Στο τελευταίο κομμάτι της ενότητας που αφοÏά τον
ΗÏάκλειτο
, εν είδει επιλόγου, παÏαθÎτουμε οÏισμÎνα χαÏακτηÏιστικά αποσπάσματα από το ÎÏγο του:
Από τα πάντα Ï€ÏοÎÏχεται το Îνα, και από το Îνα τα πάντα.
Αυτόν τον κόσμο, που είναι Îνας στην ολότητά του, δεν τον Îπλασε κανÎνας θεός ή άνθÏωπος· υπήÏχε πάντα, υπάÏχει και θα υπάÏχει: μια αιώνια ζωντανή φωτιά που ανάβει με μÎÏ„Ïο και σβήνει με μÎÏ„Ïο.
Ένα είναι το σοφό: να γνωÏίζεις τη σκÎψη που τα κυβεÏνά όλα μÎσα από όλα.
Î‘Ï†Î¿Ï Î±ÎºÎ¿Ïσετε όχι εμÎνα αλλά το Λόγο, είναι σοφό να ομολογήσετε ότι τα πάντα είναι Îνα.
Ο πόλεμος είναι πατÎÏας των πάντων και βασιλιάς των πάντων· άλλους τους Îκανε θεοÏÏ‚ και άλλους ανθÏώπους, άλλους δοÏλους και άλλους ελεÏθεÏους.
Î ÏÎπει να καταλάβουμε ότι ο πόλεμος είναι κοινός, και η δικαιοσÏνη είναι ÎÏις· και ότι όλα τα Ï€Ïάγματα γίνονται με ÎÏιδα και αναγκαιότητα.
Όσοι μιλοÏν μυαλωμÎνα Ï€ÏÎπει να στηÏίζονται σ’ αυτό που είναι κοινό σε όλους, πως μια πόλη Ï€ÏÎπει να στηÏίζεται στο νόμο της, και με Ï€Î¿Î»Ï Î¼ÎµÎ³Î±Î»ÏτεÏη εμπιστοσÏνη· γιατί όλοι οι ανθÏώπινοι νόμοι Ï„ÏÎφονται από Îνα νόμο, τον θείο· γιατί αυτός Îχει όση δÏναμη θÎλει, και όχι μόνο φτάνει για όλους, παÏά μÎνει και υπόλοιπο.
Ο λαός Ï€ÏÎπει να υπεÏασπίζεται το νόμο όπως τα τείχη της πόλης.
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Α’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Β’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Γ’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Δ’)
ΗÏάκλειτος ο ΕφÎσιος, ο φιλόσοφος Ï„Î¿Ï Î³Î¯Î³Î½ÎµÏƒÎ¸Î±Î¹ (ΜÎÏος Ε’)
...
Πηγή/ΠεÏισσότεÏα: in.gr