Εξάλλου, σε στίχους
ΘÏήνων
του
Σιμωνίδη
Ï€Ïοβάλλεται η μελαγχολική διαπίστωση ότι ακόμα και οι γιοι των θεών δεν μποÏοÏσαν να ζουν χωÏίς κόπους και χωÏίς φθαÏτότητα, αλλά και η αντίληψη για τη ματαιότητα των εγκοσμίων, με τη φονική ΧάÏυβδη να αποτελεί το Îσχατο Ï„ÎÏμα όλων των Ï€Ïαγμάτων σε αυτόν τον κόσμο.
Τίποτα δεν εξαιÏείται από τη
φθοÏά
: οÏτε η μεγάλη παλικαÏιά οÏτε ο πλοÏτος οÏτε καν η δόξα και η υστεÏοφημία.
Ο θÏήνος για τη φθαÏτότητα των Ï€Ïαγμάτων παÏει μόνον όταν ο Σιμωνίδης ψάλλει εις μνήμην αυτών που σκοτώθηκαν στις ΘεÏμοπÏλες:
Των εν ΘεÏμοπÏλαισι θανόντων / ευκλεής μεν α Ï„Ïχα, καλός δε ο πότμος / βωμός δ’ ο τάφος, Ï€Ïο γόων δε μνάστις, ο δ’ οίκτος Îπαινος
.
Ένδοξη είναι η Ï„Ïχη τους, ωÏαίος ο θάνατός τους, βωμός ο τάφος τους, αντί για θÏήνους τα μνημόσυνα, η συμπόνια Îπαινος
.
Με αυτÎÏ‚ τις λÎξεις ο μεγάλος ποιητής εκφÏάζει γνήσιο δÎος για το μÎγεθος της θυσίας των πεσόντων, συνενώνει με αξιομνημόνευτο Ï„Ïόπο το
θÏήνο
με το
εγκώμιο
, με άλλα λόγια μετατÏÎπει το θÏηνητικό ποίημα σε εγκωμιαστικό.
Σιμωνίδης ο Κείος, η δÏναμη του γνήσιου αισθήματος (ΜÎÏος Α’)
Σιμωνίδης ο Κείος, η δÏναμη του γνήσιου αισθήματος (ΜÎÏος Β’)
Σιμωνίδης ο Κείος, η δÏναμη του γνήσιου αισθήματος (ΜÎÏος Γ’)
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr