Στην κοσμοαντίληψη του
ΗÏακλείτου
η συνεχώς μεταβαλλόμενη
φωτιά
κατÎχει μια ξεχωÏιστή θÎση:
πυÏός Ï„Ïοπαί Ï€Ïώτον θάλασσα, θαλάσσης δε το μεν ήμισυ γη, το δε ήμισυ Ï€ÏÎ·ÏƒÏ„Î®Ï (
μεταβολÎÏ‚ της φωτιάς: αÏχικά θάλασσα, κι από τη θάλασσα πάλι το μισό γη, το άλλο μισό σίφουνας και κεÏαυνός
).
Το καθετί Îχει την ικανότητα να μετατÏαπεί σε φωτιά, αλλά και η φωτιά σε καθετί:
πυÏός τε ανταμοιβή τα πάντα και Ï€Ï…Ï Î´Îµ πάντων
.
Η φωτιά του ΗÏακλείτου δεν είναι μόνον η βασική Ïλη από την οποία Ï€ÏοÎÏχονται όλα τα άλλα. Η φωτιά αυτή είναι εφοδιασμÎνη με
λογικό
, κι όταν ακοÏμε ότι ο κεÏαυνός κυβεÏνά το σÏμπαν, αναγνωÏίζουμε τη
θεϊκή φÏση
της και μποÏοÏμε να θεωÏήσουμε στενότατα συνδεδεμÎνες τις Ï„Ïεις Îννοιες: λόγος, θεός και κοσμική φωτιά.
Η
ψυχή
είναι μοίÏα του
θείου πυÏός
εγκλωβισμÎνη στο σώμα στη διάÏκεια της ζωής του ανθÏώπου. Όσο ο άνθÏωπος είναι εν ζωή, η ψυχή χάνει τη θεία ιδιότητα που είχε όταν ήταν ενωμÎνη με γήινα στοιχεία και πεθαίνει, δηλαδή το θείο Ï€Ï…Ï ÏƒÎ²Î®Î½ÎµÎ¹. Έτσι εξηγείται το γιατί ο άνθÏωπος, αν και Îχει μÎσα του το θείο πυÏ, βαδίζει πάντα Ï€Ïος την αφÏοσÏνη και την ασαφή γνώση των Ï€Ïαγμάτων.
Όταν ο άνθÏωπος πεθαίνει, το θείο Ï€Ï…Ï Ï€Î¿Ï… είναι μÎσα του ανάβει και η μÎχÏι Ï€Ïο ολίγου θανοÏσα ψυχή ζει και ελευθεÏώνεται από τα δεσμά του σώματος.
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Α’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Β’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Γ’)
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr