εαυτό του και τον δρόμο του. Από τα πρώτα πλάνα, μια φωνή off ξεκινά να αφηγείται απόσπασμα από το κλασικό αλληγορικό βιβλίο The Pilgrim’s Progress του Τζον Μπάνιαν, που αναφέρεται στο ταξίδι του ήρωά του από την πατρίδα του, τη «χώρα της καταστροφής» στην «ουράνια χώρα» μεταφέροντας μαζί του ένα μεγάλο βάρος, που δεν είναι άλλο από τα αμαρτήματά του.

Τα αμαρτήματα του Ρικ τα βρίσκουμε στην πολυτάραχη ζωή του στο Χόλιγουντ. Μέσα από σκηνές που συχνά θυμίζουν Φελίνι (όπως ένα μεγάλο πάρτι σε ένα τεράστιο, με μπαρόκ επίπλωση, σπίτι, όπου ανάμεσα στις πολλές προσωπικότητες κάνει την εμφάνισή του για λίγο και ο Αντόνιο Μπαντέρας), τις σχέσεις του με διάφορες γυναίκες (που ερμηνεύουν διάφορες γνωστές ηθοποιοί ανάμεσά τους και οι Κέιτ Μπλάνσετ, η Φρίντα Πίντο και η Νάταλι Πόρτμαν), τα προβλήματά του με τον πατέρα του και μια ατέλειωτη περιδιάβαση στους δρόμους και γενικά τους χώρους της Μέκκας του κινηματογράφου, με την κάμερα να κινείται συνεχώς, (συχνά με μια ηθελημένη αστάθεια που τονίζει την όλη αστάθεια στη ζωή του Κρις), με μια εξαιρετική μουσική υπόκρουση και μια εκπληκτική φωτογραφία, ο Μάλικ καταγράφει την πορεία του ήρωά του από το σκοτάδι στο φως προσφέροντάς μας ένα είδος εξαίρετου, λυρικού εσωτερικού οδοιπορικού.

Για τον Γκούζμαν, το νερό δεν περιλαμβάνει απλά την ιστορία της ανθρωπότητας αλλά έχει και τη δική του φωνή. Με τη Χιλή να έχει το μεγαλύτερο αρχιπέλαγος στον κόσμο, το νερό διατρέχει τη ζωή των κατοίκων της και καθορίζει την πορεία τους. Στο νερό υπάρχουν, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, και οι φωνές των αυτοχθόνων κατοίκων της Χιλής, φωνές στις οποίες στρέφεται συχνά ο φακός του για να μας παρουσιάζει την καθημερινή ζωή και τα προβλήματά τους.

Άλλοτε με εικόνες εκπληκτικά πανέμορφες, με τη θάλασσα, τα βουνά, τα ηφαίστεια και τους παγετώνες, να επιβάλλουν τη δική τους, ξεχωριστή ομορφιά, κι άλλοτε με σκηνές από τις διάφορες φυλές αυτοχθόνων, που ο πολιτισμός έχει δυστυχώς συρρικνώσει και περιορίσει σε απόμερες, δύσκολες για μια άνετη ζωή, περιοχές, ο Γκούζμαν έφτιαξε μια όμορφη, δυνατή, με πολλά επίπεδα ταινία.