Τη βÏίσκει στο
Îνα και μοναδικό ον
, που είναι αγÎννητο και άφθαÏτο. Η αιωνιότητά του Ï€ÏοϋποθÎτει ότι αυτό δεν Îχει οÏτε παÏελθόν οÏτε μÎλλον, αλλά είναι πάντα παÏόν και υπαÏκτό. Το
αληθινό ον
, που δεν ανÎχεται κανÎνα μεÏισμό και καμία μεταβολή, είναι κάτι συνεχÎÏ‚, ακίνητο και ομοειδÎÏ‚, που θα μποÏοÏσε να παÏομοιαστεί με μια σφαίÏα.
ΕπιπλÎον, το Ï€Ïαγματικό αυτό ον πουθενά δε διακόπτεται από το μη ον, το μη είναι, καθώς «υπάÏχει μόνο το είναι, το μηδÎν δεν υπάÏχει».
Μολονότι ο
ΠαÏμενίδης
φθάνει σε αυτήν την απόλυτη αντίληψη του όντος ξεπεÏνώντας τον κόσμο των αισθήσεων με το
δÏόμο του πνεÏματος
, και μάλιστα ταυτίζει το ον με τη σκÎψη, αυτό το ον δεν εξαϋλώνεται, ώστε να γίνει καθαÏή Îννοια. Μάλλον νοείται ως κάτι αντικειμενικό, χωÏίς να Îχουμε πεÏισσότεÏες πληÏοφοÏίες για την ποιότητά του.
Αξιοσημείωτο είναι, επίσης, ότι ο ΠαÏμενίδης αντιλαμβανόταν το αληθινό ον ως πεπεÏασμÎνο, θÎση που Ï€ÏοξÎνησε δυσκολίες στους οπαδοÏÏ‚ του και γÏήγοÏα εγκαταλείφθηκε.
Κατά τον ΠαÏμενίδη, αντιμÎτωπος με τον
κόσμο του όντος
, που είναι Ï€Ïοσιτός στη σκÎψη του σοφοÏ, ÎÏχεται ο
κόσμος των φαινομÎνων
, που είναι γÎννημα ανθÏώπινων απόψεων. Έτσι, απÎναντι στο Îνα και μοναδικό αληθινό ον στÎκουν πολλÎÏ‚ και διάφοÏες δοξασίες (
δόξαι)
.
ΠαÏμενίδης, ο δÏόμος του πνεÏματος (ΜÎÏος Α’)
ΠαÏμενίδης, ο δÏόμος του πνεÏματος (ΜÎÏος Β’)
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr