Λίγοι είναι κατά πάσαν πιθανότητα εκείνοι που Îχουν καταφÎÏει να ξεκαθαÏίσουν στο νου τους ποιες λÎξεις Ï€ÏÎπει να χÏησιμοποιοÏν κάθε φοÏά που επιχειÏοÏν να δηλώσουν είτε το μπÎÏδεμα, την Îλλειψη σαφήνειας, είτε την ψυχική αναστάτωση, την ταÏαχή:
συγχÎω
,
συγχÏζω
ή
συγχίζω
, αλλά και
σÏγχυση
ή
σÏγχιση
;
Τα Ïήματα και τα ουσιαστικά που Ï€ÏοαναφÎÏθηκαν αφενός μεν συμπεÏιλαμβάνονται σε λεξικά της νÎας ελληνικής γλώσσας, αφετÎÏου δε απαντοÏν σε κάθε λογής κείμενα, χωÏίς όμως να επικÏατεί απόλυτη ομοφωνία αναφοÏικά με την ετυμολογία και το σημασιολογικό πεÏιεχόμενό τους.
Η επιστÏοφή στις Ïίζες της γλώσσας μας, στην αÏχαία ελληνική γλώσσα, θα μας επιτÏÎψει να βάλουμε τα Ï€Ïάγματα σε μια σειÏά και να αÏχίσουμε να ξεδιαλÏνουμε την πεÏίπλοκη αυτήν υπόθεση.
Το Ïήμα
συγχÎω
είχε στην αÏχαία ελληνική γλώσσα την Îννοια Ï„Î¿Ï Î±Î½Î±Î¼ÎµÎ¹Î³Î½Ïω, ανακατώνω, αναταÏάσσω, ενοχλώ, ματαιώνω, εξουδετεÏώνω, παÏαβαίνω, παÏαβιάζω, καταπατώ.
ΠαÏάγωγο του Ïήματος Î±Ï…Ï„Î¿Ï Î®Ï„Î±Î½ το ουσιαστικό
σÏγχυσις
(-εως), που δήλωνε την ανάμειξη, το ανακάτεμα, την αναταÏαχή, την καταστÏοφή, την παÏάβαση, την καταπάτηση, την αθÎτηση.
Τόσο το Ïήμα συγχÎω όσο και το ουσιαστικό σÏγχυση επιβιώνουν ίδια κι απαÏάλλακτα στη νÎα ελληνική γλώσσα.
Το Ïήμα
συγχÎω
σημαίνει μπεÏδεÏω, αντιλαμβάνομαι ασαφώς, αδυνατώ να συλλάβω τη διάκÏιση Î¼ÎµÏ„Î±Î¾Ï Î´Ïο ή πεÏισσοτÎÏων Ï€Ïοσώπων, Ï€Ïαγμάτων, εννοιών, καταστάσεων κ.λπ.
Î .χ.: συγχÎω ημεÏομηνίες, συγχÎω παÏαπλήσιες Îννοιες, συγχÎω τις φαντασιώσεις με την Ï€Ïαγματικότητα, συγχÎω δÏο ομόÏÏιζες λÎξεις.
Συχνή είναι η χÏήση της μετοχής Ï€Î±Î¸Î·Ï„Î¹ÎºÎ¿Ï Ï€Î±ÏακειμÎνου
συγκεχυμÎνος, -η, -ο
, με σκοπό να δηλωθεί κάτι ασαφÎÏ‚, μπεÏδεμÎνο, ακαθόÏιστο: συγκεχυμÎνη εικόνα, συγκεχυμÎνος Ïόλος, συγκεχυμÎνο μήνυμα, συγκεχυμÎνες πληÏοφοÏίες, συγκεχυμÎνες αναμνήσεις, συγκεχυμÎνο τοπίο κ.ά.
Στη νÎα ελληνική γλώσσα χÏη...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr