Το 1835, λίγα χÏόνια Îπειτα από την ίδÏυση του ÎµÎ»Î»Î·Î½Î¹ÎºÎ¿Ï ÎºÏάτους, Îνας ΒαυαÏός στÏατιώτης πεÏπατά στις όχθες του Μεγάλου ΡÎματος ΠικεÏμίου, γνωστό σήμεÏα ως ΒαλανάÏης. Στην αναζήτησή του να εντοπίσει κάτι που θα μποÏοÏσε να πάÏει μαζί του όταν θα επÎστÏεφε στην πατÏίδα, την Ï€Ïοσοχή του Ï„Ïαβάει Îνα λευκό κοÏφιο αντικείμενο, στο εσωτεÏικό του οποίου λάμπουν μικÏοί και μεγάλοι κÏÏσταλλοι. ΧαÏά και σιγουÏιά ότι θα γίνει πλοÏσιος τον πλημμυÏίζουν, όμως η Ï€Ïαγματικότητα τον Ï€Ïοσγειώνει.
«Δεν είναι διαμάντια», τον ενημεÏώνει λίγο καιÏÏŒ αÏγότεÏα στο Μόναχο ο διαπÏεπής καθηγητής Παλαιοντολογίας, Γιόχαν ΑντÏÎας ΒάγκνεÏ. Ωστόσο οι κÏÏσταλλοι του άνευ οικονομικής αξίας ασβεστίτη ήταν πολÏτιμοι από διαφοÏετική άποψη: Έχοντας σχηματιστεί στις κοιλότητες οστών ζώων εξαφανισμÎνα Ï€Ïο πολλοÏ, σηματοδότησαν την αÏχή μίας από τις μεγαλÏτεÏες παλαιοντολογικÎÏ‚ ανακαλÏψεις στον κόσμο.
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr